Περισσότερο από τον Τζον Φέτερμαν και τη σύζυγό του χαρήκαμε εδώ στην Ελλάδα για τη νίκη του για τη γερουσιαστική έδρα της Πενσιλβάνια. Φτάνει που κατατρόπωσε τον «κακό» Ντόκτορ Οζ (έτσι τον μάθαμε, για να παραπέμπει λίγο σε «κακό» τζεϊμσμποντικής ταινίας), τον άνθρωπο του Ερντογάν (αν ήταν μόνο άνθρωπος του Τραμπ, δεν θα μας ενοχλούσε). Χαρήκαμε ακόμη περισσότερο, επειδή «η πρώτη δήλωση του Φέτερμαν μετά την εκλογή του ήταν να ζητήσει να ξαναγίνει η Αγιασοφιά μουσείο».
Η αλήθεια, βέβαια, είναι πως ο Φέτερμαν δεν έκανε καμιά τέτοια δήλωση μετά την εκλογή του. Είχε κάνει αυτή την αναφορά δεκαπέντε μέρες πριν από τις εκλογές, στο πλαίσιο της προπαγάνδας για την προσέλκυση Ελληνοαμερικανών, Αρμενιοαμερικανών και άλλων χριστιανορθόδοξων ψηφοφόρων. Λεπτομέρειες… Για την εθνικιστική προπαγάνδα στην Ελλάδα σημασία έχει να αναγορευτούν οι αμερικάνικες ενδιάμεσες εκλογές σε… εθνικό θρίαμβο. Διότι στην Πενσιλβάνια ο Φέτερμαν νίκησε τον τουρκικής καταγωγής Μεχμέτ Οζ, ενώ στο Νιου Χαμσάιρ ο Κρις Πάπας κατάφερε να κερδίσει στο νήμα τη βουλευτική έδρα του, μετά από σκληρή μάχη (όχι δεν ήταν τουρκικής καταγωγής ο αντίπαλός του). Ο εθνικός θρίαμβος συμπληρώνεται με την επανεκλογή του Τζον Σαρμπάνις στο Μέριλαντ (αυτός και ο Πάπας είναι Δημοκρατικοί), όπως και των Ρεπουμπλικανών Νικόλ Μαλιοτάκις στη Νέα Υόρκη και Γκας Μπιλιράκις στη Φλόριντα.
Στα… ελληνόπουλα πρέπει να προσθέσουμε και την εκλογή του Ρόμπερτ Μενέντες τζούνιορ στη Βουλή, ο οποίος εισάγει στην αμερικανική πολιτική σκηνή το θεσμό της «πολιτικής οικογένειας». Τι διάολο… φιλέλληνας θα ήταν ο «φίλος Μπομπ» Μενέντες, αν δεν εγκαινίαζε στις ΗΠΑ μια σπουδαία παράδοση της ελληνικής αστικής πολιτικής; Κάποιοι… κακόβουλοι, βέβαια, αναρωτιούνται πόσο μας κόστισε η επανεκλογή του «φίλου Μπομπ» και του γιου του Ρόμπερτ τζούνιορ, αλλά πάντοτε στη χώρα μας υπήρχαν τα «μιάσματα» που αποκόπτονταν από τον εθνικό κορμό.
Πριν από μερικές μέρες ζήσαμε το σίριαλ «θα καταφέρει να νικήσει ο Νετανιάχου;». Στις αμερικάνικες ενδιάμεσες εκλογές δεν μας ενδιέφερε αν θα κερδίσουν οι Δημοκρατικοί ή οι Ρεπουμπλικανοί, αλλά πώς θα τα πάνε οι… φιλέλληνες (από τον Φέτερμαν μέχρι τον Αλεξ Γιανούλας, που κατέβαινε ως γραμματέας Εσωτερικών –εδώ τον βάφτισαν υπουργό, γιατί ακούγεται καλύτερα- στην πολιτειακή κυβέρνηση του Ιλινόις!). Η αμερικανοδουλεία χτύπησε ταβάνι, με όλες τις γελοιότητές της.
