Πού βρίσκεται σήμερα ο άλλοτε πανίσχυρος Νικολά Σαρκοζί; Σε κατ’ οίκον περιορισμό στο σπίτι του, με ηλεκτρονικό βραχιολάκι στο πόδι. Καταδικάστηκε για οικονομικά σκάνδαλα στη διάρκεια της προεκλογικής του καμπάνιας.
Μήπως θυμάστε πώς έληξε η πολιτική καριέρα του Χέλμουτ Κολ, του μακροβιότερου μετά τον Βίσμαρκ καγκελάριου της Γερμανίας; Το 1982 ξεπέρασε το σκάνδαλο Φλικ (ο μονοπωλιακός όμιλος Φλικ τα «έχωνε» στις κυβερνήσεις), φορτώνοντάς το στον υπουργό Οικονομικών και τον πρόεδρο της Βουλής. Το 1986 τη γλίτωσε από τις κατηγορίες για παράνομη χρηματοδότηση προς το κόμμα του. Εχασε τις εκλογές του 1998 κι αμέσως μετά άρχισαν νέες αποκαλύψεις για παράνομες χρηματοδοτήσεις της CDU, που ανάγκασαν σε παραίτηση από την προεδρία τον διάδοχο του Κολ, Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, και σε εξευτελιστική παραίτηση από την επίτιμη προεδρία τον ίδιο τον Κολ. Τότε ανέτειλε το άστρο της Μέρκελ, που την προώθησε ο ίδιος ο Κολ, για να τη δει να τον υποχρεώνει να εγκαταλείψει και τη βουλευτική έδρα του το 2002, ιδιωτεύοντας έκτοτε και μέχρι το θάνατό του το 2017.
Κι ο Μαριάνο Ραχόι, πρωθυπουργός της Ισπανίας από το 2011 μέχρι το 2018, πού βρίσκεται σήμερα; Βουτηγμένος ως το λαιμό στο λεγόμενο σκάνδαλο των «μαύρων ταμείων», έχασε την πρωθυπουργία μετά από πρόταση μομφής, αναγκάστηκε να παραιτηθεί από πρόεδρος του «Λαϊκού Κόμματος» και την επομένη αναγκάστηκε να δηλώσει ότι εγκαταλείπει και την πολιτική, γιατί «υπάρχουν άλλα πράγματα να κάνει κανείς στη ζωή από το να αφιερωθεί στην πολιτική»! Στην πραγματικότητα, του σφύριξαν στ’ αυτί να πάει στο σπίτι του και να ζήσει με τα κλεμμένα, για να μη βρεθεί στη φυλακή.
Προς τι, λοιπόν, η έκπληξη από τη θορυβώδη πτώση του ακροδεξιού καγκελάριου της Αυστρίας Σεμπάστιαν Κουρτς, με κατηγορίες για παράνομη χρηματοδότηση εφημερίδων και εταιριών δημοσκοπήσεων; Πρώτη φορά είναι ή τελευταία;
Να θυμίσουμε πως ο Κουρτς έχει ξαναπέσει, τον Μάη του 2019, όταν πιάστηκε για την ίδια περίπου δουλειά ο ακόμα πιο ακροδεξιός (σχεδόν νεοφασίστας) πρώην κυβερνητικός εταίρος του Χανς-Κρίστιαν Στράχε. Την έβγαλε καθαρή, όμως, και επανήλθε στην καγκελαρία τον Γενάρη του 2020, σε κβερνητικό συνασπισμό αυτή τη φορά με τους Πράσινους. Οι οποίοι άδραξαν την ευκαιρία να γευτούν τα καλά της συμμετοχής σε αστική κυβέρνηση, αδιαφορώντας για τον ακροδεξιό χαρακτήρα του κόμματος του Κουρτς και για τη φασίζουσα-ρατσιστική ρητορική του τελευταίου.
Ο Κουρτς έχει στόχο να ξανασηκωθεί και μετά απ’ αυτό το πέσιμο. Γι’ αυτό και έσπευσε να παραιτηθεί, δήθεν για λόγους ευθιξίας και για «να αποτρέψει το χάος», όπως δήλωσε. Δεν παραιτήθηκε, όμως, από την προεδρία του κόμματός του, ενώ πρότεινε για καγκελάριο τον υπουργό Εξωτερικών Αλεξάντερ Σάλενμπεργκ, έναν πρώην διπλωμάτη καριέρας, τον οποίο ο Κουρτς έβαλε στην πολιτική. Ηδη αυστριακά Μέσα χαρακτηρίζουν τον Κουρτς «σκιώδη καγκελάριο» ή θυμίζουν το δίδυμο Πούτιν-Μεντβέντεφ.
