«Η παροχή ανθρωπιστικής βοήθειας σε μετανάστες δεν θα πρέπει να θεωρείται έγκλημα». Σ’ αυτό το συμπέρασμα κατέληξε το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο σε πρόσφατη συνεδρίαση της ολομέλειάς του υπερψηφίζοντας σχετικό ψήφισμα που κατατέθηκε (απ’ αυτά που δεν έχουν δεσμευτική ισχύ, αλλά ισοδυναμούν με ευχολόγια). Ο εισηγητής του ψηφίσματος Claude Moraes δήλωσε: «Χρειαζόμαστε σαφείς κατευθυντήριες γραμμές για την ανθρωπιστική βοήθεια. Αυτό είναι το κλειδί σε ένα πλαίσιο όπου πολίτες και ΜΚΟ εργάζονται πολύ σκληρά για να σώσουν ανθρώπους στη θάλασσα και να τους βοηθήσουν στην ξηρά. Κατά τη διάρκεια της αποστολής μου στη Λιβύη, ΜΚΟ εξήγησαν ξανά και ξανά ότι αυτό αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση για να μπορέσουν να συνεχίσουν το έργο τους».
Το σχετικό δελτίο Τύπου αναφέρει ότι το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο «εκφράζει τη λύπη του για το γεγονός ότι λίγα κράτη μέλη έχουν ενσωματώσει στο εθνικό τους δίκαιο την εξαίρεση για την ανθρωπιστική βοήθεια» και συμπληρώνει ότι «οι πολίτες και οι ΜΚΟ που παράσχουν ανθρωπιστική βοήθεια διενεργώντας επιχειρήσεις διάσωσης στη θάλασσα και στην ξηρά “υποστηρίζουν και συμπληρώνουν τις δράσεις διάσωσης που αναλαμβάνουν οι αρμόδιες αρχές στα κράτη μέλη της ΕΕ”».
Αν ήμασταν ιδιοκτήτες ΜΚΟ θα ανατριχιάζαμε από ρίγη συγκίνησης. Διά του ψηφίσματος, το Ευρωκοινοβούλιο κάνει «λόμπινγκ» υπέρ των ΜΚΟ, που μετά την απόφαση της τελευταίας συνόδου κορυφής της ΕΕ φοβούνται ότι θα έχουν μπλεξίματα, αν ένα πλοίο τους, απ’ αυτά που μαζεύουν ναυαγούς πρόσφυγες στο μεσογειακό δίαυλο Λιβύης-Ιταλίας, δε βάλει πλώρη για τις «πλατφόρμες αποβίβασης» (εάν και όταν αυτές εγκατασταθούν σε χώρες της Βόρειας Αφρικής), αλλά προσπαθήσει να πιάσει σε κάποιο ιταλικό ή μαλτέζικο λιμάνι. Ο Σαλβίνι απειλεί ότι σε τέτοιες περιπτώσεις θα πιάσει τους ανθρώπους των ΜΚΟ ως διακινητές. Και οι ΜΚΟ απευθύνθηκαν στο Ευρωκοινοβούλιο, ζητώντας να ξεκινήσει αυτό μια εκστρατεία επανανομιμοποίησής τους στις νέες συνθήκες που διαμορφώνονται.
Τι κάνουν οι ΜΚΟ; Τις δικές τους μπίζνες με το προσφυγικό-μεταναστευτικό, πασπαλισμένες με τη χρυσόσκονη του ανθρωπισμού. Μισθώνουν πλοία και πραγματοποιούν επιχειρήσεις διάσωσης στη Μεσόγειο. Στήνουν συνεργεία και προσφέρουν κάθε είδους υπηρεσίες σε οργανωμένα ή ανοργάνωτα στρατόπεδα «φιλοξενίας» μεταναστών (στη Μόρια τώρα, στην Ειδομένη και στο λιμάνι του Πειραιά παλιότερα). Με τι λεφτά; Κυρίως με λεφτά από τον προϋπολογισμό της ΕΕ για τους πρόσφυγες. Αλλά και με λεφτά που μαζεύουν με εράνους σε διάφορες χώρες. Στον ύστερο μεσαίωνα, το Βατικανό πουλούσε συγχωροχάρτια στους πιστούς. Οποιος κατάφερνε να μαζέψει τα απαραίτητα φράγκα είχε μια εξασφαλισμένη θέση στον παράδεισο. Οι ΜΚΟ εμπορεύονται τον ανθρωπισμό. Οποιος τις χρηματοδοτεί εξασφαλίζει τη σωτηρία της ψυχής (που είναι πολύ μεγάλο πράγμα, όπως λέει το τραγούδι), καμιά φωτογραφία σε business life style περιοδικό. Κι αν τα λεφτά είναι πολλά, μπορεί να κριθεί και άξιος κάποιου βραβείου ανθρωπισμού.
