Η πολιτική λογική έλεγε ότι δεν υπήρχε περίπτωση να μην καταλήξουν σε συμφωνία κυβερνητικής συνεργασίας οι δυο πρώην «άσπονδοι εχθροί», το Κίνημα 5 Αστέρων και το Δημοκρατικό Κόμμα της Ιταλίας. Και επιβεβαιώθηκε. Στο παραπέντε, πάνω στην εκπνοή της προθεσμίας που είχε δώσει ο πρόεδρος Ματαρέλα, ανακοίνωσαν ότι συμφώνησαν να σχηματίσουν κυβέρνηση με πρωθυπουργό τον Τζουζέπε Κόντε, τον πρωθυπουργό που τράβηξε από την πρίζα ο Ματέο Σαλβίνι της νεοφασιστικής Λέγκα, θέλοντας να οδηγήσει την Ιταλία σε εκλογές, με τη φιλοδοξία ότι την επόμενη μέρα τους θα είναι αυτός πρωθυπουργός.
Αν τα δύο κόμματα δε συμφωνούσαν, θα έπαιζαν το παιχνίδι του Σαλβίνι, ο οποίος τώρα βγάζει αφρούς από το στόμα του, μιλώντας για «πόλεμο για τις πολυθρόνες» (λες κι αυτός ενδιαφέρεται για κάτι άλλο). Αν ο νέος κυβερνητικός συνασπισμός τραβήξει καιρό, ο Σαλβίνι θα υποστεί ήττα (τα δημοσκοπικά ποσοστά του είχαν ήδη αρχίσει να πέφτουν). Αν καταρρεύσει σύντομα, τότε το παιχνίδι θα ξαναρχίσει από την αρχή. Η Ιταλία, πάντως, έχει μάθει εδώ και δεκαετίες να λειτουργεί ως ιμπεριαλιστική χώρα υπό καθεστώς συνεχούς κυβερνητικής αστάθειας.
