Για να μην διεκδικούμε την πατρότητα της είδησης, οφείλουμε να ομολογήσουμε ότι την πήραμε από προεκλογικό σποτάκι του ΚΚΕ. Δεν είχαμε διαβάσει τις ομιλίες στην τελευταία εκδήλωση του «Κύκλου Ιδεών» του Βενιζέλου, οπότε μας διέφυγε. Είπε, λοιπόν, ο Βενιζέλος, χωρίς κανείς από τους Γεραπετρίτη, Κατρούγκαλο να τον διαψεύσει:
«Οι συγκλίσεις μεταξύ των συστημικών κομμάτων στην Ελλάδα είναι εντυπωσιακά μεγάλες, έχουν γίνει πάρα πολύ μεγάλες συναντήσεις μεταξύ της ΝΔ, του ΣΥΡΙΖΑ και του ΠΑΣΟΚ/ΚΙΝΑΛ. Και καμιά φορά, η υπερβολική αύξηση της ρητορικής οφείλεται στο γεγονός ότι δεν υπάρχουν επαρκείς, ουσιαστικές διαφορές, διότι υπάρχουν καταναγκασμοί: Είμαστε μία χώρα ευρωπαϊκή, είμαστε μία χώρα που έχει δημοσιονομικούς περιορισμούς – αρκεί να τους θυμόμαστε και να μην τους ξεχνάμε – είμαστε μία χώρα του ΝΑΤΟ, είμαστε μία χώρα που έχει ανυψώσει σε στρατηγική προτεραιότητα την εταιρική συνεργασία με τις ΗΠΑ, είμαστε μία χώρα η οποία έχει περάσει την εμπειρία της οικονομικής κρίσης και μία χώρα που καταλαβαίνει ότι η φοβική δημοκρατία η ευρωπαϊκή είναι επικίνδυνη, εάν δεν μπορείς να διαφυλάξεις την κοινωνική συνοχή».
Tην ίδια επισήμανση έκανε και το editorial της εφημερίδας μας το περασμένο Σάββατο (Πίσω από τη λασπομαχία προσπαθούν να κρύψουν την επί της ουσίας ταύτισή τους), αλλά όπως και να το κάνουμε είναι… αλλιώς να το ακούς από τον Βενιζέλο, παρουσία των… μουγγών Γεραπετρίτη – Κατρούγκαλου.
Θυμίζουμε τι γράψαμε, μεταξύ άλλων, στο editorial:
Κύριο θέμα είναι οι μετεκλογικές κολεγιές, οι συνδυασμοί συνεργασιών που μπορεί να προκύψουν και όχι η πολιτική που θα εφαρμοστεί. Τα αστικά Μέσα δείχνουν ιδιαίτερη επιμονή σ’ αυτήν τη συζήτηση και εκτιμούμε ότι θα το πάνε έτσι μέχρι την ημέρα των εκλογών.
Είναι ακριβώς αυτό που συμφέρει το σύστημα. Η πολιτική θεωρείται δεδομένη και είναι ίδια για όλα τα αστικά κόμματα εξουσίας. Εκείνο που θα κρίνουν οι εκλογές είναι ποιοι θα συνεργαστούν με ποιους, ώστε να διαχειριστούν αυτήν τη δεδομένη πολιτική.
Αν το πεις σε στέλεχος κόμματος, θα διαμαρτυρηθεί ζωηρά. Και θ’ αρχίσει να σου αραδιάζει διάφορα. Αν το πεις σε στέλεχος του αστικού Τύπου, θα χαμογελάσει ειρωνικά και θα σου πει: «Ακου τι σου λέω εγώ. Αλλο η προεκλογική προπαγάνδα, άλλο η διακυβέρνηση».
Είναι ίσως η πρώτη φορά εδώ και πολλά χρόνια που τα αστικά κόμματα εξουσίας εμφανίζονται τόσο απογυμνωμένα σε προεκλογική περίοδο. Που ο τόνος δεν πέφτει στις υποτιθέμενες προγραμματικές διαφορές τους, αλλά σε θέματα τύπου Γεωργούλη, Τζανερίκου, Πάτση, Πολάκη και τα παρόμοια.
Η πλάκα είναι πως αλληλοκατηγορούνται για… τοξικότητα στην προεκλογική αντιπαράθεση. Και μόλις τελειώσουν με τις κατηγορίες για την τοξικότητα του αντιπάλου, πιάνουν το πηλοφόρι και το μυστρί και επιδίδονται μετά μανίας στη λασπομαχία. Το ίδιο και τα δημοσιογραφικά επιτελεία. Γράφουν άρθρα ενάντια στην τοξικότητα που υποτίθεται ότι διασπά τον λαό και την ίδια στιγμή αναγορεύουν σε μείζονα ζητήματα αυτά που υποτίθεται πως είναι τοξικά!
Αν ψάξουμε λίγο τις αιτίες της απογύμνωσης της προεκλογικής αντιπαράθεσης από πολιτικά προγράμματα (αυτά τα συνονθυλεύματα διαχειριστικών προτάσεων, που συνήθιζαν να τα αποκαλούν πολιτικά προγράμματα), θα φτάσουμε στη μνημονιακή περίοδο. Τότε που οι μάσκες έπεσαν η μία μετά την άλλη και αποκάλυψαν τη γουρουνίσια μούρη όλων τους.
Τι έγιναν τα «Ζάππεια» του Σαμαρά; Υπογραφή του δεύτερου Μνημόνιου! Τι έγινε το «θα καταργήσουμε τα Μνημόνια με ένα νόμο σε ένα άρθρο» του Τσίπρα; Υπογραφή του τρίτου Μνημόνιου! Τον Ιούλη του 2015 έληξε και τυπικά η ψευτο-αντιπαράθεση μνημόνιου-αντιμνημόνιου. Ολοι μαζί, από τον ΣΥΡΙΖΑ μέχρι τη ΝΔ και από το ΠΑΣΟΚΙΝΑΛ μέχρι το μόρφωμα του Καμμένου, ψήφισαν το τρίτο Μνημόνιο.
Γι’ αυτό και έκτοτε δεν έχουν μεγάλα περιθώρια πολιτικής αντιπαράθεσης και καταφεύγουν αναγκαστικά στη λασπομαχία. Κι όποιον καταφέρουν να κοροϊδέψουν…
