Ο Ερντογάν συναντήθηκε με τον Νετανιάχου στη Νέα Υόρκη, στο περιθώριο της γενικής συνέλευσης του ΟΗΕ. Συζήτησαν και τα ενεργειακά. Η είδηση πέρασε «στα κουφά» στην Ελλάδα. Αν γινόταν συζήτηση, θα έπρεπε να απαντηθεί το ερώτημα: τι δουλειά έχει η Τουρκία στα ενεργειακά της Ανατολικής Μεσογείου; Δεν την «είχαμε αποκλείσει» με διάφορα μεγαλεπήβολα στρατηγικά σχέδια, με τον άξονα Ελλάδα-Κύπρος-Ισραήλ, στον οποίο κατά περίπτωση έμπαινε και η Αίγυπτος, αλλά ποτέ η Τουρκία; Και κυρίως με το τεράστιο σχέδιο του υποθαλάσσιου αγωγού EastMed που θα μετέφερε το φυσικό αέριο από τη λεκάνη της Λεβαντίνης και την ΑΟΖ της Κύπρου στην Ελλάδα και μέσω αυτής θα το διοχέτευε στην Ιταλία και την υπόλοιπη Ευρώπη;
Μπορεί να έθαψαν την είδηση ότι η Τουρκία μπαίνει στον ενεργειακό σχεδιασμό της Ανατολικής Μεσογείου, όμως δεν εξαφάνισαν και τις σχετικές διεργασίες. Χθες, λοιπόν, ο υπουργός Ενέργειας της Τουρκίας, Αλπαρσλάν Μπαϊρακτάρ, δήλωσε πως τον Νοέμβρη θα επισκεφτεί το Ισραήλ, προκειμένου να διαπραγματευτεί τις λεπτομέρειες του σχεδίου κατασκευής αγωγού που θα μεταφέρει το ισραηλινό φυσικό αέριο στις τουρκικές ακτές, απ’ όπου θα διοχετεύεται στην Ευρώπη, μέσω του δικτύου των υπαρχόντων τουρκικών αγωγών.
Ερντογάν και Νετανιάχου έχουν συμφωνήσει καταρχήν σ’ αυτή τη λύση και μένει η ρύθμιση των λεπτομερειών, στις οποίες καθοριστικής σημασίας θα είναι η γνώμη των πετρελαϊκών κολοσσών εξόρυξης και εμπορίας υδρογονανθράκων. Αυτή είναι η πιο ενδεδειγμένη λύση, γιατί είναι η πιο συμφέρουσα. Οι διακοπείσες διπλωματικές σχέσεις Τουρκίας-Ισραήλ (μετά τη δολοφονική επίθεση των σιωνιστών στο Στολίσκο της Ελευθερίας, που έπλεε προς την πολιορκημένη Γάζα, και τη δολοφονία τούρκων αγωνιστών πάνω στο πλοίο «Μαβί Μαρμαρά») εμπόδιζαν την υλοποίηση αυτού του σχεδίου.
Κανείς δεν βιαζόταν, όμως, καθώς υπήρχαν πολλά άλυτα ζητήματα, όπως η διαμάχη Ισραήλ-Λιβάνου για τη ρύθμιση της μεταξύ τους ΑΟΖ. Ετσι, υπήρχε το περιθώριο για πολιτικάντικη μπουρδολογία, όπως αυτή με τον EastMed, που όλοι ήξεραν από την αρχή ότι δεν υπάρχει περίπτωση να γίνει, όμως έστηναν φιέστες και υπέγραφαν συμφωνίες, καθαρά για λόγους εσωτερικής προπαγάνδας και για άσκηση διπλωματικής πίεσης στην Τουρκία.
Η διαμάχη Ισραήλ-Λιβάνου λύθηκε, με ανοιχτή διαιτητική παρέμβαση των Αμερικανών, οι σχέσεις Τουρκίας-Ισραήλ άρχισαν να εξομαλύνονται (με παρασκηνιακή παρέμβαση των Αμερικανών), οπότε ήταν καιρός να αρχίσει να διευθετείται και το ζήτημα της μεταφοράς του φυσικού αέριου της Λεβαντίνης μέσω Τουρκίας, που είναι η πιο οικονομικά βιώσιμη λύση για τις πετρελαϊκές εταιρίες.
Οσο για το φυσικό αέριο που θα εξαχθεί από την κυπριακή ΑΟΖ, αυτή τη στιγμή η λύση που προκρίνουν οι εταιρίες είναι η μεταφορά του στην Αίγυπτο. Δεν πρέπει να περάσει απαρατήρητη, όμως, μια «ιδέα» που διατύπωσε ο ο τούρκος υπουργός Εξωτερικών Χακάν Φιντάν, για αξιοποίηση κοιτασμάτων μαζί με την Κύπρο, χωρίς κατ’ ανάγκη να έχει υπάρξει λύση στο Κυπριακό, κατά το πρότυπο της συμφωνίας Ισραήλ – Λιβάνου (που είναι συμφωνία οικονομικής ρύθμισης ανάμεσα σε δυο χώρες που δεν αναγνωρίζουν η μια την άλλη και τυπικά βρίσκονται σε εμπόλεμη κατάσταση).
Η Τουρκία βρίσκεται πλέον μέσα στους ενεργειακούς σχεδιασμούς στην Ανατολική Μεσόγειο. Γι’ αυτό, άλλωστε, έχει σταματήσει και τους τσαμπουκάδες σ’ αυτή τη θαλάσσια περιοχή. Αν αποδεικνύεται κάτι είναι πως τα συμφέροντα των μονοπωλιακών κολοσσών, από τη μια, και οι σχεδιασμοί των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων, από την άλλη, επιβάλλονται επί των εθνικιστικών ανταγωνισμών των εξαρτημένων χωρών. Δεν αίρουν αυτούς τους ανταγωνισμούς, αλλά τους χρησιμοποιούν στους δικούς τους σχεδιασμούς.
