«Για τα αφεντικά όλα είναι καλά με τον Μακρόν»

Δανειζόμαστε τον τίτλο του σημειώματος από σύνθημα γραμμένο σε πικέτα που κρατούσε διαδηλωτής στις τελευταίες διαδηλώσεις των «κίτρινων γιλέκων». Οι διαδηλώσεις και τα μπλοκαρίσματα δρόμων έχουν στριμώξει άσχημα τη γαλλική κυβέρνηση κατακρημνίζοντας την ήδη χαμηλή δημοτικότητα του Μακρόν που ακόμα δεν έχει συμπληρώσει δυο χρόνια στη διακυβέρνηση της χώρας. Στη διαδήλωση του Παρισιού το Σάββατο 24 Νοέμβρη, χιλιάδες διαδηλωτές έστησαν πύρινα οδοφράγματα και συγκρούστηκαν για ώρες με τα γαλλικά ΜΑΤ παραλύοντας το κέντρο της πόλης. Στις δεκάδες φωτογραφίες από τις συγκρούσεις φαίνεται να συμμετέχουν μαζικά, η «άγρια νεολαία» των γαλλικών προαστίων και το αναρχικό «μαύρο μπλοκ» οργανώνοντας τη σύγκρουση με τα λαομίσητα CRS (τα γαλλικά ΜΑΤ). Στις διαδηλώσεις που έγιναν σε πανεθνική κλίμακα την ίδια μέρα οι διαδηλωτές ξεπέρασαν τις 100.000.
 
Παρά τις μεγάλες αντιδράσεις ενάντια στο νέο «περιβαλλοντικό» νόμο που αυξάνει ακόμα περισσότερο την τιμή του ντίζελ κίνησης, ο Μακρόν, με το αυτοκρατορικό ύφος που τον διακρίνει, δηλώνει αποφασισμένος να περάσει το νόμο με οποιοδήποτε κόστος. Σαν «στοργικός πατέρας» δηλώνει ότι είναι εκεί για να ακούσει τους διαδηλωτές που διαδηλώνουν ειρηνικά, αλλά δεν κάνει πίσω. Το μόνο που αφήνει ανοιχτό προς διαπραγμάτευση είναι το πότε θα ξεκινήσει χρονικά η εφαρμογή του νόμου.
 
Μπορεί η συμμετοχή του κόσμου στις διαδηλώσεις να φθίνει, όμως οι στατιστικές σε εθνική κλίμακα δείχνουν ότι πάνω από το 75% των Γάλλων και πάνω από το 50% των ερωτηθέντων που ψήφισαν Μακρόν στις τελευταίες εκλογές στηρίζει τις διαδηλώσεις ενάντια στην αύξηση της τιμής των καυσίμων.
 
Ο Μακρόν από την πρώτη στιγμή που ανέλαβε την πολιτική ηγεσία της ιμπεριαλιστικής Γαλλίας είχε δηλώσει με περίσσιο θράσος ότι δεν πρόκειται να κάνει πίσω στις εργατικές διεκδικήσεις ή στους αμυντικούς εργατικούς αγώνες που έχουν ως στόχο την προστασία των εργασιακών κεκτημένων. Ενας αστός πολιτικός ειδικών αποστολών, που ανέλαβε να ξεθεμελιώσει τα τελευταία δικαιώματα της γαλλικής εργατικής τάξης, κατά το πρότυπο της γερμανικής «Ατζέντα 2000» του σοσιαλδημοκράτη Γκέρχαρντ Σρέντερ, βοηθώντας τον ασθμαίνοντα γαλλικό καπιταλισμό να καλύψει το χαμένο έδαφος σε σχέση με τον γερμανικό. Από τους πρώτους μήνες της προεδρίας του έδειξε το σκληρό νεοφιλελεύθερο πρόσωπο της κυβέρνησής του, αναλαμβάνοντας να φέρει σε πέρας ό,τι δεν κατάφεραν οι προκάτοχοί του. Το πολιτικό του μέλλον φαντάζει εξαιρετικά δυσοίωνο αυτή τη στιγμή. Η προϊούσα ύφεση του γαλλικού καπιταλισμού ζητά εργατικό «αίμα» και καθιστά εξίσου αναλώσιμους με τους φθαρμένους, τους ευέλπιδες και άφθαρτους αστούς πολιτικούς. Το έκανε στο παρελθόν με τον Σαρκοζί και τον Ολάντ, σπρώχνοντάς τους στη συνέχεια στην πολιτική αφάνεια ή τη συνταξιοδότηση, το κάνει και τώρα με τον Μακρόν.