


Η marcha negra (μαύρη πορεία) των ισπανών ανθρακωρύχων κατέληξε την Τρίτη, περασμένα μεσάνυχτα στην Πουέρτα δελ Σολ στο κέντρο της Μαδρίτης. Εκατοντάδες χιλιάδες λαού, πάνω από μισό εκατομμύριο σύμφωνα με τη συνδικαλιστική γραφειοκρατία, κατέκλυσαν την κεντρική λεωφόρο της Μαδρίτης υποδεχόμενοι τους 200 ανθρακωρύχους που επί 22 μέρες διέσχισαν με τα πόδια πάνω από 400 μίλια, από τις επαρχίες Αστούριας και Λεόν, για να καταλήξουν στην πρωτεύουσα. Αψηφώντας τη γκεμπελική προπαγάνδα των ΜΜΕ και της κυβέρνησης για τους «κρατικοδίαιτους», «ρετιρέ», «προνομιούχους» ανθρακωρύχους, η εργατική τάξη της Μαδρίτης και η νεολαία της βγήκε από νωρίς στους δρόμους της Μαδρίτης για να πανηγυρίσει την άφιξη των δικών της ηρώων. Συνθήματα που παρέπεμπαν στους πρόσφατους πανηγυρισμούς για τη νίκη της εθνικής Ισπανίας στο Euro («Νάτοι, νάτοι οι πρωταθλητές», «Αυτή είναι η δική μας εθνική»), συνθήματα του αγώνα («Λαός ενωμένος ποτέ νικημένος», «Ζήτω ο αγώνας της εργατικής τάξης») δονούσαν τους δρόμους της Μαδρίτης κατά τη διάρκεια μιας μεγαλειώδους πορείας-παρέλασης που κράτησε περίπου τρεις ώρες, από τα περίχωρα της Μαδρίτης ως το κέντρο. Και κάπου ανάμεσα ν’ αντηχεί ο ύμνος των ανθρακωρύχων, ο επίσημος ύμνος της δημοκρατίας της Αστούριας, πριν πέσει στα χέρια του Φράνκο, η σπαραξικάρδια διήγηση ενός ανθρακωρύχου για το θάνατο των συντρόφων του στα έγκατα της γης. Στο τέλος της πορείας οι 200 ανθρακωρύχοι έστειλαν το δικό τους χαιρετισμό στους εφτά «έγκλειστους» συντρόφους τους στο ανθρακωρυχείο της Σάντα Κρουθ δελ Σιλ, που επί 52 μέρες δίνουν τη δική τους μάχη στον κοινό πόλεμο, 3.000 μέτρα κάτω από τη γη.
Περιμένουμε με αγωνία και ενδιαφέρον τη συνέχεια του αγώνα των ισπανών ανθρακωρύχων, που είναι αναμφίβολα μια όαση στο γκρίζο τοπίο των ελεγχόμενων από τη συνδικαλιστική γραφειοκρατία κινητοποιήσεων σε όλη την Ευρώπη.








