Πέρασαν πέντε χρόνια από τότε (11/1/2002) που 20 σιδηροδέσμιοι και με καλυμμένα πρόσωπα αιχμάλωτοι πολέμου απ’ το Αφγανιστάν περνούσαν τις πόρτες του Γκουαντανάμο. Του κολαστήριου που έμελε να καταγραφεί στην σύγχρονη Ιστορία ως το σύγχρονο Νταχάου, που δε διαφέρει σε τίποτα από τα στρατόπεδα συγκέντρωσης της ναζιστικής κατοχής. Πέρασαν πέντε χρόνια για να αποδεχτούν – στα λόγια – οι Αμερικάνοι ότι οι κρατούμενοι στο κολαστήριο αλλά και όλοι όσοι κρατούνται από τον αμερικάνικο στρατό θα πρέπει να έχουν μεταχείριση σύμφωνα με τη συνθήκη της Γενεύης.
Την ίδια στιγμή εφαρμόζουν υποχρεωτική σίτιση στους απεργούς πείνας (11 τον αριθμό, στους 5 απ’ τους οποίους έχει εφαρμοστεί υποχρεωτική σίτιση) που συνεχίζουν να αντιστέκονται μ’ αυτό το ύστατο όπλο στην σύγχρονη βαρβαρότητα. Τη στιγμή που θα διαβάζετε αυτές τις γραμμές θα έχουν γίνει κάποιες διαδηλώσεις σε διάφορες πόλεις του κόσμου (ακόμα κι έξω απ’ το κολαστήριο προγραμματίζεται διαδήλωση). Δυστυχώς όμως ούτε αυτές δε θα μπορέσουν να ξεπλύνουν την ντροπή, όχι των δημίων (για τους δολοφόνους ο φόνος δεν είναι «ντροπή», ούτε για τους κλέφτες η κλεψιά) αλλά πρώτα απ’ όλα για την εργαζόμενη ανθρωπότητα της Δύσης που συνεχίζει να μένει στην πλειοψηφία της απαθής απέναντι σ’ αυτό το κολαστήριο. Το ότι χαιρετίζουμε αυτές τις διαδηλώσεις και οποιαδήποτε λαϊκή διαμαρτυρία, δε σημαίνει ότι θα πρέπει να ξεχνάμε αυτό το συμπέρασμα, που δυστυχώς αποτελεί μια αδιαμφισβήτητη αλήθεια.
Οι 400 κρατούμενοι που βρίσκονται σήμερα στο Γκουαντανάμο, «αθώοι» ή «ένοχοι», είναι αδέλφια μας. Κι αν υπήρχε παγκόσμια μαζική κινητοποίηση σίγουρα οι δήμιοι δε θα είχαν το θράσος που έχουν σήμερα. Γι’ αυτό όσοι «αριστεροί» κριτικάρουν με αυστηρότητα τους «βάρβαρους ισλαμιστές» που ανατινάζονται (και θα εξακολουθούν να ανατινάζονται) αδιαφορώντας για το αθώο αίμα που θα χύσουν στη Δύση (ή το Ισραήλ), θα πρέπει να σκεφτούν τι έχουν κάνει αυτοί για να εκδηλώσουν την αλληλεγγύη τους στα εκατομμύρια των αθώων που σφαγιάζονται απ’ τις πολιτισμένες κυβερνήσεις της «δημοκρατικής» Δύσης. Τουλάχιστον οι «βάρβαροι ισλαμιστές» διεξάγουν ένα αγώνα ενάντια στην ιμπεριαλιστική βαρβαρότητα, οι «αριστεροί» επικριτές τους όμως;
