Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η εκεχειρία που επιτεύχθηκε στο τέλος του περασμένου χρόνου (30/12) στη Συρία (εύθραυστη και αυτή, όπως οι προηγούμενες, πράγμα που παραδέχτηκε και ο ίδιος ο Πούτιν), την οποία υπέγραψαν οι περισσότερες ομάδες της αντιπολίτευσης (με 60.000 μαχητές) και συμμετείχαν η Τουρκία και το Ιράν, αποτελεί νίκη της ρωσικής διπλωματίας, λίγους μήνες μετά από την αποτυχημένη εκεχειρία στην οποία είχαν μεσολαβήσει και οι Αμερικάνοι, που τώρα απέχουν. Βέβαια, η νίκη αυτή δε θα είχε επιτευχθεί αν τους τελευταίους δύο μήνες η ρωσική αεροπορία δεν είχε πραγματοποιήσει 420 επιθέσεις καταστρέφοντας 1.252 στόχους και αν το Χαλέπι δεν έπεφτε στα χέρια του Ασαντ μετά από σκληρές μάχες.
Δεν υπάρχει όμως αμφιβολία, ότι η εκεχειρία, η τρίτη μέσα στον τελευταίο χρόνο, αποτελεί μία ακόμα ανάπαυλα μέχρι την επόμενη φάση του πολέμου, που κανείς δεν μπορεί να γνωρίζει πότε θα τελειώσει.
Αρχικά, ο σύμβουλος του Ελεύθερου Συριακού Στρατού, Οσάμα Αμπού Ζέιντ, υποστήριξε ότι η εκεχειρία δεν αποκλείει καμία από τις αντιπολιτευόμενες αντάρτικες ομάδες, ενισχύοντας τη σύγχυση σχετικά με το αν στην εκεχειρία συμπεριλαμβάνεται και η οργάνωση Φατάχ Αλ Σαμ (πρώην Νούσρα), όμως το ρωσικό υπουργείο πολέμου ανέφερε ότι επτά ήταν οι αντιπολιτευόμενες ένοπλες ομάδες που υπέγραψαν τη συμφωνία, στις οποίες δεν συμπεριλαμβάνεται η Φατάχ Αλ Σαμ.
Σύμφωνα με το ίδιο υπουργείο, την πρώτη μέρα της εκεχειρίας καταγράφηκαν δέκα παραβιάσεις, ενώ τούρκοι αξιωματούχοι τις ανέβασαν στις δεκατέσσερις. Την περασμένη Τετάρτη, το συριακό κρατικό ειδησεογραφικό πρακτορείο SANA (https://sana.sy/en/?p=98089), κατηγόρησε την Τουρκία για βομβαρδισμούς κατά αμάχων κοντά στο Χαλέπι, από τους οποίους σκοτώθηκαν εννιά και τραυματίστηκαν 57. Το ίδιο πρακτορείο ανέφερε ότι έγιναν επιθέσεις όχι μόνο κατά του ISIS αλλά και κατά της Φατάχ Αλ Σαμ.
Ολα αυτά δείχνουν ότι ο πόλεμος θα κρατήσει για αρκετό καιρό ακόμα, με τη νέα εκεχειρία να κινδυνεύει να έχει την τύχη των προηγούμενων. Δυστυχώς, καμιά δίκαιη λύση στο συριακό πρόβλημα δε φαίνεται στον ορίζοντα, αφού το καθεστώς Ασαντ κρατάει γερά, με ρωσικές πλάτες, και οι αντιπολιτευόμενες ένοπλες οργανώσεις, εκτός του ότι είναι διασπασμένες, δεν έχουν ούτε αντιιμπεριαλιστικό ούτε εθνικοαπελευθερωτικό χαρακτήρα.
