«Φοβάμαι για τη ζωή μου», είπε ο Ζελένσκι στον αυστριακό καγκελάριο, για να το διαδώσει αυτός παντού και να γίνει σλόγκαν σε όλη τη δυτικοευρωπαϊκή προπαγάνδα. Τα εθνικά αφηγήματα των αστικών κρατών είναι γεμάτα από περιστατικά (πραγματικά ή κατασκευασμένα) ηρώων που έπεσαν στο καθήκον, πολεμώντας για το έθνος τους. Εμείς τουλάχιστον δε θυμόμαστε ούτε μια ιστορία ηγέτη που να δηλώνει «φοβάμαι για τη ζωή μου». Το ελληνικό εθνικιστικό αφήγημα, για παράδειγμα, ξεκινά από τον Λεωνίδα και τους 300 Σπαρτιάτες πολεμιστές, συνεχίζεται με τον Κωνσταντίνο Παλαιολόγο, περνά από το Μανιάκι και τον Παπαφλέσσα και καταλήγει στους μαχητές των οχυρών του Ρούπελ.
Κάτι βρομερά σκουπίδια σαν τον Ζελένσκι, όμως, δεν είναι σε θέση να ανταποκριθούν ούτε στα αστικά-εθνικιστικά ηρωικά πρότυπα. Οταν ο πρόεδρος της χώρας και αρχηγός των ένοπλων δυνάμεων δηλώνει ότι «φοβάται για τη ζωή του» και όχι ότι «θα δώσει και την τελευταία ρανίδα του αίματός του για να υπερασπιστεί την ανεξαρτησία της πατρίδας του» (τέτοιες δηλώσεις απαιτεί το παραδοσιακό αστικό πρότυπο), πώς θα πρέπει να αισθάνεται ο στρατιώτης που πολεμάει στην πρώτη γραμμή; Είναι σαν να του λέει, παράτα το όπλο και τρέχα να σωθείς ή παραδόσου στον εχθρό.
Η δυτική προπαγάνδα έκανε σλόγκαν το «Φοβάμαι για τη ζωή μου» του Ζελένσκι. Λες και βάλθηκε να δείξει σε όλο τον κόσμο ότι κάτι τέτοιοι τύποι είναι απλώς άθλια πιόνια στα χέρια των ιμπεριαλιστών, ανθρωπάρια που μόνο τον κώλο τους θέλουν να φυλάξουν, αναλώσιμοι σε κάθε περίπτωση. Τους βάζουν να κάνουν τη βρομοδουλειά και μετά τους πετάνε στα σκουπίδια με περιφρόνηση.
Κάτι τέτοιες στιγμές αισθανόμαστε περήφανοι ως κομμουνιστές. Γιατί οι δικοί μας ήρωες δε δείλιασαν ούτε στις οδομαχίες, ούτε στις πολεμικές μάχες, ούτε μπροστά στα εκτελεστικά αποσπάσματα. Τεράστιο είναι το μαρτυρολόγιο των ηρώων μας. Δεν αναφέρουμε παραδείγματα, για να μην αδικήσουμε τους χιλιάδες που θα παραλείψουμε. Μόνο το στίχο του γνωστού επαναστατικού τραγουδιού θα θυμίσουμε, γονατίζοντας νοερά στη μνήμη τους: «Πέσατε θύματα, αδέρφια εσείς, σε άνιση μάχη κι αγώνα…».
