Ενας χρόνος συμπληρώθηκε την περασμένη Πέμπτη από το ξεκίνημα της ισραηλινής επίθεσης στο Λίβανο. Μιας επίθεσης που κατέληξε σε έναν αιματηρό πόλεμο ο οποίος αποδείχθηκε φιάσκο για τους εμπνευστές του και πανωλεθρία για τον μεγαλύτερο και ισχυρότερο στρατό της Μέσης Ανατολής.
Οι… δυο βδομάδες, που οι Σιωνιστές δήλωναν ότι χρειάζονταν για να ολοκληρώσουν τις επιχειρήσεις τους και να «καθαρίσουν» το Λίβανο από τους μαχητές της Χεζμπολά, έγιναν 34 μέρες σφοδρών μαχών. Αυτοί που γύρισαν με το κεφάλι σκυμμένο απ’ αυτές τις μάχες δεν ήταν οι «τρομοκράτες» αλλά οι Σιωνιστές, που είδαν ότι δεν αρκεί η στρατιωτική υπεροπλία και τα υπερσύγχρονα οπλικά συστήματα για να τα βάλεις με ανθρώπους αποφασισμένους για όλα, ότι τελικά ο ανθρώπινος παράγοντας, η ηθικοπολιτική ενότητα, η σταθερότητα στα μετόπισθεν και η αποφασιστικότητα για τη νίκη παίζουν ακόμα και στον σύγχρονο πόλεμο τον καθοριστικό ρόλο κι όχι τα όπλα, όσο ισχυρά κι αν είναι αυτά.
Οι Σιωνιστές νόμισαν ότι θα καταφέρουν να κερδίσουν χάρη στα όπλα τους. Ομως δεν άντεξαν ούτε στις μάχες που έγιναν σώμα με σώμα στα νότια σύνορα του Λιβάνου (όπου έχασαν πάνω από 300 τανκς «Μερκάβα» από τις ρουκέτες που εκτοξεύονταν «από το πουθενά»), ούτε στις επιθέσεις με ρουκέτες στο εσωτερικό του σιωνιστικού κράτους κι ας ήταν απείρως μικρότερης ισχύος από τις βόμβες που έριχναν στο Νότιο Λίβανο και στο νότιο τομέα της Βηρυτού.
Θα υπάρξουν αρκετά αφιερώματα που θα υπενθυμίζουν τους αριθμούς αυτού του πολέμου. Πόσοι αθώοι και «αθώοι» σκοτώθηκαν, τι κακό πράγμα είναι ο πόλεμος, τι δυστυχίες φέρνει. Λίγοι όμως θα επισημάνουν αυτή τη μεγάλη αλήθεια, που πρέπει να ξεχαστεί και να σβηστεί από τις συνειδήσεις όλων αυτών που αποτελούν εν δυνάμει κίνδυνο ανατροπής της υπεροπλίας των «ισχυρών του πλανήτη». Ομως η αλήθεια είναι αυτή: Ενα χρόνο μετά τον πόλεμο, ο ισραηλινός πρωθυπουργός Εχούντ Ολμέρτ έχει στην πλάτη του την έκθεση της επιτροπής Βίνογκραντ, που του καταλογίζει τις κύριες ευθύνες για την ταπεινωτική ήττα, ενώ η Χεζμπολά εμφανίζεται πιο ενισχυμένη παρά ποτέ, ακόμα κι αν το πολιτικό αδιέξοδο στη χώρα συνεχίζεται, ακόμα κι αν οι πιέσεις να καταγγείλει την «τρομοκρατία» συνεχίζονται (η τελευταία προέρχεται από το γνωστό κυνηγό «εγκληματιών», Νικολά Σαρκοζί, ενόψει της συνόδου που θα γίνει στο Παρίσι).
Η «τρομοκρατία» των πολλών, το όπλο των πληβείων, δεν θα σταματήσει όμως να δείχνει τα δόντια της. Κι αυτό άσχετα από τη μελλοντική στάση των ηγετών της Χεζμπολά, που αν και σε αστική βάση κινούμενοι δεν κάνουν ούτε βήμα πίσω σ’ αυτό τον τομέα. Γιατί γνωρίζουν ότι θα υπάρξει άλλη «Χεζμπολά», που θα αποτελέσει το κέντρο της αντίστασης. Μιας αντίστασης που θα συνεχίσει να υπάρχει όσο υπάρχει ιμπεριαλιστική βαρβαρότητα, όπως υπάρχει στο Ιράκ, στο Αφγανιστάν, στην Παλαιστίνη. Μιας αντίστασης που μας υπενθυμίζει αυτά που στην «πολιτισμένη» Δύση τείνουμε να ξεχάσουμε. Οτι η δύναμη βγαίνει από την κάνη του τουφεκιού κι όχι από καλοσυνάτα πρόσωπα.
