Πόσες γλώσσες θα πρέπει να καταπιούν άραγε όσοι (λέγε με… ΣΥΡΙΖΑ) προπαγάνδιζαν το «παράδειγμα των κανόνων του αποτελεσματικού “διαπραγματεύεσθαι”», που υποτίθεται ότι άσκησαν οι χώρες του ευρωπαϊκού Νότου (μεταξύ των οποίων η Ισπανία), κατορθώνοντας να πετύχουν την άμεση ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών από τον EFSF (τον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας, από τον οποίο δανείζεται και η Ελλάδα); Οσες γλώσσες και να καταπιούν (βλέπε περισσότερο στη σελίδα 8), δε θα μπορέσουν να κρύψουν τη γελοιότητά τους. Γιατί η «νίκη» που υποτίθεται ότι πέτυχε ο Ραχόι μαζί με τον Μόντι έναντι της «σκληροπυρηνικής» Γερμανίας, παίρνοντας παράταση ένα χρόνο για να ρίξει το έλλειμμα κάτω από το 3% και ζεστό χρήμα για τις ισπανικές τράπεζες (30 δισ. ευρώ θα δο- θούν μέχρι το τέλος του μήνα, σύμφωνα με την απόφαση του Eurogroup της περασμένης Τρίτης), όχι μόνο δεν απέτρεψε τα σκληρά μέτρα λιτότητας, αλλά τα περιλάμβανε ως προϋπόθεση.
Τις εξελίξεις που ακολούθησαν, μια μέρα μετά την απόφαση του Eurogroup, τις είχαμε προδιαγράψει σε εκτενή ανάλυση που δημοσιεύτηκε στο προηγούμενο φύλλο μας. Το συμπέρασμά μας συμπυκνώθηκε στα εξής: «Ολες οι αποφάσεις που παίρνονται ρυθμίζουν ζητήματα ανταγωνισμού ανάμεσα στις διάφορες μερίδες του χρηματιστικού κεφάλαιου και είναι όλες και πάντοτε ενάντια στο ευρωπαϊκό προλεταριάτο. Διότι δε νοείται διαχείριση της καπιταλιστικής κρίσης χωρίς να φορτώνονται τα βάρη της στις πλάτες των εργαζόμενων. Οσα συνέβησαν στις χώρες των “νικητών”, αμέσως μετά τη θριαμβευτική επιστροφή των ηγετών από τη σύνοδο κορυφής, επιβεβαίωσαν για πολλοστή φορά αυτή την αλήθεια».
Μετά τις ανακοινώσεις του Ραχόι την περασμένη Τετάρτη, δεν διαψεύστηκαν μόνο εκείνοι που εξαπατούσαν τον ελληνικό λαό με παπάρες για «νίκη του Νότου». Διαψεύστηκε παταγωδώς και το δημοσίευμα της ισπανικής El Pais , η οποία, μια μέρα πριν τις ανακοινώσεις Ραχόι, έκανε λόγο για «μνημόνιο σοφτ»! Μια μέρα μετά, η ίδια εφημερίδα αναγκάστηκε να παραδεχτεί ότι «ο Ραχόι επέβαλε βάρβαρο πετσόκομμα στον προϋπολογισμό για να καταπραΰνει τους συναδέλφους του στην ΕΕ», σημειώνοντας ότι οι περικοπές των 65 δισ. ευρώ για τα επόμενα 2,5 χρόνια αποτελούν το μεγαλύτερο ύψος περικοπών στην ιστορία των τελευταίων 30 ετών της Ισπανίας, από τότε δηλαδή που «αποκαταστάθηκε η δημοκρατία». Σημειωτέον ότι τα μέτρα των 65 δισ. έρχονται να προστεθούν στα 27 δισ. που είχαν αποφασιστεί από την κυβέρνηση Ραχόι τον περασμένο Δεκέμβρη και στα 18 δισ. περικοπών από τις περιφέρειες και έρχονται μόλις δυο βδομάδες μετά την έγκριση του προϋπολογισμού λιτότητας του 2012. Ο Μιγκέλ Χιμένες, αρθρογράφος της El Pais, έγραψε σε ρόλο απατημένου –αλλά και μεγάθυμου– εραστή: «Το προεκλογικό πρόγραμμα του Ραχόι και οι προγραμματικές δηλώσεις του μόλις πριν από έξι μήνες αποδείχτηκαν παραμύθια. Τόσο πολύ ώστε σήμερα να έχουν ανατραπεί στο σύνολό τους, δείχνοντας ότι η κατάσταση είναι πολύ πιο κρίσιμη απ’ όσο νομίζαμε».
