Δύο μήνες περίπου μετά την έναρξη της απεργίας των ανθρακωρύχων της Ισπανίας, στις αρχές Αυγούστου πραγματοποιήθηκε τριμερής συνάντηση ανάμεσα στα κύρια συνδικάτα των ανθρακωρύχων, την εργοδοσία και τον αρμόδιο υπουργό. Η κυβέρνηση δεν έκανε ούτε βήμα πίσω στο βασικό αίτημα των απεργών: να διατηρηθεί η κρατική χρηματοδότηση της βιομηχανίας εξόρυξης άνθρακα μέχρι το 2018 (χρονιά που κλείνει η στρόφιγγα της χρηματοδότησης από την ΕΕ) και να παρθούν πίσω οι εξαγγελθείσες περικοπές που φτάνουν το 64%. Ομως, η συνδικαλιστική γραφειοκρατία περίμενε πως και πως την άρνηση της κυβέρνησης για να σφυρίξει αμέσως μετά, στις 8 Αυγούστου, τη λήξη της απεργίας. Με επιχειρήματα όπως «πρέπει να γεμίσουμε τις μπαταρίες», «ο Αύγουστος είναι νεκρός μήνας», «η οικονομική κατάσταση των απεργών είναι δύσκολη», η συνδικαλιστική γραφειοκρατία των ανθρακωρύχων αποφάσισε τη λήξη της απεργίας, παραπέμποντας τη συνέχεια σε ανώδυνες κινητοποιήσεις διαμαρτυρίας το φθινόπωρο, ακολουθώντας τη γνώριμη τακτική της γραφειοκρατίας σε όλο τον κόσμο –όταν θάβει τις απεργίες, τους ελπιδοφόρους μαχητικούς αγώνες– να υπόσχεται «αέρα κοπανιστό» στο μέλλον.
Η κυβέρνηση του Μαριάνο Ραχόι κατήγαγε μια μεγάλη νίκη σε βάρος της εργατικής τάξης της Ισπανίας. Ενας αγώνας που ξέφυγε από τις νόμιμες ατραπούς της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας, που οδήγησε επί δυο μήνες τους ανθρακωρύχους των επαρχιών Αστούριας και Λεον σε σφοδρές συγκρούσεις στα οδοφράγματα με τις δυνάμεις καταστολής, σε αποκλεισμούς κεντρικών δρόμων και σιδηροδρόμων, τέλειωσε με τον πιο ατιμωτικό τρόπο. Οι ανθρακωρύχοι επέστρεψαν μόνοι τους στη δουλειά, χωρίς να έχουν κερδίσει τίποτα και χωρίς να έχουν εξαναγκαστεί από τις δυνάμεις καταστολής, από κάποια μορφή επίταξης για τη διασφάλιση του «κοινωνικού συμφέροντος».
Ενεργώντας ως μακρύ χέρι του κεφαλαίου, η συνδικαλιστική γραφειοκρατία υπονόμευε διαρκώς τον αγώνα των απεργών.
Πρώτα, επιχειρώντας να απομακρύνει τον αγώνα από τα οδοφράγματα, τα οποία η κυβέρνηση δεν μπορούσε να καταστείλει, και δεύτερο περιχαρακώνοντας την προοπτική, τα αιτήματα του αγώνα των ανθρακωρύχων, στη συμφωνία με την προηγούμενη κυβέρνηση Θαπατέρο, που περιελάμβανε ουσιαστικά την αναστολή του κλεισίματος της βιομηχανίας εξόρυξης άνθρακα για μερικά χρόνια, το 2018, όταν θα έκλεινε η στρόφιγγα των επιδοτήσεων τόσο της ΕΕ, όσο και της κεντρικής κυβέρνησης.
Πρώτα, επιχειρώντας να απομακρύνει τον αγώνα από τα οδοφράγματα, τα οποία η κυβέρνηση δεν μπορούσε να καταστείλει, και δεύτερο περιχαρακώνοντας την προοπτική, τα αιτήματα του αγώνα των ανθρακωρύχων, στη συμφωνία με την προηγούμενη κυβέρνηση Θαπατέρο, που περιελάμβανε ουσιαστικά την αναστολή του κλεισίματος της βιομηχανίας εξόρυξης άνθρακα για μερικά χρόνια, το 2018, όταν θα έκλεινε η στρόφιγγα των επιδοτήσεων τόσο της ΕΕ, όσο και της κεντρικής κυβέρνησης.
Η ανεργία που μαστίζει όλη την Ισπανία αλλά και ειδικά το βορρά, τις περιοχές των ανθρακωρύχων, ο φόβος για το αβέβαιο μέλλον, η συσσώρευση των οικονομικών βαρών στις οικογένειες των απεργών, που δεν ελαφρύνονταν βέβαια από κάποιο απεργιακό ταμείο, αφού τέτοια έχουν πάψει εδώ και καιρό να υπάρχουν σε απεργίες (η συνδικαλιστική γραφειοκρατία και ο κυρίαρχος ατομισμός τα έχουν ευτελίσει στη συνείδηση των εργατών σε όλη την Ευρώπη σαν «ζητιανιά»), ασφαλώς και η κούραση, οδήγησαν τη συντριπτική πλειονότητα των απεργών ν’ αποδεχτεί τη λήξη της απεργίας.
Για άλλη μια φορά γίνεται σαφές, ότι τα αστικοποιημένα συνδικάτα δεν μπορούν να δώσουν καμιά λύση στην υπόθεση της εργατικής τάξης. Δεν μπορούν να εξασφαλίσουν ούτε τα χρειώδη ενάντια στους σφετερι- σμούς του κεφαλαίου, όπως γινόταν παλιότερα με τους ρεφορμιστικούς αγώνες και τις μερικές νίκες που εξασφάλιζαν τα συνδικάτα. Οταν ή πρωτοβουλία των κινήσεων παραμένει στα χέρια της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας, η υπονόμευση είναι συνεχής και η ήττα προδικασμένη. Τα πράγματα, δυστυχώς, ήταν έτσι και σε αυτόν τον αγώνα. Τον τόνο σε όλες σχεδόν τις πορείες (πλην των συγκρούσεων), στην προπαγάνδα, στην πραγματοποίηση των διαπραγματεύσεων, στη χάραξη των αιτημάτων και των «κόκκινων γραμμών», τον έδινε η γραφειοκρατία. Η ολοκληρωτική ανάθεση της υπόθεσης από τους απεργούς στους εκπροσώπους της γραφειοκρατίας ήταν γεγονός σε όλες τις εκφάνσεις του αγώνα.
Η ανεξάρτητη ταξική οργάνωση των εργατών, σε αμείλικτη σύγκρουση με τη συνδικαλιστική γραφειοκρατία, είναι η μόνη λύση για να σταματήσουν επιτέλους οι ήττες και να επανέλθει η ελπίδα. Γιατί κάθε ήττα οδηγεί τον εργάτη βαθύτερα στην απελπισία και τον ατομισμό.
