Αφού θυμίσουμε (για πολλοστή φορά) ότι οι δημοσκοπήσεις δεν αποτυπώνουν το κλίμα αλλά φτιάχνουν κλίμα, ας θέσουμε το ερώτημα: τι κλίμα φτιάχνουν οι πρώτες μετακαλοκαιρινές δημοσκοπήσεις που παραγγέλλουν οι βαρόνοι των μίντια; Ο Μητσοτάκης πέφτει, η σοσιαλδημοκρατία ή Κεντροαριστερά έχει τα χάλια της. Ποιο είναι το καθοριστικό στοιχείο αυτού του κλίματος; Η πτώση του Μητσοτάκη. Αυτόν κάποιος/α πρέπει να τον αντικαταστήσει. Το μήνυμα, λοιπόν, είναι σαφές στους σπαρασσόμενους κεντροαριστερούς: Σοβαρευτείτε και φτιάξτε κάτι που να μπορεί να αναλάβει μετά την πτώση του Μητσοτάκη. Δε θα κερδίσετε εσείς, ο Μητσοτάκης θα χάσει, αλλά για να πάρετε τη θέση του θα πρέπει να είστε στοιχειωδώς σοβαροί.
Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι αυτό θα γίνει. Διότι η αστική πολιτική ακολουθεί τη φύση: απεχθάνεται τα κενά.
Μισογυνισμός
Αχός βαρύς ακούγεται από το Μπερλεμόν. Η Ούρσουλα κάνει πόλεμο με νύφες και μ’ αγγόνια. Την περιφρόνησαν, λέει, οι κυβερνήσεις (πλην Βουλγαρίας) και δεν πρότειναν για επίτροπο έναν άνδρα και μια γυναίκα, ώστε να μπορεί η Ούρσουλα να φτιάξει μια Κομισιόν φίφτι-φίφτι. Το αποτέλεσμα είναι η Κομισιόν Ούρσουλα-2 να ανδροκρατείται.
Παρατήρηση πρώτη: Η Βουλγαρία είναι η μόνη χώρα της ΕΕ που έχει ψηλά τη γυναίκα. Οι εποχές που στα καφενεία της ελληνικής επαρχίας εμφανίζονταν πινακίδες που έγραφαν «ΠΡΟΣΕΧΟΣ ΒΟΥΛΓΑΡΕΣ» έχουν παρέλθει ανεπιστρεπτί. (Γιατί γελάτε;).
Παρατήρηση δεύτερη: Η Ούρσουλα είναι η μετεμψύχωση της (συγκρατηθείτε, επιτέλους) Κλάρα Τσέτσκιν. Μια φλογερή μαχήτρια για τα δικαιώματα των γυναικών.
Ερώτημα: Υπάρχουν άνθρωποι, γυναίκες και άνδρες, πέραν των παπαγαλακίων του αστικού Τύπου, που πιστεύουν στα σοβαρά ότι όλος αυτός ο ντόρος αφορά -έστω και στο ελάχιστο- την ισότητα των φύλων και τα δικαιώματα των γυναικών;
Συμπέρασμα: Η χειρότερη μορφή μισογυνισμού είναι να εμφανίζονται οι Ούρσουλες και οι υποστηρικτές τους ως διαπρύσιοι υποστηρικτές της ισότητας των φύλων. Εκεί οδηγεί η αταξική τοποθέτηση του ζητήματος, η οποία -δυστυχώς- είναι κυρίαρχη εδώ και πολλά χρόνια. Χρειάζεται μήπως να θυμίσουμε ότι κάποιες και κάποιοι πανηγήριζαν για την εξίσωση των ορίων ηλικίας συνταξιοδότησης γυναικών και ανδρών, που σήμαινε πέντε χρόνια παραπάνω για τις γυναίκες. Το ίσιο δίκαιο είναι άνισο δίκαιο, έγραφε ο Μαρξ, αλλά τι να μας πει ο Μάρξ μπροστά στις μοντέρνες σουφραζέτες και σουφραζέτους.