Οντως, ο πέλεκυς έπεσε πολύ βαρύς.
– Αύξηση του κανονικού συντελεστή ΦΠΑ κατά τρεις ποσοστιαίες μονάδες (από 18% πάει στο 21%) και του μειωμένου (για δημόσιες συγκοινωνίες, ξενοδοχεία και συσκευασμένα τρόφιμα) από 8% στο 10%.
– Αναστολή του επιδόματος Χριστουγέννων για τους δημόσιους υπαλλήλους και κατάργηση ορισμένων άλλων επιδομάτων.
– Κατάργηση των επιδομάτων ανεργίας μετά το εξάμηνο και μείωσή τους για τους νέους ανέργους.
– Αύξηση των εμμέσων φόρων στην ενέργεια.
– Κατάργηση φοροαπαλλαγών που ίσχυαν για τα ακίνητα (τις είχε επαναφέρει ο Ραχόι τον περασμένο Δεκέμβρη και τώρα τις ξανακαταργεί).
– Περαιτέρω περικοπές δαπανών από τους προϋπολογισμούς των υπουργείων (προφανώς, θα εστιαστούν στις κοινωνικές δαπάνες, οι οποίες θεωρούνται «αντιπαραγωγικές»).
– Ιδιωτικοποιήσεις με αιχμή σε λιμάνια και αεροδρόμια.
– Αναδιάρθρωση της Τοπικής Αυτοδιοίκησης με περικοπές ύψους 3,6 δισ. ευρώ και μείωση κατά 30% του αριθμού των εργαζόμενων (η επίσημη ανεργία στην Ισπανία καταγράφεται ήδη στο 24,5%).
– Περικοπές («δραστική μείωση» ήταν ο όρος που χρησιμοποίησε ο Ραχόι) σε κρατικές εταιρίες στις ημιαυτόνομες επαρχίες και μείωση των κρατικών εταιριών σε εθνικό επίπεδο. Επίσης, δημιουργία μηχανισμού ελέγχου των δαπανών των ημιαυτόνομων επαρχιών.
Οι ανακοινώσεις Ραχόι χαιρετίστηκαν σε χρόνο ρεκόρ (λίγη ώρα μετά την εκφώνησή τους) από τον Αμαντέου Αλταφάζ, εκπρόσωπο του Ολι Ρεν. Η σπουδή του Αλταφάζ να χαιρετίσει τα μέτρα Ραχόι επιβεβαιώνει έμμεσα πως η Ισπανία βρίσκεται ήδη –τουλάχιστον de facto– υπό την επιτήρηση των Βρυξελλών. Ενδεχομένως αυτό να έχει γίνει ήδη και de jure και το λέμε επειδή μια μέρα μετά τη συνεδρίαση του Euro- group διέρρευσε Μνημόνιο, το οποίο υπογράφεται από τη μια από την Ισπανία και από την άλλη από τις χώρες της Ευρωζώνης και επιβάλλει πολύ σκληρούς όρους για τη χορήγηση ρευστότητας ύψους έως και 100 δισ. ευρώ από τον EFSF προς τις καταρρέουσες ισπανικές τράπεζες. Η Μέρκελ, άλλωστε, το είχε πει απευθυνόμενη προς τη γερμανική Βουλή, μια μέρα μετά την ολοκλήρωση της τελευταίας συνόδου κορυφής της ΕΕ: «Η παροχή βοήθειας μέσω των μηχανισμών στήριξης θα συνοδεύεται από αυστηρούς όρους» (…) «Η αγορά ομολόγων ασφαλώς και θα απαιτεί την εποπτεία ενός είδους τρόικας, αλλά και τη σύνταξη ενός μνημονίου για κάθε χώρα που προσφεύγει στον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Στήριξης» (…) «Ιταλία και Ισπανία δεν μπορούν να πάρουν εάν δεν δώσουν». Το πιθανότερο είναι ότι ο σενιόρ Ραχόι δε θ’ αποφύγει ούτε τους «άντρες με τα γκρι κοστούμια» (έτσι έχει αποκαλέσει τους τροϊκανούς), τους οποίους υποτίθεται ότι θα απέτρεπε από το να «εισβάλουν» στην Ισπανία.