Ετσι δουλεύει, χρόνια τώρα, αυτή η μπίζνα. Ο καπιταλισμός εγκληματεί, ο καπιταλισμός ανοίγει πληγές, οι ΜΚΟ προσφέρουν παρηγορητική βοήθεια σε κάποια από τα θύματα και πολιτική βοήθεια στους θύτες. Είναι το αποσμητικό στον βρομερό απόπατο του καπιταλισμού. Ερχονται, όμως, κάποιοι ακροδεξιοί, κάποιοι νεοφασίστες τύπου Σαλβίνι και τα βάζουν με τις ΜΚΟ. Οι Σαλβίνι έχουν ένα δόγμα: «όσο περισσότεροι πνιγούν τόσο πιο καλά, γιατί θα αποθαρρυνθούν πολλοί απ’ όσους θέλουν να μας έρθουν». Οι ΜΚΟ θέλουν ναυάγια για να ‘χουν… πελατεία τα πλοία τους. Θέλουν στρατόπεδα για να ‘χουν δουλειά τα συνεργεία τους. Φαντάζεστε έναν κόσμο χωρίς πρόσφυγες και μετανάστες να θαλασσοπνίγονται κι όσοι γλιτώνουν να εγκλείονται σε «καμπ», χωρίς ψυχικά ασθενείς πεταμένους στο δρόμο, χωρίς τοξικοεξαρτημένους να ακροβατούν μεταξύ ζωής και θανάτου; Οι ΜΚΟ θα έμεναν χωρίς αντικείμενο, οι χρυσοκάνθαροι που τις διευθύνουν χωρίς το παντεσπάνι τους.
Οι ΜΚΟ διαφωνούν με τους Σαλβίνι, Και οι «κύριοι» του Ευρωκοινοβουλίου παίρνουν το μέρος των ΜΚΟ, ζητώντας να υπάρξει ατιμώρητο για την «ανθρωπιστική δράση». Ποια είναι, όμως, τα όρια του νόμιμου και του παράνομου; Ποιος θα καθορίσει ποια ενέργεια είναι έγκλημα; Στη «δημοκρατική» Γαλλία, όποιος προσφέρει άσυλο σ’ έναν μετανάστη χωρίς χαρτιά διαπράττει αδίκημα και αντιμετωπίζει «τσουχτερή» ποινή. Γι’ αυτόν δε δείχνουν κανένα ενδιαφέρον οι «κύριοι» της Ευρωβουλής. Να πάει φυλακή, να πληρώσει, για να μάθει να μην παραβαίνει το νόμο. Ενδιαφέρον δείχνουν μόνο για τις ΜΚΟ που κάνουν επιχειρήσεις διάσωσης ή προσφέρουν υπηρεσίες σε «καμπ». Γιατί αυτές οι ενέργειες δεν παραβιάζουν το νόμο, αλλά «συμπληρώνουν τις δράσεις διάσωσης που αναλαμβάνουν οι αρμόδιες αρχές στα κράτη μέλη της ΕΕ».
Οι «κύριοι» της Ευρώπης δε θέλουν πνιγμένους πρόσφυγες στη Μεσόγειο ή σκοτωμένους στους κάθε λογής φράχτες από τους κάθε λογής εθνικούς στρατούς ή την Frontex. Οχι για κανέναν άλλο λόγο, μα γιατί τους χαλάει τη μόστρα. Θίγει τα «δημοκρατικά» πιστεύω των υποτακτικών και αυλικών τους. Οι «κύριοι» της Ευρώπης θέλουν πρόσφυγες – επαίτες για ψίχουλα. Πρόσφυγες που να είναι ευγνώμονες απλώς επειδή τελικά ζουν και σώθηκαν από την καταστροφή που οι ίδιοι αυτοί «κύριοι» της Ευρώπης και οι όμοιοί τους των υπόλοιπων ιμπεριαλιστικών κρατών, τους ανάγκασαν να αφήσουν πίσω τους. Που αν καταφέρουν να πάρουν στα χέρια τους τα πολυπόθητα «χαρτιά» να πρέπει να «προσκυνήσουν» τη «δημοκρατική» Ευρώπη, που διασφαλίζει τα ανθρώπινα δικαιώματα και πάνω απ’ όλα την ανθρώπινη ζωή (των ευρωπαίων βασικά).
Δεν έχουμε καμιά αμφιβολία ότι θα βρεθεί η νέα ισορροπία. Οι ΜΚΟ θα εξασφαλίσουν το ακαταδίωκτο (σε αντίθεση με τους απλούς πολίτες που θα διώκονται έτσι και βοηθήσουν «παράτυπο» μετανάστη). Και θα συνεχίσουν το «ανθρωπιστικό» τους έργο, ακόμα κι αν χρειαστεί τα πλοία τους να επιστρέφουν τους ναυαγούς στην Αφρική, στις «πλατφόρμες αποβίβασης» που αποφασίστηκε να δημιουργηθούν. Ακόμα κι αν χρειαστεί να εγκαταστήσουν συνεργεία στα στρατόπεδα συγκέντρωσης που θα επικοινωνούν με τις «πλατφόρμες αποβίβασης», για να παρέχουν «ανθρωπιστική» βοήθεια στους έγκλειστους και να τους προστατεύουν λίγο από το κνούτο των ντόπιων πολιτοφυλακών. Είπαμε, πάνω απ’ όλα οι «ουμανιστικές αξίες του ευρωπαϊκού πολιτισμού».
Για μας, για τους κομμουνιστές και τους επαναστάτες του κόσμου, νόμιμο είναι το να σταθούμε δίπλα στα ξεριζωμένα αδέρφια μας, βάσει της ταξικής μας συνείδησης και όχι προσφέροντας ωραία λόγια και δακρύβρεχτες ανακοινώσεις. Δείχνοντάς τους το πραγματικό πρόσωπο των «μεγάλων» αυτής της γης, αυτών για τους οποίους οι ίδιοι κατέληξαν να είναι αριθμοί και ποσοστά, και όχι τροφοδοτώντας τους με φρούδες ελπίδες. Το δικό μας συμπέρασμα για ψηφίσματα σαν αυτό του Ευρωκοινοβούλιου εξάγεται εύκολα: εγκληματίες είστε και θα παραμένετε πάντα, «κύριοι» της Ευρώπης.
