Τη στιγμή που διαβάζετε αυτές τις γραμμές εσείς γνωρίζετε το αποτέλεσμα της διήμερης συνόδου κορυφής της ΕΕ. Απ’ αυτή την άποψη είστε τυχεροί. Γιατί εμείς, την ώρα που γράφουμε υποφέρουμε ακούγοντας τα δραματικά ρεπορτάζ των ραδιοτηλεοπτικών σταθμών: «δραματικές στιγμές για την Ευρώπη», «από μια κλωστή κρέμεται το μέλλον της Ευρωζώνης» και άλλα συναφή. Είστε τυχεροί γιατί ήδη γνωρίζετε ότι «η Ευρωζώνη σώθηκε για μια ακόμη φορά», ενώ εμείς πρέπει να το μαντέψουμε.
Μεταξύ μας, δεν είναι και τόσο δύσκολο να μαντέψεις ότι η Ευρωζώνη θα «σωθεί» για μια ακόμη φορά. Κανέναν τους δεν συμφέρει η διάλυση, ούτε έχουν φτάσει σε τόσο κρίσιμο σημείο οι αντιθέσεις τους, οπότε θα σφαχτούν και στο τέλος θα φτάσουν σ’ ένα συμβιβασμό. Κι αυτός ο συμβιβασμός θα είναι κοντά (αν δεν περιλαμβάνει το σύνολο) στις θέσεις του γερμανογαλλικού άξονα.
Εκείνο που απέκρυψε η προπαγάνδα των τελευταίων ημερών, που για ευνόητους λόγους ανέβασε τους δραματικούς τόνους, είναι ότι οι θέσεις του γερμανογαλλικού άξονα δεν διατυπώθηκαν για πρώτη φορά στην τελευταία συνάντηση Μέρκελ-Σαρκοζί στο Παρίσι. Εχουν ήδη διατυπωθεί με ακρίβεια από τον περασμένο Ιούνη και επαναβεβαιώθηκαν στις 26 Οκτώβρη. Τώρα, έχουν φτάσει πιο κοντά σε μια απόφαση. Το πλαίσιο συζήτησης δεν το έθεσαν ούτε η Μέρκελ ούτε ο Σαρκοζί. Το ανέθεσαν στον πιστό τους γραμματέα Χέρμαν Φαν Ρομπάι, ο οποίος με τη θεσμική ιδιότητα του προέδρου της ΕΕ υπέβαλε έκθεση επί της οποίας θα συζητήσουν οι ηγέτες των 27.
Η έκθεση αυτή, δηλαδή, οι αποφάσεις του γερμανογαλλικού άξονα, ασχολείται καταρχάς με τη διαδικασία. Οπως αναφέρει, δεν χρειάζεται να πάνε άμεσα σε τροποποίηση της Συνθήκης, που απαιτεί χρόνο και κρύβει δυσκολίες και σκοπέλους. Μπορούν με ομοφωνία να τροποποιήσουν ένα πρωτόκολλο, να εφαρμόσουν τη νέα οικονομική διακυβέρνηση και με την άνεσή τους να προχωρήσουν και σε τροποποίηση της Συνθήκης.
Αυτά που δεν μπορούσε να γράψει ο Ρομπάι (πρέπει να κρατάει και τους τύπους) τα διεμήνυσαν οι Μέρκελ και Σαρκοζί με επιστολές τους, με τις οποίες ζήτησαν οι προτάσεις τους «να συμπεριληφθούν στις ευρωπαϊκές συνθήκες», ξεκαθαρίζοντας ότι αν αυτό δεν γίνει εφικτό με συμφωνία των 27, «τότε οι 17 της ευρωζώνης θα πρέπει να προχωρήσουν μόνοι τους σε αυτήν την κατεύθυνση». Ο εκπρόσωπος Τύπου της γερμανίδας καγκελάριου, αφού πρώτα τα έχωσε στη γραφειοκρατία των Βρυξελλών και ιδιαίτερα στον Μπαρόζο (ο οποίος στην Πράσινη Βίβλο κατέληγε σε πρόταση για την έκδοση ευρωομολόγων), κατηγορώντας τους ότι άνοιξαν πάλι «το κιβώτιο με τα τεχνάσματα» επιδιώκοντας έναν «κίβδηλο συμβιβασμό». Ξεκαθάρισε ότι «δεν πρόκειται να αποδεχθούμε την υποκατάσταση της αλλαγής των συνθηκών από οποιαδήποτε δημιουργική ερμηνεία των ήδη υπαρχουσών Συνθηκών» και απαίτησε η αλλαγή των συνθηκών να αποφασιστεί από τα εθνικά κοινοβούλια μέχρι τα τέλη του προσεχούς Μάρτη. Κατέληξε λέγοντας ότι, «αν αυτό δεν γίνει δυνατό με τις 27 χώρες της Ευρωπαϊκής Ενωσης, θα επιδιώξουμε να γίνει με τις 17 χώρες της Ευρωζώνης, συν τις άλλες χώρες, από τις υπόλοιπες 10, που συμφωνούν με τις αλλαγές». Υπολόγισε, δε, ότι αυτές θα είναι 4-5 χώρες, μπορεί και περισσότερες. Σ’ αυτήν την περίπτωση, η αλλαγή θα γίνει μέσω μιας συμφωνίας μεταξύ των «θιγόμενων», δηλαδή των «17 συν» χωρών, ανάλογης με εκείνη για το μόνιμο μηχανισμό στήριξης (ESM), η οποία θα είναι ισχυρή από άποψη διεθνούς δικαίου.