Τα νέα αντιλαϊκά μέτρα της κυβέρνησης Ραχόι μοιάζουν καταπληκτικά με τα μέτρα που επιβλήθηκαν στην Ελλάδα. Και βέβαια, δε θα είναι τα τελευταία, αφού η κρίση θα βαθύνει και στην Ισπανία. Οι τράπεζες θα πάρουν το παραδάκι που μπορεί να φτάσει μέχρι και τα 100 δισ. ευρώ, όμως ο ισπανικός λαός θα πρέπει να φορτωθεί νέα βάρη για να πληρωθεί το τίμημα της «διάσωσης». Εκτός κι αν ακολουθήσει μαζικά το δρόμο των ανθρακωρύχων.
Εκείνοι που έφερναν την κυβέρνηση Ραχόι ως παράδειγμα «ουσιαστικής διαπραγμάτευσης από εθνικές θέσεις», εκείνοι που μας κουνούσαν διδακτικά το δάχτυλο και μας έλεγαν ότι μια χώρα μπορεί να πάρει ευρωπαϊκή στήριξη χωρίς Μνημόνια και αντιλαϊκά μέτρα αποδεικνύονται κοινοί απατεώνες. Το παράδειγμα της Ισπανίας (όπως και της Ελλάδας, όπου έχουμε καινούργια κυβέρνηση που εκλέχτηκε με συνθήματα παρεμφερή μ’ αυτά που εκλέχτηκε η κυβέρνηση Ραχόι) είναι διδακτικό.
Η διαχείριση της καπιταλιστικής κρίσης δεν μπορεί να γίνει «με την ελεύθερη βούληση» των κυβερνήσεων. Δεν είναι ζήτημα θέλησης και επιλογής του Ραχόι, του Μόντι, του Ολάντ, του Σόκρατες, του Παπανδρέου, του Βενιζέλου, του Παπαδήμου, του Σαμαρά, του Κουβέλη. Είναι ζήτημα από τη μια των αναγκών που έχει το σύστημα και από την άλλη του συσχετισμού των δυνάμεων και του ανταγωνισμού ανάμεσα στα διάφορα καπιταλιστικά κέντρα. Βεβαίως, οι κυβερνήσεις των χωρών που βρίσκονται σε κρίση προσπαθούν να διαπραγματευθούν κάποια μέτρα, είτε προς όφελος μερίδων του ντόπιου κεφάλαιου είτε για να διασωθούν πολιτικά οι ίδιες, όμως τα χέρια τους είναι δεμένα και τα περιθώρια που έχουν από ανύπαρκτα έως ελάχιστα. Γι’ αυτό και η λύση δεν βρίσκεται στην επιλογή του ενός ή του άλλου κόμματος, αλλά στην επανάσταση. Το παράδειγμα του ούγγρου Ορμπαν, του ισπανού Ραχόι και των ελλήνων Σαμαρά-Βενιζέλου-Κουβέλη δείχνει πως ό,τι λέγεται προεκλογικά είναι σκέτη ψηφοθηρική προπαγάνδα.