Προϊόν
«Ο ΣΥΡΙΖΑ ως πολιτικό προϊόν δεν έχει πλέον μέλλον». Ο Πέτρος Παππάς, εκ των Ηρακλέων του στέμματος του Κασσελάκη. Θα συμφωνήσουμε. Οχι με το αν έχει ή δεν έχει μέλλον ο ΣΥΡΙΖΑ (δεν διαθέτουμε το χάρισμα της πρόβλεψης των μελλούμενων, δυστυχώς). Από την άλλη, βλέπουμε τους αδερφούς Αγγελόπουλος να φέρνουν στον μπασκετικό γαύρο τον ξεπεσμένο τα τελευταία χρόνια Φουρνιέ, ελπίζοντας πως αυτός θα κάνει restart επί ευρωπαϊκού εδάφους (από τα 20 μέχρι τα 32 του έπαιζε στο ΝΒΑ). Γιατί όχι ο ΣΥΡΙΖΑ; Σε άλλο θα συμφωνήσουμε με τον τιτανοτεράστιο Π. Παππά: ότι ο ΣΥΡΙΖΑ είναι προϊόν. Το πουλάς μεν, αλλά το αν θα πιάσει η μπίζνα εξαρτάται από τη συμπεριφορά της πελατείας. Ο καλός έμπορας, λοιπόν, πρέπει ν’ αλλάξει αμπαλάζ και όνομα στο προϊόν, μπας και καταφέρει να το ξαναπουλήσει.
ΥΓ. Τώρα το σκεφτήκαμε: φαντάζεστε να είχαμε εκλογές και να γινόταν ένα ντιμπέι(τ) με τον Κασσελάκη απέναντι στον Μητσοτάκη, τον Δούκα, τον Κουτσούμπα και τον Βελόπουλο; Τα μισά απ’ αυτά που θα του έλεγαν δε θα τα καταλάβαινε καν. Αλλο να (γ)κυλιέσαι με τα σκυλιά στα πατώματα, άλλο να πρέπει να κάνεις πολιτικές τοποθετήσεις. Ητοι, μάπα το προϊόν, Πέτρο μας. Για να σου το πούμε αλλιώς, ο πρινς Πολ των Γερουλάνων είναι δέκα κλάσεις ανώτερος από τον δικό σου.
Να τον ξεφορτωθούν;
Εντάξει, για τον Κικίλια πρόκειται, αλλά μην τον έχετε (και) για ανίκανο να μεταφέρει αυτά που ακούει. Είπε, λοιπόν, ο Κικίλιας πως ο Δένδιας «θα μπορούσε να ανταποκριθεί στο ρόλο» του προέδρου της Δημοκρατίας, «ιδίως στη δύσκολη αυτή συγκυρία». Το ερώτημα, λοιπόν, είναι. Ακουσε ο (πρώην και νυν σαμαρικός) Κικίλιας κάτι σχετικό από τους «δεινόσαυρους» της ΝΔ; Το άκουσε από κανέναν άλλο, εντός κυβέρνησης, με τον οποίο μοιράζονται «κοινές πατριωτικές αξίες»; Αν ο Δένδιας, ο νούμερο ένα δελφίνος για την αρχηγεία της ΝΔ μετά τον Μητσοτάκη, πάει στην προεδρία της Δημοκρατίας, καίγεται ως ενεργός πολιτικός και μετατρέπεται σε εθνικό παρελασιάρχη. Ετσι, μένει ελεύθερο το έδαφος για κάποιον άλλο δελφίνο. Αυτόν που δε βάζει γλώσσα μέσα και τσιρίζει καθημερινά από μισή ντουζίνα ραδιοκάναλα (χώρια τα σόσιαλ μίντια). Είναι κάμποσοι αυτοί που θα ήθελαν να ξεφορτωθούν τον Δένδια, παρκάροντάς τον στην ΠτΔ.
