Την ίδια στιγμή που τα δημοσιογραφικά μάτια της λεγόμενης «διεθνούς κοινής γνώμης» βλέπουν με τρόμο τις δολοφονικές επιθέσεις των «μοναχικών λύκων» στις ευρωπαϊκές πόλεις (πρώτα στη Νίκαια της Γαλλίας, στη συνέχεια στη Βιέννη και ποιος ξέρει πού άλλού αύριο) και εκπλήσσονται με την παραφροσύνη αυτών που τις εκτελούν, στις χώρες του λεγόμενου «τρίτου κόσμου», όπως το Ιράκ, η ανθρώπινη ζωή εξακολουθεί να μετράει λιγότερο από αυτή των κατοικίδιων στην «πολιτισμένη Δύση».
Φυσικά και δεν υποστηρίζουμε τις επιθέσεις κατά πολιτών, που έγιναν στις δυτικές μεγαλουπόλεις, ούτε μπορεί κανείς να τις θεωρήσει σαν «δίκαιο αντιστάθμισμα» της δυτικής υπεροψίας και καταπίεσης που επί δεκαετίες συντελείται εις βάρος είτε των λεγόμενων «αναπτυσσόμενων» χωρών είτε των μεταναστών από αυτές. Ομως ας δούμε τι γίνεται στις χώρες που η ιμπεριαλιστική λαίλαπα έχει κατατάξει στον «τρίτο κόσμο». Πάρτε για παράδειγμα το Ιράκ. Μια χώρα με πλούσιο υπέδαφος, όπου το πετρέλαιο βγαίνει πιο εύκολα από το… νερό.
Πριν από δεκαεφτά χρόνια, οι Αμερικάνοι εισέβαλαν και το ισοπέδωσαν, εξαπολύοντας έναν από τους πιο αιματηρούς πολέμους της νέας χιλιετίας. Εδώ και χρόνια, το Ιράκ έχει αφήσει πίσω το μακελειό του πολέμου και βιώνει το πλιάτσικο της ειρήνης. Γέμισε εργολάβους που όρμησαν να το «ανοικοδομήσουν», την ίδια στιγμή που ο πληθυσμός συνέχισε να πεινάει. Παρά τη μεγάλη αύξηση της πετρελαϊκής παραγωγής της χώρας (η οποία το φθινόπωρο του 2019 έγινε η δεύτερη μεγαλύτερη πετρελαιοπαραγωγός χώρα στον ΟΠΕΚ), το «success story» ήταν μόνο για τις πετρελαϊκές εταιρίες. Οι υποδομές παρέμειναν απαρχαιωμένες και η φτώχεια θερίζει.
Αποτέλεσμα: περιοδικά ξεσπάσματα λαϊκής αντίστασης. Οπως αυτό που ξεκίνησε το καλοκαίρι του 2018 στη Βασόρα και συνεχίστηκε μέχρι τον Σεπτέμβρη. Αφορμή ήταν η μόλυνση του πόσιμου νερού που τροφοδοτεί την πόλη των δυόμισι εκατομμυρίων κατοίκων με αστικά λύματα, που έστειλε στο νοσοκομείο χιλιάδες κατοίκους.
Ενα χρόνο αργότερα, τον Οκτώβρη του 2019, ξεσπάνε νέες διαδηλώσεις. Επίκεντρο η πλατεία Ταχρίρ της Βαγδάτης, όμως οι διαδηλώσεις – συχνά βίαιες – εξαπλώνονται και σε άλλες πόλεις της χώρας, όπως η Νασιρίγια, η Βασόρα και η ιερή πόλη της Νατζάφ. Στην τελευταία έμελλε να κορυφωθεί το σισύφειο δράμα του ιρακινού λαού, που κόστισε την καρέκλα του νεοεκλεγμένου 77χρονου πρωθυπουργού, Αντέλ Αμπντούλ Μαχντί. Μέσα σε μία μόλις μέρα, οι ειδικές δυνάμεις της ιρακινής αστυνομίας δολοφόνησαν εν ψυχρώ 44 διαδηλωτές! Τρεις μέρες μετά, ο Μαχντί παραιτήθηκε, σχεδόν ενάμιση ένα χρόνο μετά την εκλογή του. Ο επόμενος πρωθυπουργός που διορίστηκε στη θέση του Μαχντί, παραιτήθηκε κι αυτός λίγους μήνες αργότερα.
Την περασμένη βδομάδα, διαδηλωτές κατέβηκαν ξανά στους δρόμους της Βαγδάτης, της Βασόρας και άλλων ιρακινών πόλεων, μετά από ένα αρκετά μεγάλο διάστημα, λόγω της πανδημίας. Οι διαδηλωτές συγκρούστηκαν ξανά με τις αστυνομικές δυνάμεις, τιμώντας έτσι τη μνήμη της περσινής οκτωβριανής εξέγερσης που έριξε τον Μαχντί. Μιας εξέγερσης που κόστισε τη ζωή σε τουλάχιστον 600 διαδηλωτές, πολλοί από τους οποίους πέθαναν στα χέρια των δυνάμεων ασφαλείας και των παραστρατιωτικών οργανώσεων που στηρίζουν την κυβέρνηση.
Το Σάββατο, οι δρόμοι της Βαγδάτης άνοιξαν και πάλι. Οι γέφυρες άνοιξαν και οι μπουλντόζες απομάκρυναν και τα τελευταία απομεινάρια από τις σκηνές που είχαν στήσει οι διαδηλωτές την προηγούμενη βδομάδα. Ο επικεφαλής της στρατιωτικής διοίκησης της Βαγδάτης διαβεβαίωσε τους δημοσιογράφους ότι όλα έγιναν σε συνεννόηση με τους διαδηλωτές, χωρίς να υπάρξουν εντάσεις. Επιστροφή στην «ομαλότητα», λοιπόν, με τη φτώχεια να αναμένεται να σκαρφαλώσει στο 40%, σύμφωνα με τις προβλέψεις του ΟΗΕ, καθώς η πετρελαϊκή παραγωγή έχει μειωθεί δραματικά λόγω της παρούσας κρίσης. Το τίμημα του ιμπεριαλιστικού πολέμου και κατοχής ακόμα το πληρώνει το Ιράκ, αλλά ποιος νοιάζεται για τους πληβείους της Ανατολής; Αρκεί το παραδάκι να πέφτει στους «πολιτισμένους» αστούς της Δύσης…
