Η φωτογραφία των Πούτιν, Μέρκελ, Ερντογάν και Μακρόν να ποζάρουν πιασμένοι χέρι-χέρι, σε ένδειξη… ενότητας, ήταν σημαντικότερη από τα πρακτικά αποτελέσματα της συνόδου της Ισταμπούλ για τη Συρία. Οι ηγέτες τριών ιμπεριαλιστικών δυνάμεων που έχουν -σε διαφορετικό βαθμό η καθεμιά- εμπλοκή στη Συρία, παρέα με τον ηγέτη μιας περιφερειακής δύναμης, η οποία έχει άμεση εμπλοκή στον πόλεμο, χωρίς όμως τα κέρδη που προσδοκούσε να εισπράξει από αυτή την εμπλοκή, φωτογραφίστηκαν σ' αυτή τη στάση όχι τόσο για να δηλώσουν την (ανύπαρκτη) ενότητά τους ή έστω μια νέα συμφωνία, αλλά για να φανεί ακόμα καλύτερα η απουσία ενός από τους βασικούς «παίχτες» στην περιοχή: του Τραμπ.
Παρά την ενωτική φωτογραφία, τίποτα δεν άλλαξε στις ισορροπίες στην περιοχή και στις επιδιώξεις των εμπλεκόμενων μερών. Ο Πούτιν ξεκαθάρισε ότι η εκεχειρία στο Ιντλίμπ είναι απλά ένα προσωρινό καθεστώς και ότι στόχος είναι η επαρχία (όπου είναι μαζεμένα τα υπολείμματα των αντικαθεστωτικών πολιτοφυλακών) να επανέλθει στον έλεγχο της κυβέρνησης της Δαμασκού, ενώ ο -επίσης… φιλειρηνιστής- Ερντογάν έστειλε την αεροπορία του να βομβαρδίσει στόχους των κουρδικών YPG.