Δεν είμαστε σε θέση να γνωρίζουμε αν Γερμανία και Γαλλία θα επιμείνουν μέχρι το τέλος σ’ αυτό το τελεσίγραφο, το οποίο απευθύνεται κυρίως στη Βρετανία που θέλει να μπλοκάρει την αλλαγή της Συνθήκης. Πολλές φορές βάζουν το μάξιμουμ για να πετύχουν αυτό που έχουν κατά νου, που μπορεί να είναι η πρόταση Ρομπάι για αλλαγή ενός πρωτοκόλλου. Αλλωστε, την τελευταία στιγμή διαφάνηκε αντίθεση και μέσα στον γερμανογαλλικό άξονα πάνω σ’ ένα θέμα που υποτίθεται ότι είχε λυθεί κατά τη συνάντηση Μέρκελ-Σαρκοζί. Ο πρωθυπουργός της Γαλλίας Φρ. Φιγιόν δήλωσε ότι «η Γερμανία συμφώνησε να απαλλάξει τον ιδιωτικό τομέα, τους ιδιώτες επενδυτές, από τη συμμετοχή τους σε περίπτωση αναδιάρθρωσης του δημόσιου χρέους». Ο εκπρόσωπος της γερμανικής καγκελαρίας Στ. Ζάιμπερτ απάντησε αμέσως ότι οι ιδιώτες επενδυτές δεν θα εξαιρούνται από μελλοντικά κουρέματα. Αντε, τώρα, να βγάλεις άκρη τι ακριβώς θα επιλεγεί, ποια τεχνική διαχείρισης της κρίσης, δηλαδή.
Σημασία, λοιπόν, δεν έχει τόσο ο τρόπος που θα βρουν για να προωθήσουν το γερμανικό πακέτο, που έγινε γερμανογαλλικό. Σημασία έχει τι προβλέπει το πακέτο.
Για να το περιγράψουμε με λίγα λόγια θα λέγαμε ότι το πακέτο προβλέπει αυτόματες οικονομικές ποινές για τις χώρες που παραβιάζουν τον «χρυσό κανόνα» (το έλλειμμα να μην ξεπερνά το 3% του ΑΕΠ), με χωροφύλακα όχι την Κομισιόν και το Συμβούλιο, αλλά το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο. Προβλέπει επίσης ανάληψη του συνόλου της οικονομικής πολιτικής του «άτακτου» κράτους από τα ευρωπαϊκά όργανα. Κάθε αλλαγή οικονομικού, εργασιακού, ασφαλιστικού τύπου θα μπορεί να εφαρμοστεί μόνο αφού εγκριθεί προηγουμένως από την Κομισιόν. Η Κομισιόν θα έχει επίσης τη δυνατότητα να υποδεικνύει μέτρα πολιτικής και η υπό επιτροπεία χώρα θα πρέπει να τα εφαρμόζει.
Οπως βλέπουμε, αυτό που εφαρμόζεται στην Ελλάδα από το Μάη του 2010 κρίνεται αποτελεσματικό ως πείραμα και πλέον επιδιώκεται να γίνει κανόνας για ολόκληρη την Ευρωζώνη. Ανεξάρτητα από τους μεταξύ τους ανταγωνισμούς, ανεξάρτητα από το επίπεδο συμβιβασμού που θα φτάσουν, είναι δεδομένο ότι πρέπει να επιτεθούν με μεγαλύτερη αγριότητα ενάντια στους εργάτες και τους λαούς της ΕΕ. Οσες ιμπεριαλιστικές χώρες αντιδρούν στο γερμανογαλλικό σχέδιο δεν το κάνουν για να προστατέψουν τους λαούς τους, αλλά για να προστατέψουν τα ιδιαίτερα συμφέροντα της κεφαλαιοκρατίας τους. Εχουμε να κάνουμε με λύκους και όχι με πρόβατα.
