Πότε θα έρθει μια χρονιά
πότε θα έρθει η μέρα…
Η μάχη κατά της ακρίβειας παραμένει κυβερνητική προτεραιότητα, σύμφωνα με τις επαναλαμβανόμενες δηλώσεις. Που δεν καταλαβαίνουν ότι η επανάληψή τους και μόνο για τόσο καιρό, δεν είναι παρά μια (ακόμα) ομολογούμενη πανωλεθρία.
«Είναι θαυμάσιο που σας γνωρίζω» είπε η Κίμπερλι στον Ιερώνυμο (ποιον Μπος ρε;). Δεν μάθαμε τι της απάντησε εκείνος, αλλά -κυρίως- τι σκεφτόταν…
Μετά πήγε στο ΣΕΦ και έμαθε και κακές λέξεις, λέει. Που βέβαια δεν λέγονταν για εκείνη. Ενώ αν πήγαινε σε κανένα πηγαδάκι ή σε κανένα καφενείο, θα μάθαινε πολύ περισσότερες.
Και μια που αναφέραμε τη σταρ των ημερών στην up οικεία αποικία: Είναι η δουλειά μας να τα ψάχνουμε όλα, τα πιο απίθανα και τους πιο απίθανους. Και δεν ντρεπόμαστε, αφού ως γνωστό «η δουλειά δεν είναι ντροπή», όπως και η ντροπή δεν είναι δουλειά. Λοιπόν, δείτε τι βρήκαμε -εύκολα- στο διαδίκτυο: Το «Kimberly» είναι ένα όνομα που σημαίνει «το λιβάδι του βασιλικού φρουρίου» από την παλαιά αγγλική σύνθεση του «cyneburg» (βασιλικό φρούριο) και «leah» (λιβάδι). Το όνομα προέρχεται από μια αγγλική τοποθεσία και έχει εξελιχθεί σε κοινό γυναικείο όνομα, με ιδιαίτερη δημοτικότητα στις ΗΠΑ τη δεκαετία του 1960. Το δε “Guilfoyle” είναι ένα ιρλανδικό επώνυμο που προέρχεται από την ιρλανδική γαελική φράση “Mac Giolla Phoil“, που σημαίνει «γιος (ή απόγονος) του ακόλουθου του Αγίου Παύλου». Σε ελεύθερη (και λίγο… ινδιάνικη) μετάφραση λοιπόν, η νέα αμερικανίς πρέσβειρα είναι «απόγονος του ακόλουθου του Αγίου Παύλου σε λιβάδι του βασιλικού φρουρίου». Τώρα, αν αυτό το λιβάδι του βασιλικού φρουρίου είναι η μακάρια μπανανία, δεν μπορούμε να το ξέρουμε.
Καλοπληρωτής (μνημονιακώς) ο Πιερρακάκης…
Τι γίνεται ρε Ανδρουλάκη, όλο κόφτη θα «τρως» στη βουλή; Μήπως πρέπει να λες λιγότερα, αφού έτσι κι αλλιώς δεν είσαι σε φάση να κάνεις και πολλά;
Τώρα είναι κατανάλωση, τώρα είν’ αγωνία
να ψάξεις για να βρεις λεφτά, να βγεις για να ψωνίσεις
τώρα είναι δόκανα παντού, πολύ καλά στημένα
τώρα (και πάντα) διάχυτο αίσθημα αηδίας.
«Η αγορά έχει να δει τέτοιες προπαραγγελίες από τον Χάρι Πότερ» λέει ο εκδοτικός που κυκλοφορεί το βιβλίο του Αλέξη, τρίβοντας τα χέρια του. Ως Πότερ, ως πότε;
«Την ιστορία σου τη γράφεις όσο είσαι στην πολιτική. Αν σε πιάνει άγχος να ξαναγράφεις την ιστορία σου μάλλον κάτι δεν έκανες καλά», το καρφί Κούλη για το βιβλίο του Αλέξη. Το οποίο είπε ότι δεν θα διαβάσει, ενώ του ξέφυγε ότι δεν διαβάζει γενικώς, αλλά φυλλομετράει : «Εχω πάρα πολλά βιβλία πάνω στο γραφείο μου που περιμένουν να τα φυλλομετρήσω, δε νομίζω ότι το βιβλίο αυτό θα βρει τη θέση του στα προς ανάγνωση βιβλία μου». Πάντως ο Αλέξης ενοχλήθηκε και το έδειξε. Λογικό. Αν δεν σε διαβάσουν οι (συν)εταίροι σου, τι κάνουμε;
Προκλήσεις: Ο πατήρ επαιρόταν που στην κατοχή έτρωγε σε τρία συσσίτια! Ο υιός επαίρεται που σε νεαρή ηλικία έκανε τον γύρο του κόσμου σε ογδόντα ημέρες! Τα γράψαμε και στο προηγούμενο φύλλο για την αγία οικογένεια, ας μην επαναλαμβανόμαστε. Ας επαναλαμβάνονται (αν και δεν χρειάζεται πλέον) εκείνοι.
Σαν τους ακούω να επαίρονται, μονίμως κορδωμένοι
για μια στιγμή μπερδεύομαι και μου φαντάζει ξένη
αυτή η ζωή που τώρα ζω σε ένα τόπο ξένο.
Αναρωτιέμαι «ζω αλλού, μη δεν καταλαβαίνω;»
που όλα τα δείχνουν όμορφα και νοικοκυρεμένα
ενώ τρώνε, ρημάζουνε, ζούνε χάρη σε μένα.
Με το βιβλίο του Αλέξη και τις διαρκείς πανηγυρικές εκδηλώσεις της αγίας κατανάλωσης θα πάμε ως το τέλος ενός ακόμα «κάθε πέρσι και καλύτερα».
Κοκκινοσκουφίτσα