Χρυσαυγίτες στον ΣΥΡΙΖΑ;
Τι έγινε, ρε παιδιά; Τι καταγγέλλει ο Χρηστάρας ο Σπίρτζης; Χρυσαυγίτες έχουν διεισδύσει στον ΣΥΡΙΖΑ; Μιλώντας χτες στο ΟΡΕΝ ο υπό διαγραφή πρώην υπουργός, πρώην βουλευτής, πρώην πρόεδρος του ΤΕΕ, πρώην πασόκος Σπίρτζης είπε: «Αυτοί που έκαναν την καταγγελία (σ.σ. εναντίον του) δεν έχουν ελεγχθεί από την Επιτροπή Δεοντολογίας. Ο ένας προέρχεται από τη Χρυσή Αυγή, οι άλλοι δύο δεν είναι καν μέλη. Ηταν ο ένας μέλος της Χρυσής Αυγής. Για αυτό πολλοί από εμάς, όχι μόνο οι “87”, είναι αποφασισμένοι να μη συμβάλουν στον εκφασισμό της ελληνικής κοινωνίας». Αν αληθεύει η καταγγελία Σπίρτζη, πώς βρέθηκαν οι χρυσαυγίτες στον ΣΥΡΙΖΑ; Ποιας οργάνωσης είναι μέλη; Πώς το έμαθε ο Σπίρτζης αλλά δεν το έμαθαν αυτοί που ενέκριναν την είσοδό τους σε μια Οργάνωση Μελών του ΣΥΡΙΖΑ;
Υπάρχει κανένας που να την πιστεύει;
Αννα Διαμαντοπούλου: «Αλίμονο αν δεν δούμε debate, θεωρώ ότι θα είναι μια τρικλοποδιά στις εκλογές. Εστειλα ξανά μια επιστολή στο αρμόδιο όργανο ότι δεν ακούω τίποτα για debate. Δεν μας έχουν δώσει ημερομηνία, δε μας έχουν δώσει όρους και θεωρώ ότι είναι πάρα πολύ σοβαρό. Το ένα debate το θεωρώ απολύτως αυτονόητο». Ως εδώ καλά. Νομίζει πως έχει καλύτερη συγκρότηση και τηλεοπτική παρουσία από τον Δούκα και τον Ανδρουλάκη, γι’ αυτό ζητάει debate. Δυστυχώς, δεν ζει ο Νικόλας ο Αλέφαντος για να τη στηρίξει («ντιμπέι, ρε, ντιμπέι»), οπότε βλέπουμε να πηγαίνει κουβά το αγωνιώδες αίτημά της.
Το άλλο ήταν το σημαντικό, αυτό που αφορούσε τη θέση της την επομένη των εκλογών: «Θα είμαι απολύτως εκεί, θα είμαι σε όποιον ρόλο με τάξει το κόμμα από την επόμενη διαδικασία και θεωρώ ότι από οποιαδήποτε θέση έχω να προσφέρω πολλά και από πλευράς πολιτικής και από πλευράς διεθνών διασυνδέσεων και από πλευράς επικοινωνίας. (…) Σε αυτή τη μάχη έχω μια πολύ μεγάλη ελπίδα ότι το ΠΑΣΟΚ μπορεί να γίνει μεγάλο και κυβερνών». Εντάξει, η ίδια δεν το πιστεύει αλλά πρέπει να το πει, όμως υπάρχει κανένας/καμιά στο ΠΑΣΟΚΙΝΑΛ που να την πιστεύει; Αυτή παράτησε το ΠΑΣΟΚ και επί 12 χρόνια ήταν «κώλος και βρακί» με τον Μητσοτάκη και θα κάτσει να παίζει την… παραδουλεύτρα του Δούκα, έτσι και της δοθεί καλύτερη ευκαιρία;
Σιγουράντζες και χαμένοι
Με την πρόταση ΣτέΚας για αλλαγή εκλογικής περιφέρειας μετά από τρεις βουλευτικές θητείες, ο Πολάκης θα πρέπει ν’ αφήσει τα Χανιά, η Θοδώρα την Πέλλα, η Ολγάρα την Αρτα και ο Μπάρκας την Πρέβεζα! Τι λέτε, ρε; Μόνο η Ολγάρα είναι σίγουρη. Πάει Πρέβεζα και βγαίνει μονοκούκι, καθότι διεδρική περιφέρεια (αν ο ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ ή ΣΥΣΥΑΡ είναι δεύτερο κόμμα, βέβαια). Τον Μπάρκα στην Αρτα θα τον κάνουν μια χαψιά οι «νερατζόκωλοι», ενώ η Θοδώρα μπορεί να το παλέψει στη Θεσσαλονίκη και ο Παυλής στη Δυτική Αθήνα.
