Είναι δυνατόν να πιστέψει κανείς στα σοβαρά, ότι οι Αμερικάνοι θ’ αναγνωρίσουν το «παλαιστινιακό κράτος» χωρίς την έγκριση του Ισραήλ ή ότι θ’ αφήσουν να γίνει πλήρες μέλος του ΟΗΕ; Τότε γιατί τόσος ντόρος για την προσφυγή του προέδρου της Παλαιστινιακής Αρχής, Μαχμούντ Αμπάς, στον ΟΗΕ με το αίτημα της πλήρους ένταξης του «παλαιστινιακού κράτους» στον οργανισμό;
Πρόκειται για τα συνήθη πολιτικά τερτίπια, όταν κάποιος δεν θέλει να κινητοποιήσει το λαό ν’ αντισταθεί, αλλά ζητιανεύει λίγη «αναγνώριση» από αυτούς που τον έχουν φτυσμένο. Ενας «πρόεδρος», του οποίου η θητεία έχει λήξει εδώ και πάνω από δυόμιση χρόνια (από το Γενάρη του 2009), ενός «κράτους» που μόνο κρατική υπόσταση δεν έχει (χωρίς σύνορα και στρατό, με διάσπαρτους εβραϊκούς εποικι- σμούς στο εσωτερικό του) και χωρίς δυνατότητα να προσφέρει στο λαό του ούτε την αυταπάτη μιας «ειρηνευτικής διαδικασίας», εντελώς ανυπόληπτος, ιδιαίτερα μετά τις αποκαλύψεις από επίσημα έγγραφα που διέρρευσαν τον περασμένο Γενάρη στο Αλ Τζαζίρα και αποδεικνύουν τη δουλοπρεπή στάση του απέναντι στους Σιωνιστές και τους Αμερικάνους κατά τη διάρκεια των «ειρηνευτικών διαπραγματεύσεων», δεν είναι δυνατόν να κάνει τίποτα περισσότερο από τέτοιες μπαγαποντιές για να κερδίσει το παιχνίδι των εντυπώσεων. Κι αυτό όμως μόνο για λίγο, γιατί η σκληρή πραγματικότητα τον διαψεύδει καθημερινά.
Οι Σιωνιστές δεν κάνουν βήμα πίσω, ούτε καν στο ζήτημα των εποικισμών, δίνοντας συνεχώς εγκρίσεις για την κατασκευή νέων κατοικιών στη Δυτική Οχθη και την Ανατολική Ιερουσαλήμ και εκπαιδεύοντας «τάγματα ασφαλείας» από εποίκους για την «ασφάλειά τους». Καμία από τις μεγάλες δυνάμεις δεν είναι διατεθειμένη να τους στριμώξει. Ούτε φυσικά οι Αμερικάνοι (πάνε οι παλιές «κόντρες» Ομπάμα-Νετανιάχου για τους εποικισμούς), ούτε η ΕΕ (με τον Γερμανό ΥΠΕΞ, Βεστερβέλε, να υποστηρίζει ότι ένα βιώσιμο παλαιστινιακό κράτος μπορεί μόνο να είναι αποτέλεσμα διαπραγματεύσεων με το Ισραήλ), ούτε ακόμα και η Ρωσία (στη συνάντηση του ρώσου ΥΠΕΞ Σεργκέι Λαβρόφ και της αμερικανίδας ομολόγου του Χίλαρι Κλίντον στη Νέα Υόρκη συμφώνησαν ότι δεν υπάρχει εναλλακτική λύση από τη συνέχιση των διαπραγματεύσεων της Παλαιστινιακής Αρχής με το Ισραήλ). Γι’ αυτό το λόγο παρενέβη και ο Μπλερ, που τώρα είναι ο «ειδικός απεσταλμένος» του Κουαρτέτου για τη Μέση Ανατολή (ΗΠΑ, ΕΕ, Ρωσία, ΟΗΕ), σε μια προσπάθεια να αποτραπεί η προσφυγή του Αμπάς στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ. Ομως, ο τελευταίος εμφανίζεται «άτεγκτος», αν και γνωρίζει τη σίγουρη αποτυχία του.