Το αποτέλεσμα των ενδιάμεσων εκλογών δεν έχει ακόμη καθοριστεί, ιδιαίτερα σε ό,τι αφορά τη Γερουσία. Το σκορ αυτή τη στιγμή είναι 49-48 υπέρ των Ρεπουμπλικανών (συμπεριλαμβάνεται και η Αλάσκα, όπου δεν έχει τελειώσει η καταμέτρηση, αλλά η έδρα θα πάει στους Ρεπουμπλικανούς, γιατί και οι δύο υποψήφιοι είναι Ρεπουμπλικανοί), ενώ μένουν τρεις Πολιτείες. Στη Νεβάδα, με καταμετρημένο το 90% των ψήφων, προηγείται ο Ρεπουμπλικανός με διαφορά 9.000 ψήφων. Το αποτέλεσμα παίζεται. Στην Αριζόνα, με καταμετρημένο το 82% των ψήφων, προηγείται ο Δημοκρατικός με διαφορά 115.000 ψήφων και μάλλον θα κερδίσει. Στη Τζόρτζια υπήρξε «ισοπαλία» (ο Δημοκρατικός προηγήθηκε με 35.000 ψήφους, αλλά δεν έπιασε το 50%) και οι εκλογές θα επαναληφθούν στις 6 Δεκέμβρη.
Οποιο κόμμα πάρει τις δύο από τις τρεις αυτές Πολιτείες, θα έχει και τον έλεγχο της Γερουσίας. Οι Ρεπουμπλικανοί με 51 έδρες, οι Δημοκρατικοί με 50 έδρες και τη διπλή ψήφο της προεδρεύουσας αντιπροέδρου των ΗΠΑ Καμάλα Χάρις. Αν οι Δημοκρατικοί πάρουν την Αριζόνα, όπως αναμένεται, και γυρίσουν το αποτέλεσμα στη Νεβάδα, θα κερδίσουν τον έλεγχο της Γερουσίας από τώρα. Αλλιώς, όλα θα κριθούν στις επαναληπτικές της Τζόρτζια, όπου οι Δημοκρατικοί αυτή τη στιγμή έχουν προβάδισμα, καθώς υπήρξε και τρίτος υποψήφιος (του Ελευθεριακού Κόμματος), που πήρε 2,1%.
Κοντολογίς, οι Δημοκρατικοί έχουν μεγάλες πιθανότητες να διατηρήσουν τον έλεγχο της Γερουσίας. Η τακτική τους να επικεντρωθούν σε κρίσιμες περιφέρειες και κυρίως στην Πενσιλβάνια απέδωσε. Απέσπασαν την έδρα από τους Ρεπουμπλικανούς. Ακόμη και ο Ομπάμα, που αρχικά είχε αποφύγει να εμφανιστεί μαζί με τον Μπάιντεν και τη Χάρις, πήγε στην Πενσιλβάνια, όπου έκαναν και δεύτερη μεγάλη συγκέντρωση, πουσάροντας τον «αντισυμβατικό» Φέτερμαν, με αποτέλεσμα αυτός να κερδίσει άνετα τον Οζ, το πουλέν του Τραμπ, με διαφορά 224.000 ψήφων και η έδρα της Πολιτείας ν’ αλλάξει χέρια.
Στη Βουλή, αυτή τη στιγμή το σκορ είναι Δημοκρατικοί 192 (έχασαν 9 έδρες) – Ρεπουμπλικανοί 211 (κέρδισαν 7 έδρες). Δεν έχει ολοκληρωθεί η καταμέτρηση για 32 έδρες, αλλά πιθανότατα οι Ρεπουμπλικανοί θα πάρουν τις 7 έδρες που χρειάζονται για να έχουν την πλειοψηφία.