Κι άλλος υποψήφιος αρχηγός;
«Δεν πάει άλλο.
Στην παρέμβασή μου στο τελευταίο Συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ, είχα δηλώσει σε όλους τους τόνους ότι ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ένα ιστορικό κόμμα, με τα σύμβολα, τη βιβλιοθήκη, τα χρώματα και τους ήρωές του.
Το μεγάλο, κοινό μας σπίτι, μπορεί και πρέπει να χωράει τους πάντες, αρκεί να το σέβονται.
Κάποιοι, όμως, δεν το σέβονται.
Αντίθετα, το υπονομεύουν διά της απαξίωσης.
Την κυρία ευθύνη την έχει αδιαπραγμάτευτα η ηγεσία. Με ιδιωτική και προσωπική ατζέντα, συνεχιζόμενες αλλαγές στρατηγικής με την δημιουργία εσωτερικών εχθρών, προκαλώντας μείζον θέμα στην πολιτική και κοινοβουλευτική δράση.
Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι προσωπική επιχείρηση και δεν έχει ιδιοκτήτη.
Μεγάλες ευθύνες έχουν όσοι επέλεξαν να φύγουν, όσοι θολώνουν τα νερά με αντιπερισπασμούς, αλλά και όσοι απέχουν από την εύρεση λύσης.
Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι το ώριμο τέκνο της ανάγκης, η Αριστερά του 21ου αιώνα που χρειάζεται η Ελλάδα και η Ευρώπη.
Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι σοσιαλδημοκρατία, ούτε κεντροαριστερά.
Μόνο ως ενισχυμένη Αριστερά μπορεί να προωθεί λύσεις για κοινωνικές, εθνικές, παλλαϊκές και ευρωπαϊκές ανάγκες, με συνεργασία με προοδευτικές δυνάμεις.
Οσοι δεν μπορούν να εκπληρώσουν με υπευθυνότητα την αποστολή τους, κι όσοι συμβάλλουν στην θλιβερή εκτράχυνση, έχουν εξ ορισμού αποτύχει και κρίνονται εκ του αποτελέσματος ανεπαρκείς.
Αυτό που χρειάζεται ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι rebranding, αλλά ομοψυχία, δουλειά, προγραμματισμό και κυρίως πολιτική δράση.
Προσωπικά, δεν συντάχθηκα ποτέ με καμία ομάδα, καμία φράξια, κανένα οργανωμένο ή ιδιοτελές συμφέρον, καμία δράκα του παρασκηνίου. Η έγνοια μου είναι και θα είναι πάντα το κόμμα μας.
Φέρω τη νωπή λαϊκή εντολή 159.874 πολιτών που μας τίμησαν με την ψήφο τους για να προωθήσουμε τις αριστερές μας πολιτικές, το πρόγραμμά μας, και πάνω από όλα για να δώσουμε λύση στα μεγάλα τους προβλήματα στην Ελλάδα και στην Ευρώπη.
Ομως, η κρίση διάρκειας στον ΣΥΡΙΖΑ, σε μία από τις ισχυρότερες ομάδες της Ευρωπαϊκής Αριστεράς, πλέον επηρεάζει και τη λειτουργία της ίδιας της LEFT, και έχω ιστορική ευθύνη να τοποθετηθώ δημόσια.
Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι το κόμμα μας.
Οσοι δεν πιστεύετε στην Αριστερά και στον ΣΥΡΙΖΑ, αφήστε τον τουλάχιστον ήσυχο».
