Τον εξοπλισμό των αντικαθεστωτικών και την ανάπτυξη «ειρηνευτικής δύναμης» από τον ΟΗΕ αποφάσισε με το τελευταίο ψήφισμά του ο Αραβικός Σύνδεσμος, όμως ούτε το ένα ούτε το άλλο μπορούν ν’ ανατρέψουν την κατάσταση που έχει διαμορφωθεί στη Συρία. Ούτε φυσικά και οποιοδήποτε ψήφισμα εγκριθεί από τη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ, που θα έχει μόνο συμβολικό χαρακτήρα και τίποτα περισσότερο. Βέβαια, ο εξοπλισμός των αντικαθεστωτικών από τις Δυτικές δυνάμεις σίγουρα θα γίνεται, αφού οι βάσεις του «Ελεύθερου Συριακού Στρατού» βρίσκονται στην Τουρκία.
Μπορεί, όμως, ο στρατός αυτός ν’ αντιμετωπίσει μετωπικά τον συριακό στρατό; Αν μπορούσε, δε θα ζητούσε επανειλημμένα ξένη στρατιωτική επέμβαση. Από την άλλη, ούτε ειρηνευτική δύναμη μπορεί ν’ αναπτυχθεί στη Συρία. Αυτό το απέκλεισε ακόμα και η Κλίντον, θέτοντας ως προαπαιτούμενο τη συμφωνία του συριακού καθεστώτος. Επέμβαση του ΝΑΤΟ, τύπου Λιβύης, απέκλεισε και ο γενικός γραμματέας του ΝΑΤΟ Ράσμουσεν, σε συνέντευξή του στα «Νέα» (16.2.12). Οπως λέει, στη Λιβύη έκαναν επέμβαση γιατί είχαν «ξεκάθαρη εντολή του ΟΗΕ» και «ξεκάθαρη και δραστήρια στήριξη από τις χώρες της περιοχής», ενώ «στην περίπτωση της Συρίας δεν υπάρχουν οι ανάλογες προϋποθέσεις».
Ομως, το καθεστώς Ασαντ θέλει να τσακίσει τους αντικαθεστωτικούς, γι’ αυτό και συνεχίζει το σφυροκόπημα της Χομς εδώ και δυο βδομάδες, επεκτείνοντας τις επιχειρήσεις του και σε άλλες πόλεις. Μαζί με το μαστίγιο, το καθεστώς δίνει και το καρότο, οργανώνοντας δημοψήφισμα για το νέο σύνταγμα της χώρας στις 26 Φλεβάρη και προκηρύσσοντας εκλογές εντός 90 ημερών από την έγκριση του νέου συντάγματος. Ταυτόχρονα, το καθεστώς χρησιμοποιεί το μπαμπούλα της «τρομοκρατίας» για να φοβίσει τον πληθυσμό. Η διπλή βομβιστική επίθεση αυτοκτονίας την προηγούμενη Παρασκευή στο Χαλέπι, με αποτέλεσμα 28 νεκρούς, 235 τραυματίες και καταστροφές στα τοπικά γραφεία των μυστικών υπηρεσιών του στρατού, ήταν η μεγαλύτερη επίθεση που έγινε ποτέ στην πόλη και χρησιμοποιήθηκε από την καθεστωτική προπαγάνδα προκειμένου να εντείνει την καταστολή στη χώρα.
Το Χαλέπι έχει ιδιαίτερη οικονομική σημασία, αφού αποτελεί τη δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της Συρίας (με 2 εκατομμύρια πληθυσμό) και από τις παλαιότερες στον κόσμο και ταυτόχρονα το σημαντικότερο βιομηχανικό και εμπορικό κέντρο της χώρας. Το Χαλέπι μέχρι σήμερα έχει μείνει σχετικά μακριά από τη σύγκρουση, είτε γιατί ο Ασαντ έχει δώσει κάποια οικονομικά προνόμια σε τμήμα του πληθυσμού, προκειμένου να αποφύγει την εξέγερση που θα ήταν καταστροφική για το καθεστώς, είτε γιατί το καθεστώς έχει χρεώσει τα οικονομικά προβλήματα που αντιμετωπίζει η πόλη στους αντικαθεστωτικούς. Τη βομβιστική επίθεση το καθεστώς τη χρέωσε στον Ελεύθερο Συριακό Στρατό (ο οποίος αποποιήθηκε κάθε ευθύνη), ενώ οι Αμερικάνοι στην Αλ Κάιντα, ο πνευματικός ηγέτης της οποίας (Ζαουάχρι) καταφέρθηκε σε πρόσφατο μήνυμά του ενάντια στο καθεστώς.
Ανεξάρτητα από το ποιος έκανε αυτή την επίθεση, το χτύπημα στο Χαλέπι κλόνισε τη σταθερότητα σε μια πόλη που είχε αποφύγει τις μεγάλες συγκρούσεις, ενώ η αντοχή του στρατού των αντικαθεστωτικών προϊδεάζει για μακρόχρονο εμφύλιο πόλεμο. Εναν πόλεμο ο οποίος δυστυχώς είναι άδικος και από τις δύο πλευρές, αφού οι αντικαθεστωτικοί ολοένα και περισσότερο δένονται στο άρμα της Δύσης και των Αμερικάνων, πράγμα που χρησιμοποιεί ο Ασαντ για να συσπειρώσει τμήμα του πληθυσμού υπέρ του. Κι αυτό φαίνεται να το καταφέρνει σε μερικές περιπτώσεις, αφού μπορεί και οργανώνει ακόμα μαζικές διαδηλώσεις υπεράσπισής του, όπως αυτές που οργανώθηκαν στα τέλη του περασμένου μήνα, αλλά και την προηγούμενη Τρίτη, στη Λατάκια ενάντια στις αποφάσεις του Αραβικού Συνδέσμου και την ξένη ανάμιξη.