Αυτά ως προς την αριθμητική των αποτελεσμάτων, η οποία ακόμη δεν έχει κατασταλάξει. Ομως, ακόμη και ημιτελές, το εκλογικό αποτέλεσμα προσφέρεται για κάποια συμπεράσματα. Πάντα με επιφύλαξη, γιατί από χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά δεν μπορούμε να ξέρουμε τις ακριβείς κοινωνικές διεργασίες και την αντανάκλασή τους στο εκλογικό αποτέλεσμα, ενώ εμείς δεν πρόκειται ποτέ να πάρουμε τοις μετρητοίς τις κοινωνικοπολιτικές αναλύσεις των αστικών ΜΜΕ εντός και εκτός ΗΠΑ.
- Οι δημοσκόποι έπεσαν έξω. Προέβλεπαν «κόκκινο κύμα» (κόκκινο είναι το χρώμα των Ρεπουμπλικανών, γαλάζιο των Δημοκρατικών), που θα οδηγούσε σε έλεγχο και των δύο νομοθετικών σωμάτων από τους Ρεπουμπλικανούς και προέκυψε μάλλον αμετάβλητη κατάσταση στη Γερουσία και ισχνή πλειοψηφία των Ρεπουμπλικανών στη Βουλή.
Αν εξαιρέσουμε τις εκλογές μετά την 11η του Σεπτέμβρη, όταν οι Ρεπουμπλικανοί υπό τον Τζορτζ Μπους τον νεότερο κέρδισαν και τα δύο νομοθετικά σώματα, πάντα στις ενδιάμεσες εκλογές το κυβερνών κόμμα έχει μεγάλες απώλειες εδρών στη Βουλή. Αυτό έτρεξε να τονίσει ο Μπάιντεν, που έχει μικρότερες απώλειες απ’ αυτές που είχαν ο Κλίντον και ο Ομπάμα. Ηταν σαν να φώναζε: «Με λέγατε άχρηστο, φάτε τώρα τη σκόνη μου».
- Ο Μπάιντεν άφησε ανοιχτό το ενδεχόμενο να είναι υποψήφιος και στις επόμενες προεδρικές εκλογές. Είναι πολύ πιθανό να μην το εννοεί, όμως είναι σίγουρο ότι θέλει να είναι αυτός που θα ελέγξει τις διαδικασίες της διαδοχής του και όχι οι «βαρόνοι» των Δημοκρατικών.
- Ο Μπάιντεν έσπευσε αμέσως να απλώσει το χέρι «στους Ρεπουμπλικανούς συναδέλφους μου». Ξέρει καλά ότι το νομοθετικό σύστημα στις ΗΠΑ λειτουργεί με το «λόμπινγκ». Οταν η πλειοψηφία των Ρεπουμπλικανών είναι ισχνή, τα «λόμπι» μπορούν να του εξασφαλίσουν κάποιες ψήφους Ρεπουμπλικανών για κάποιο από τα νομοθετήματα που θα θέλει να περάσει. Οπως συνηθίζουν να λένε οι Αμερικανοί, τα πάντα έχουν την τιμή τους.
- Ο Τραμπ πρέπει να «κατέβασε πολλά καντήλια» όταν ξύπνησε το πρωί της Τετάρτης και είδε να κυριαρχούν παντού οι ανώνυμες ρεπουμπλικανικές «πηγές» που τον χαρακτήριζαν ως τον «μεγαλύτερο loser» των ενδιάμεσων εκλογών και παράλληλα παρουσίαζαν ως «μεγαλύτερο νικητή» τον κυβερνήτη της Φλόριντα Ρον ντε Σάντις. Τον «Ron De Sanctimonious», όπως τον είχε αποκαλέσει κοροϊδευτικά ο Τραμπ («sanctimonious» σημαίνει φαρισαϊκός, υποκριτικός). Ισως να έσπασε και το πορσελάνινο σερβίτσιο, όταν άνοιξε τη «New York Post», την εφημερίδα σύμβολο του τραμπισμού, και είδε το πρωτοσέλιδό της με τον «Ron De Future» (ο Ρον του μέλλοντος).