Τα «κρυφά ταμεία» των αστικών κομμάτων, οι σχέσεις τους με ηγετικούς παράγοντες καπιταλιστικών ομίλων, από τους οποίους χρηματοδοτούνται, η χρηματοδότηση ΜΜΕ και εταιριών δημοσκοπήσεων, όλα αυτά που στην Ελλάδα αποκαλούνται «διαπλοκή», είναι η κανονικότητα σε κάθε αστικό καθεστώς. Είναι η βρομιά που κρύβεται κάτω από την αστραφτερή βιτρίνα. Καμιά φορά η βιτρίνα σπάει και φαίνεται η βρομιά. Τις περισσότερες φορές τη σκεπάζουν στα γρήγορα, όπως η γάτα τις ακαθαρσίες της. Αλλες φορές, είτε λόγω έντονου κομματικού ανταγωνισμού είτε επειδή κάποια προσωπικότητα του αστικού κόσμου έχει φθαρεί ανεπανόρθωτα και προκαλεί γενικότερη ζημιά στο σύστημα, γίνονται και «αποσύρσεις προσώπων». Οπως έλεγε και ο σοφός αριστοκράτης στον «Γατόπαρδο» του Βισκόντι, πρέπει να φαίνεται πως άλλαξαν όλα για να μην αλλάξει τίποτα.
Μιλώντας ειδικά για την Αυστρία, πρέπει να πούμε ότι τον Κουρτς δεν τον έκαναν «wunderkind» (παιδί θαύμα) της αυστριακής αστικής πολιτικής οι αγορασμένες δημοσκοπήσεις και τα αγορασμένα αποθεωτικά δημοσιεύματα. Υπήρχε η βάση για να χτιστούν πάνω σ’ αυτή οι αποθεώσεις και οι αγιογραφίες. Στην αστική πολιτική ισχύει ό,τι και στον επαγγελματικό αθλητισμό: αν δεν είναι καλός ο αθλητής, δεν μπορεί να τον κάνει πρωταθλητή η ντόπα. Ο Κουρτς πάτησε πάνω στο συντηρητισμό της αυστριακής κοινωνίας, ποντάρισε στην ξενοφοβία, μετέτρεψε το ρατσισμό σε κυρίαρχο πολιτικό δόγμα κι έτσι κατάφερε να αναδειχτεί. Eπίσης, σε αντίθεση με άλλους ακροδεξιούς που εμφανίζονται ως «ευρωσκεπτικιστές», ο Κουρτς εμφανιζόταν ως «ευρωπαϊστής». Διέθετε, δηλαδή, όλο το πακέτο που ήθελε η αυστριακή αστική τάξη. Πρώτα πήρε μιντιακή και δημοσκοπική βοήθεια, πληρωμένη από εκείνους που διέβλεψαν στο πρόσωπό του τον καταλληλότερο για την αυστριακή καγκελαρία, και μετά άρχισε να διαχειρίζεται και ο ίδιος την πληρωμένη μιντιακή και δημοσκοπική βοήθεια.
ΥΓ1. Ο ΣΥΡΙΖΑ, ποντάροντας στις ιδιαίτερες σχέσεις που έχει αναπτύξει ο Μητσοτάκης με τον Κουρτς, άρχισε τη σπέκουλα. Αναμενόμενο. Τις δικές του πομπές, με κάτι δημοσκοπήσεις του 2019, που τον έβγαζαν μπροστά από τη ΝΔ, για να χάσει με 9 μονάδες διαφορά, δε θέλει να τις θυμάται. Αυτό, βέβαια, δε δικαιώνει τη ΝΔ, που κάνει τα ίδια και χειρότερα, ούτε μας υποχρεώνει να την ανεχόμαστε να εμφανίζεται σαν αθώα περιστερά.
ΥΓ2. Ο Νίκος Αναστασιάδης φώναξε με πατριωτικό στόμφο: «Δεν είμαι αποφασισμένος να παραδώσω προτεκτοράτο με τη λήξη της θητείας μου» (παρέφρασε Τάσσο Παπαδόπουλο: «παρέλαβα κράτος, δεν θα παραδώσω κοινότητα»). Φέρνουν μεγάλα ζόρια τα Pandora Papers…
