Την 1η Ιουνίου, ο αρχηγός του πακιστανικού στρατού, στρατηγός Παρβέζ Καγιάνι, ανακοίνωσε τη «νίκη» του στρατού, ύστερα από επιχειρήσεις μερικών μηνών, στην περιφέρεια Ορακζάι των φυλετικών περιοχών του βορειοδυτικού Πακιστάν. Ακόμη ότι ο στρατός «καθάρισε την περιοχή από τους τρομοκράτες», ότι με μια σειρά αεροπορικών βομβαρδισμών και επιθέσεων σκότωσε περίπου 1.000 «ύποπτους» και ότι εκτοπίστηκε το ένα τέταρτο του ενός εκατομμυρίου πληθυσμού της περιοχής, οι οποίοι όμως θα αρχίσουν να επιστρέφουν στις επόμενες μέρες.
Μόνο που ανάμεσα στους νεκρούς «ύποπτους» δεν υπήρχαν σημαντικοί μαχητές, παρόλο που ένας από τους βασικούς λόγους που επικαλέστηκε η πακιστανική στρατιωτική ηγεσία για να εξαπολύσει την επίθεση στην Ορακζάι ήταν ότι εκεί είχαν καταφύγει από το Νότιο Βαζιριστάν τα ηγετικά στελέχη των Ταλιμπάν. Στο Νότιο Βαζιριστάν είχε εισβάλει ο στρατός στα τέλη του 2009 και η εκκαθαριστική αυτή επιχείρηση χαρακτηρίστηκε ως «σημαντική επιτυχία», παρόλο που ούτε σκοτώθηκε ούτε πιάστηκε αιχμάλωτος κανένα από τα ηγετικά στελέχη των Ταλιμπάν, τα οποία προφανώς είχαν προλάβει να μετακινηθούν για να επιστρέψουν μόλις αποχωρήσει ο στρατός. Η ίδια ιστορία έχει επαναληφθεί σε πολλά μέρη του βόρειου Πακιστάν, μεταξύ των οποίων στην Κοιλάδα Σουάτ και δύο φορές στην Μπαγιαούρ. Οι επιτυχίες και οι νίκες του πακιστανικού στρατού στις φυλετικές περιοχές έχουν αποδειχθεί μέχρι στιγμής βραχύβιες.
Πολύ δυσκολότερα προβλήματα θα αντιμετωπίσει ο πακιστανικός στρατός όταν εξαπολύσει την επίθεση στο Βόρειο Βαζιριστάν, για την οποία ο Λευκός Οίκος ασκεί ασφυκτικές πιέσεις, επειδή θεωρεί ότι εκεί βρίσκεται η βάση των αφγανών Ταλιμπάν και της Αλ – Κάιντα και ότι η έκβαση της επικείμενης αμερικάνικης επιχείρησης για τον έλεγχο της Κανταχάρ συνδέεται με την επίθεση του πακιστανικού στρατού στο Βόρειο Βαζιριστάν.
Πάντως, εκεί που τα καταφέρνει καλά ο πακιστανικός στρατός είναι στην εξαφάνιση ολόκληρων χωριών, στην καταστροφή και την ερήμωση ολόκληρων περιοχών.
Ο πακιστανός Ρουστάν Σαχ Μόχμαντ, πρώην πρεσβευτής, μεταφέρει εικόνες βιβλικής καταστροφής από τις φυλετικές περιοχές σε άρθρο του με τίτλο «Ποιοι είναι οι νικητές; Ο τρόμος κυριαρχεί στη βορειοδυτική μεθόριο του Πακιστάν», από το οποίο μεταφέρουμε μερικά χαρακτηριστικά αποσπάσματα.
«Η καταστροφή δεν μπορούσε να είναι πιο σπαραξικάρδια. Από την μια άκρη μέχρι την άλλη, όλη η φυλετική περιοχή παρουσιάζει εικόνα πολεμικής ζώνης. Σπίτια ανατιναγμένα, χωριά αποδεκατισμένα, υποδομές εξαφανισμένες.
Προσθέστε την Ντιρ, τη Μπουνέρ και τη Σουάτ. Τεράστια τμήματα έχουν μεταβληθεί σε ερείπια στην Μαϊντάν, στην περιοχή Ντιρ. Ολόκληρα χωριά στη Μπουνέρ έχουν εξαφανιστεί. Η Μάτα και οι γειτονικές περιοχές στη Σουάτ παρουσιάζουν την εικόνα ισχυρού κυκλώνα, που έχει καταστρέψει όλη την περιοχή.
Ανάμεσα στην Κχαρ και στη Ναβαγκάι, που ήταν κάποτε η πιο εύφορη περιοχή, τα χωριά και στις δύο πλευρές του δρόμου έχουν ισοπεδωθεί.
Πολλοί από τους ανθρώπους που επιστρέφουν στην Μπαγιαούρ και στην Ντιρ δεν μπορούν να εντοπίσουν πού βρίσκονταν τα χωριά τους, για να μη μιλήσουμε για τα σπίτια τους. Με αποτέλεσμα να επιστρέφουν στα προσφυγικά στρατόπεδα.
Στην περιοχή Σάφι της περιφέρειας Μόχμαντ, η κατάσταση δεν είναι καλύτερη. Τα ερείπια του πολέμου είναι παντού, σπίτια και χωριά έχουν εξαφανιστεί.
Η Μπάρα, στην περιφέρεια Κίμπερ, παρουσιάζει την εικόνα πόλης – φάντασμα.
Η Ορακζάι, η πιο ειρηνική περιοχή κάποτε, είναι πολεμική ζώνη, όπου σκοτώνονται κατά μέσο όρο κάθε μέρα 20 άνθρωποι από αεροπορικούς βομβαρδισμούς. Με δεκάδες χιλιάδες ανθρώπους να έχουν φύγει, η ζωή έχει περιέλθει σε ακινησία. Η αδυσώπητη τιμωρία, αδιάκριτη και αμείλικτη συνεχίζεται χωρίς να παίρνονται υπόψη οι τρομερές επιπτώσεις.
Παρόμοια, η ζωή έχει παραλύσει στα δύο Βαζιριστάν. Ινστιτούτα είναι κλειστά, οι δημόσιες υπηρεσίες έχουν αναστείλει τη λειτουργία τους. Οι υπηρεσίες κινητής τηλεφωνίας έχουν διακοπεί. Οι βομβαρδισμοί από πολεμικά ελικόπτερα είναι συνηθισμένο φαινόμενο. Στην πραγματικότητα, προκαλεί έκπληξη, αν μια μέρα δεν πέσουν βόμβες ή οβίδες. Οπως συμβαίνει παντού, είναι οι αθώοι πολίτες, τα παιδιά και οι γυναίκες, που την πληρώνουν κυρίως.
Η ζωή έχει σχεδόν σταματήσει σ’ όλες τις φυλετικές περιοχές και σε τμήματα της Μαλακάντ Ντιρ….».
Κατά τα άλλα, ο στρατός «καθαρίζει» τις φυλετικές περιοχές από τους «ισλαμιστές τρομοκράτες» και τα «ύποπτα» στοιχεία και «προστατεύει» τον ντόπιο πληθυσμό.