Ο Ντε Σάντις είναι πνευματικό παιδί του Τραμπ. Ακροδεξιός όσο δεν παίρνει, αλλά με «κυριλέ» συμπεριφορά, αποδεκτή από το αμερικανικό πολιτικό σύστημα, εν αντιθέσει με τη «μπρούταλ» συμπεριφορά του Τραμπ.
Μπορούν οι «βαρόνοι» των Ρεπουμπλικανών να ξεφορτωθούν τον Τραμπ, αντικαθιστώντας τον με τον Ντε Σάντις; Θα δείξει. Σίγουρα θα το προσπαθήσουν και σίγουρα ο Τραμπ θα αντισταθεί. Εχει ανοιχτούς λογαριασμούς με τη Δικαιοσύνη, όπου τον έχουν παραπέμψει οι Δημοκρατικοί για την εισβολή στο Καπιτώλιο, και θέλει να ρυθμίσει αυτές τις εκκρεμότητες ως υποψήφιος πρόεδρος των Ρεπουμπλικανών και όχι ως ιδιώτης πρώην πρόεδρος. Ασε που όταν «τρέχεις» μια καμπάνια υποψηφιότητας στις ΗΠΑ, μαζεύεις λεφτά, πολλά λεφτά, που ο μεγιστάνας του real estate Ντόναλντ Τραμπ έχει μάθει να τα εκτιμά όσο τίποτ’ άλλο στον κόσμο.
- Ο Τραμπ αναγκαστικά θα υποστεί τον πόλεμο, γιατί πήρε πάνω του όλη την καμπάνια των Ρεπουμπλικανών. Ορισε υποψήφιους και δεν κατάφεραν να εκλεγούν ούτε οι μισοί. Οργάνωνε προεκλογικές συγκεντρώσεις που ήταν αφιερωμένες στη δική του επανεκλογή ως προέδρου και όχι στους υποψήφιους βουλευτές και γερουσιαστές των Ρεπουμπλικανών. Από το στόμα του έβγαινε ο γνωστός οχετός (το «ηλίθιοι Δημοκρατικοί» το είχε κάνει ψωμοτύρι). Δική του ήταν η καμπάνια, δική του θα είναι και η πολεμική για τα φτωχότατα αποτελέσματα.
Ο Τραμπ όρισε και τη μέρα που θα ανακοίνωνε την υποψηφιότητά του: Τρίτη 15 Νοέμβρη. Θα το κάνει; Ποιος ξέρει; Και γιατί θα έπρεπε να μας ενδιαφέρει, ώστε να τζογάρουμε; Το βέβαιο είναι ότι ο Τραμπ φοβάται τον Ντε Σάντις, τη «σοβαρή» εκδοχή του. Εφτασε στο σημείο, την περασμένη Δευτέρα, παραμονή των εκλογών, να ασχολείται με τον Ντε Σάντις! «Νομίζω, αν κατεβεί υποψήφιος, θα μπορούσε να κάνει πολύ κακό στον εαυτό του. Πιστεύω ότι δεν θα άρεσε στη βάση, δεν νομίζω ότι θα ήταν καλό για το κόμμα», είπε. Κι αφού «φόρτωσε», συνέχισε: «Αν κατεβεί υποψήφιος, θα σας πω πράγματα γι’ αυτόν που δεν θα είναι πολύ κολακευτικά. Ξέρω περισσότερα γι’ αυτόν από οποιονδήποτε άλλον, πέραν ίσως της γυναίκας του, που διευθύνει στην πραγματικότητα την προεκλογική του εκστρατεία»! Αναμένεται ξεκατίνιασμα, λοιπόν, καθώς δεν είναι μόνο ο Τραμπ αλλά και άλλοι Ρεπουμπλικανοί που θεωρούν ότι η Κέισι Ντε Σάντις «ανακατεύεται» πολύ στις κομματικές υποθέσεις.