Μιλάμε για σίγουρη αποτυχία, γιατί, σύμφωνα με το καταστατικό του ΟΗΕ, η διαδικασία για την ένταξη ενός νέου κράτους στον οργανισμό είναι η ακόλουθη: 1. Το κράτος υποβάλλει μια αίτηση στο Γενικό Γραμματέα και μία επίσημη επιστολή που δηλώνει ότι αποδέχεται τις υποχρεώσεις που απορρέουν από το καταστατικό. 2. Το Συμβού-λιο Ασφαλείας εξετάζει την αίτηση. Κάθε σύσταση για ένταξη θα πρέπει να λάβει θετική ψήφο από τα 9 εκ των 15 κρατών του Συμβουλίου, με την προϋπόθεση ότι κανένα από τα πέντε μόνιμα μέλη (Κίνα, Γαλλία, Ρωσική Ομοσπονδία, Μεγάλη Βρετανία και ΗΠΑ) δεν έχει θέσει βέτο στην απόφαση. 3. Αν το Συμβούλιο Ασφαλείας προτείνει την ένταξη, η πρόταση παρουσιάζεται στη Γενική Συνέλευση για εξέταση. Για την ένταξη ενός νέου κράτους είναι απαραίτητη πλειοψηφία 2/3. 4. Η ένταξη τίθεται σε ισχύ από την ημέρα που ψηφίζεται (βλ. https://www.un.org/en/members/about.shtml).
Επομένως, με δεδομένο το αμερικάνικο βέτο, από ποιον θα παρουσιαστεί η πρόταση στη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ; Το μόνο που θα μπορούσε να γίνει είναι να συζητηθεί η «αναβάθμιση» της θέσης της Παλαιστινιακής Αρχής στον ΟΗΕ, από «οντότητα» (που είναι σήμερα) σε «κράτος μη μέλος» (όπως είναι το Βατικανό), πράγμα που χρειάζεται απλή πλειοψηφία (κι όχι τα 2/3). Στην ουσία, καμία διαφορά δεν θα υπάρχει παρά μόνο σε καθαρά «συμβολικό» επίπεδο σε περίπτωση που η ΓΣ του ΟΗΕ παραδεχτεί ότι η Παλαιστίνη είναι «κράτος» κι όχι «οντότητα»! Χέστηκε η φοράδα στ’ αλώνι, μετά συγχωρήσεως…
Από το 1988 που ο Αραφάτ ανακοίνωσε την «ανεξαρτησία» της Παλαιστίνης, περισσότερα από 114 κράτη την έχουν «αναγνωρίσει» και η Π.Α. διαθέτει γραφεία σε πάνω από 70 χώρες, έχει διαρκή πρόσκληση για συμμετοχή ως παρατηρητής στις συνεδριάσεις και τις εργασίες της Γενικής Συνέλευσης και διαθέτει μόνιμα γραφεία στα κεντρικά γραφεία του ΟΗΕ. Και τι μ’ αυτό; Ποιος εμπόδισε τη σιωνιστική καταστολή της δεύτερης Ιντιφάντα, τις σφαγές στη Δυτική Οχθη, τον αποκλεισμό και στη συνέχεια τον βομβαρδισμό της Γάζας, την εξάπλωση των εβραϊκών εποικισμών; Κανείς. Ο μόνος αντίπαλος που έχουν οι Σιωνιστές εξακολουθεί να παραμένει η παλαιστινιακή αντίσταση και η διεθνής αλληλεγγύη.
ΥΓ: Ο αρχιμπάτσος της Παλαιστινιακής Αρχής, Αντάν Αλ Νταμίρι, προειδοποίησε ότι οι δυνάμεις του είναι έτοιμες να εμποδίσουν οποιονδήποτε περάσει τις περιοχές υπό τον έλεγχό του για να δημιουργήσει ένταση με τους Σιωνιστές. Παραπονέθηκε μάλιστα ότι οι τελευταίοι δεν συνεργάζονται μαζί του «για την ασφάλεια». Τέτοια ξεφτίλα δηλαδή!
