Δεν έκρυβαν εκπλήξεις οι εκλογές στο πλούσιο (και με μεγάλη συγκέντρωση προλεταριάτου) γερμανικό κρατίδιο της Εσσης. Το αποτέλεσμα ακολούθησε την τάση που είχε διαμορφωθεί από τις εκλογές σε άλλα κρατίδια. Οι χριστιανοδημοκράτες της Μέρκελ έχασαν σχεδόν έντεκα μονάδες αλλά διατήρησαν άνετα την πρώτη θέση, οι σοσιαλδημοκράτες έχασαν άλλες τόσες μονάδες και καταποντίστηκαν κάτω από το 20%, οι Πράσινοι μάζεψαν σχεδόν όλη τη διαρροή του SPD και τους έφτασαν στη δεύτερη θέση (για την ακρίβεια τους πέρασαν κατά 100 ψήφους), οι Φιλελευθεροδημοκράτες τσίμπησαν γύρω στις τρεις μονάδες, η «Αριστερά» κέρδισε μόνο μία μονάδα και περιορίστηκε στο εξουσιαστικά ασήμαντο 6,5%, ενώ η ακροδεξιά AfD μπήκε θριαμβευτικά και στη Βουλή του Βισμπάντεν με 13,1% (μάζεψε σχεδόν το σύνολο των διαρροών της χριστιανοδημοκρατίας).
Χριστιανοδημοκράτες και Πράσινοι που συγκυβερνούσαν ως τώρα (ναι, στα ομοσπονδιακά κρατίδια της Γερμανίας έχουμε πολλές τέτοιες «ανάρμοστες σχέσεις») έχουν την πλειοψηφία για να συγκυβερνήσουν, αλλά ο χριστιανοδημοκράτης πρωθυπουργός δήλωσε ότι θα επιδιώξει διεύρυνση του κυβερνητικού συνασπισμού (απέκλεισε Linke και AfD). Συνηθισμένα πράγματα, δηλαδή.
Και η ανακοίνωση της Μέρκελ ότι δε θα διεκδικήσει άλλη θητεία ως καγκελάριος και θα αποχωρήσει από την ενεργό πολιτική το 2021 (δε θα είναι ούτε βουλευτίνα), δήλωση που άνοιξε το δρόμο για τη διαδοχή της στην προεδρία της CDU, που θα γίνει στο κομματικό συνέδριο τον επόμενο μήνα, εντάσσεται επίσης σ' αυτά που ονομάζουμε συνηθισμένα πράγματα. Ρεαλίστρια και τακτικίστρια, όπως κάθε αστός πολιτικός ηγέτης, η Μέρκελ προσφέρει την προεδρία του κόμματός της, μπας και καταφέρει να βγάλει ολόκληρη την τέταρτη θητεία της ως καγκελάριος. Αν επέμενε να κρατήσει και την προεδρία του κόμματος, θα έπεφταν να τη σκίσουν.
Οι σοσιαλδημοκράτες, που τείνουν να πάθουν ό,τι έπαθε στην Ελλάδα το ΠΑΣΟΚ μετά το 2011, έδωσαν στον κυβερνητικό «μεγάλο συνασπισμό» του Βερολίνου προθεσμία ενός ακόμα χρόνου (μέχρι το Σεπτέμβρη του 2019, που θα φτάσει στα μισά της θητείας του). Ανακοίνωσαν ότι θα φτιάξουν και έναν οδικό χάρτη, βάσει του οποίου θα αξιολογήσουν την κυβέρνηση Μέρκελ, στην οποία συμμετέχουν. Τρίχες κατσαρές, με το συμπάθειο. Τις εκλογές θέλουν να αποφύγουν. Γιατί αν γινόταν τώρα ομοσπονδιακές εκλογές, θα πάθαιναν ό,τι παθαίνουν στα κρατίδια, με αποτέλεσμα οι μισοί από δαύτους να μην ξαναβγούν βουλευτές.
Η προσοχή τώρα συγκεντρώνεται στο συνέδριο των χριστια-νοδημοκρατών που θα εκλέξει τον ή την διάδοχο της Μέρκελ. Από τους έξι μέχρι στιγμής υποψήφιους ξεχωρίζουν τρεις. Η «κολλητή» της Μέρκελ Ανεγκρέτ Κραμπ-Καρενμπάουερ (άντε να αποστηθίσεις τέτοιο όνομα, έτσι και εκλεγεί) και οι εκπρόσωποι της λεγόμενης δεξιάς πτέρυγας Γενς Σπαν (υπουργός Υγείας σήμερα) και Φρίντριχ Μερτς (πρώην πρόεδρος της κοινοβουλευτικής ομάδας της CDU, που τον είχε «καθαρίσει» η Μέρκελ). Οι δύο τελευταίοι το πιθανότερο είναι ότι θα ενωθούν «εις σάρκαν μίαν», αν θέλουν να κερδίσουν την εκλεκτή της Μέρκελ.
Αν εκλεγεί η Ανεγκρέτ, η Μέρκελ θα έχει περισσότερες ελπίδες να βγάλει ολόκληρη την τελευταία θητεία της (αν και ποτέ δεν πρέπει να είσαι σίγουρος – ξέρει η Μέρκελ, γιατί κάπως έτσι αποκαθήλωσε η ίδια τον μέντορά της Χέλμουτ Κολ). Αν εκλεγεί κάποιος από τους άλλους, τα πράγματα θα ζορίσουν για τη «μητερούλα», καθώς θα πιέζεται να παραιτηθεί πριν την ώρα της και να οδηγήσει τη χώρα σε εκλογές (αν και πάλι δεν ξέρεις τι σκοπιμότητες θα επικρατήσουν και τι συμμαχίες θα διαμορφωθούν στο εσωτερικό του κόμματος και της κυβέρνησης).
Αν ήταν να παίξουμε τζόγο, θα ποντάραμε σε κάποιον από τους δύο «δεξιούς». Η CDU χάνει ψήφους προς τα δεξιά της, οπότε είναι πιο πιθανό οι βαρόνοι του κόμματος να εκλέξουν κάποιον «πιο δεξιό» από τη Μέρκελ, προκειμένου να αντιμετωπίσει την AfD με έναν πολιτικό λόγο και ένα πολιτικό προφίλ κοντά στο δικό της. Στον τζόγο, όμως, δεν κερδίζει πάντοτε αυτό που σου φαίνεται για φαβορί.
Βλέπετε σε όλα τα παραπάνω τίποτα που να μην το έχετε ξαναδεί και στη Γερμανία και σε άλλες καπιταλιστικές χώρες; Συνηθισμένα πράγματα είναι όλα όσα γίνονται και όλα όσα προβλέπεται να γίνουν. Είτε έτσι είτε αλλιώς, ο γερμανικός ιμπεριαλισμός θα συνεχίσει την πορεία του. Και στο εσωτερικό της χώρας και στο εξωτερικό. Οπως ακριβώς την ξέρουμε, χωρίς την παραμικρή αλλαγή. Ας μη δίνουμε, λοιπόν, σημασία στον ορυμαγδό της φιλολογίας και της παραφιλολογίας, που γεμίζει τις σελίδες του γερμανικού και του διεθνούς Τύπου. Φλυαρούν για να κρύψουν την αλήθεια. Φλυαρούν για να κρατήσουν εγκλωβισμένο τον κόσμο στα παιχνίδια του πολιτικού προσωπικού, που δεν αφορούν ούτε κατ' ελάχιστο την ακολουθούμενη πολιτική.