- Τι είναι, τελικά, αυτό που καθόρισε το εκλογικό αποτέλεσμα; Εδώ είναι που δεν μπορούμε να δώσουμε σαφή απάντηση, γιατί δεν ξέρουμε ποιες είναι οι κοινωνικές διεργασίες στις ΗΠΑ. Οι Ρεπουμπλικανοί έκαναν βασικό σύνθημά τους την αύξηση της τιμής της βενζίνης και γενικότερα την ακρίβεια. Αυτό τους έδωσε τη νίκη, όχι όμως τη σαρωτική νίκη που περίμεναν. Αντίθετα, οι Δημοκρατικοί έδιναν υποσχέσεις για συγκράτηση της ακρίβειας, διέρρευσαν και στην «Washington Post» την είδηση ότι στριμώχνουν τον Ζελένσκι να μην αποκλείει τη διαπραγμάτευση με τον Πούτιν, ενώ ταυτόχρονα άνοιξαν και άλλα ζητήματα, όπως η απόφαση του Ανώτατου Δικαστήριου για τις αμβλώσεις, η εισβολή των τραμπιστών στο Καπιτώλιο κτλ. Φαίνεται πως το μείγμα της κοινωνικής δημαγωγίας που ανέπτυξαν τους επέτρεψε να συγκρατήσουν τη διαρροή σε χαμηλά επίπεδα.
Ο Τζον Φέτερμαν, που λόγω εγκεφαλικού που υπέστη τον περασμένο Μάη δεν μπορεί να εκφωνήσει μεγάλες ομιλίες, είπε τα εξής απλά λόγια στους οπαδούς του, έχοντας στο πλευρό του τον Μπάιντεν και τον Ομπάμα: «Είμαι περήφανος για τις θέσεις μας. Για την προστασία του δικαιώματος της γυναίκας στην επιλογή, για την αύξηση του κατώτατου μισθού, για τη μάχη ώστε να κυριαρχήσει ο τρόπος ζωής των συνδικάτων, για την κατοχύρωση της υγείας ως θεμελιώδους ανθρώπινου δικαιώματος. Εσωσε τη δική μου ζωή και θα έπρεπε να είναι εκεί και για εσάς όταν τη χρειαστείτε». Φαίνεται πως αυτό το μείγμα κοινωνικής δημαγωγίας έπιασε τόπο σε όσους/ες πήγαν να ψηφίσουν (εικόνα της αποχής δεν έχουμε, αλλά πάντα είναι εξαιρετικά μεγάλη στις ΗΠΑ).
Και τι γίνεται με την εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ; Ο,τι γινόταν πάντοτε. Η εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ καθορίζεται από το «βαθύ κράτος», που δεν είναι η γραφειοκρατία της Ουάσινγκτον, όπως έλεγε ο Τραμπ, αλλά τα πανίσχυρα αμερικάνικα μονοπώλια που έχουν ανθρώπους τους και στην κρατική γραφειοκρατία και (κυρίως) στη διοίκηση.
Δεν υπάρχει χάσμα στις κορυφές της αμερικάνικης πολιτικής σε ό,τι αφορά τον ιμπεριαλιστικό πόλεμο στην Ουκρανία και τον ανταγωνισμό με τη Ρωσία ή σε ό,τι αφορά τον ιμπεριαλιστικό ανταγωνισμό με την Κίνα ή τον εμπορικό και γενικότερο τον οικονομικό πόλεμο με τη Γερμανία. Η εκάστοτε διοίκηση μπορεί να αλλάξει κάποιες επιμέρους πλευρές της πολιτικής, όχι όμως τη βασική της κατεύθυνση. Αυτό επιβεβαιώνεται συνεχώς στη σύγχρονη Ιστορία και είναι αυτό που δίνει τη συντριπτικότερη απάντηση στους εγχώριους λακέδες της αμερικανοδουλείας, που προσπαθούν να κάνουν τον ελληνικό λαό παρακολούθημα των όποιων εκλογικών-κοινοβουλευτικών διαδικασιών στο εσωτερικό της πέραν του Ατλαντικού ιμπεριαλιστικής υπερδύναμης.
