Νέα κυβέρνηση συγκροτήθηκε στη Λιβύη, με πρωτοβουλία του ΟΗΕ και με επικεφαλής τον μέχρι πρότινος άγνωστο λίβυο επιχειρηματία και τεχνοκράτη Φαγιέζ Σεράτζ, ο οποίος κατέφτασε στην πρωτεύουσα Τρίπολη με πλοίο από την Τυνησία, προκειμένου να αναλάβει τα καθήκοντά του. Η φυτευτή από τους δυτικούς νέα κυβέρνηση είναι η τρίτη που σχηματίζεται με στόχο να κυβερνήσει τη χώρα και η δεύτερη απόπειρα των αμερικάνων και ευρωπαίων ιμπεριαλιστών να καλύψουν το κενό εξουσίας που υπάρχει στη χώρα μετά την ανατροπή του Καντάφι, ώστε να ξεκινήσει η εκμετάλλευση των πλούσιων πετρελαϊκών κοιτασμάτων της από τα δυτικά ενεργειακά μονοπώλια.
Φυσικά, κανένας από τους υπόλοιπους πόλους εξουσίας της χώρας δεν έχει αναγνωρίσει την εξουσία της νέας κυβέρνησης. Ούτε καν η δυτικόφιλη κυβέρνηση που έχει την προσωρινή της έδρα στο Τομπρούκ, αφότου εκδιώχθηκε από τους ισλαμιστές από την Τρίπολη, και είχε αποτελέσει την πρώτη πολλά υποσχόμενη απάντηση των δυτικών ιμπεριαλιστών στη διάλυση της χώρας και στην κυριαρχία των εκατοντάδων ένοπλων πολιτοφυλακών που αλωνίζουν σ’ αυτή. Ο σχηματισμός και η σταθεροποίηση της κυβέρνησης του Σεράτζ θεωρείται από τους δυτικούς κλειδί για τη διαδικασία σταθεροποίησης της χώρας και της αντιμετώπισης του Ισλαμικού Κράτους, το οποίο αριθμεί, σύμφωνα με εκτιμήσεις αμερικανών στρατιωτικών αναλυτών, περισσότερους από 8.000 μαχητές.
Την εγκαθίδρυση της νέας κυβέρνησης θα ακολουθήσει στρατιωτική επέμβαση με αεροπορικούς βομβαρδισμούς από τους Αμερικανούς και από τους γάλλους, ιταλούς και βρετανούς εταίρους τους, που θα συνοδευτούν ενδεχομένως από μια σύντομη χερσαία επέμβαση. Βασική επιδίωξη των Δυτικών είναι είτε η συνένωση των πιο ισχυρών πολιτοφυλακών σε ένα ενιαίο εθνικό στρατό, υπό τη διοίκηση της νέας κυβέρνησης, ή τουλάχιστον η μεταξύ τους συνεργασία προκειμένου να στραφούν με αξιώσεις εναντίον των μαχητών του Ισλαμικού Κράτους. Οι εξελίξεις σ’ αυτό το μέτωπο θα κρίνουν το μέγεθος και τους τρόπους της στρατιωτικής εμπλοκής των Αμερικανών και των εταίρων τους. Είναι εξαιρετικά αμφίβολο, βέβαια, αν θα βρουν συνεργάτες στις ντόπιες πολιτοφυλακές, που συγκρούονται καθημερινά μεταξύ τους για το μοίρασμα των φέουδων στα οποία έχει κατακερματιστεί η χώρα. Εχοντας κατά νου τον πόλεμο μεταξύ των πολιτοφυλακών, οι Αμερικάνοι σκέφτονται να στραφούν για βοήθεια στο ντόπιο μετριοπαθή ισλαμιστή πολέμαρχο Ιμπραχίμ Τζαθράν, που έχει την έδρα του στην Ατζαμπίγια και ελέγχει δεκάδες πετρελαιοπηγές στην περιοχή, αλλά και στις ισχυρές πολιτοφυλακές της Μισράτα, προκειμένου να χτυπήσουν τις δυνάμεις του ΙΚ που εδρεύουν στη Σύρτη.
Ολα αυτά, βέβαια, παραμένουν σενάρια που προέρχονται από ανώνυμες πηγές μέσα από τη νέα κυβέρνηση, ενώ η μόνη επίσημη ανακοίνωση είναι η άρνηση της Τυνησίας και της Αλγερίας, χωρών που συνορεύουν με τη Λιβύη, να προσφέρουν αεροπορικές βάσεις για τα αμερικάνικα και ευρωπαϊκά βομβαρδιστικά. Αυτές οι αποφάσεις αποτελούν το πρώτο πλήγμα στη νέα προσπάθεια των Δυτικών να ελέγξουν την κατάσταση στη χώρα, αφού πλέον οι κοντινότερες βάσεις βρίσκονται σε ιταλικό έδαφος και στην Κρήτη, στην άλλη μεριά της Μεσογείου, γεγονός που αυξάνει το χρόνο πτήσης και κατά συνέπεια την αποτελεσματικότητα των βομβαρδισμών.