Ο Γκρούεζας ο σωστός…
Πρώτα πήγε στο συνέδριο της ΑΗΕPA και τους μίλησε για τη… συμμετοχή του πρωτογενούς τομέα στην επανεκκίνηση της οικονομίας. Μετά εξασφάλισε να είναι αυτός (και όχι ο ξεπεσμένος πλέον Στυλιανίδης) ο εκπρόσωπος της κυβέρνησης στην «παράδοση της δωρεάς εκ μέρους της Ελληνοαμερικανικής Εκπαιδευτικής Προοδευτική Οργάνωση (AHEPA), σε ειδική τελετή στο Ζάππειο Μέγαρο». Τι περιλαμβάνει η δωρεά; «Δύο σύγχρονα πυροσβεστικά οχήματα πλήρως εξοπλισμένα που προσφέρει το AHEPA Maritime Chapter HJ-45 “St’Nicholas“, προκειμένου να προσφερθούν στον Πυροσβεστικό σταθμό Ιστιαίας και στο Πυροσβεστικό Κλιμάκιο Μαντουδίου στη Β. Εύβοια, που επλήγη από τις καταστροφικές πυρκαγιές του 2021» (μιλάμε καταξοδεύτηκαν οι Αμερικάνοι). Και με την ευκαιρία, εκφώνησε κι έναν δεκάρικο για το «κυβερνητικό σχέδιο ανάπλασης της Β. Εύβοιας». Στο Ζάππειο βρισκόταν, όχι στην Εύβοια, οπότε μπορούσε να πει ό,τι γουστάριζε.
Καταλάβατε, προφανώς, ότι πρόκειται για τον υφυπουργό Ρουσφετιών Ευβοίας, Σίμο Κεδίκογλου. Εμείς απλά να ενημερώσουμε ότι «στην τελετή παρέστη και ο Supreme President της AHEPA κ. Jimmy Kokotas ο οποίος επισκέφτηκε την Ελλάδα γι’ αυτό τον σκοπό». Αμ’ τι νομίζατε;
Με τους άστεγους τι θα κάνουν;
Πολύς «καλός κόσμος» θα μαζευτεί την ερχόμενη Τετάρτη στην «Αλυσίδα Πολιτισμού IANOS» για την παρουσίαση ενός βιβλίου για τον τουρισμό. Ολόκληρη κουστωδία καθηγητάδων πανεπιστημίου συν οι απαραίτητοι δημοσιογράφοι. Δεν περιμέναμε, βέβαια, ευαισθησία απ’ αυτούς που θα μαζευτούν για να παρουσιάσουν ένα βιβλίο με θέμα «Τουριστική Επικοινωνία». Για μπίζνες πρόκειται, οπότε το βάρβαρο σχέδιο εκδίωξης των αστέγων, που προωθούν τα αφεντικά του ΙΑΝΟΥ, κατά βάση θα τους βρίσκει σύμφωνους, διότι… επικοινωνιακά, η κοινωνική αθλιότητα χαλάει τη βιτρίνα του τουριστικού «προϊόντος».
Mετάλλιο σε δολοφόνους
Το δημοτικό συμβούλιο της Αθήνας, σε μια fast track διαδικασία, απένειμε το «Χρυσό Μετάλλιο Αξίας της Πόλεως των Αθηνών», στον πρόεδρο του Ισραήλ Ισαάκ Χέρζογκ. Eίναι χαρακτηριστικό το γεγονός ότι όλη η διαδικασία έγινε «στη ζούλα». Ειδοποίησαν τους δημοτικούς συμβούλους στις 15:00, για να συμμετάσχουν σε μια δια περιφοράς συνεδρίαση μια ώρα μετά, στις 16:00 της ίδιας μέρας! Οχι πως ο Μπακογιάννης φοβόταν ότι δε θα περνούσε η απόφαση, αλλά ήθελε να αποφύγει το σχετικό θόρυβο. Από την άλλη, αυτό δείχνει και την αντίληψή του. Αντίληψη απόλυτου μονάρχη με διακοσμητικό δημοτικό συμβούλιο.
Επί της ουσίας, σημειώνουμε τις παραδοσιακά καλές σχέσεις που έχει η οικογένεια Μητσοτάκη με τους σιωνιστές. Ο φιλόδοξος γιος της Ντόρας οικοδομεί την προσωπική του συμμετοχή σ’ αυτές τις σχέσεις, συνεχίζοντας την οικογενειακή παράδοση.
ΥΓ. Την είδηση πήραμε από ανακοίνωση της δημοτικής παράταξης «Αντικαπιταλιστική Ανατροπή στην Αθήνα».
Τι τρέχει στη Χαλκίδα;
Βασικός μάρτυρας στην υπόθεση Βαλυράκη ξυλοκοπήθηκε από κουκουλοφόρους, οι οποίοι -όπως κατήγγειλε ο δικηγόρος του μάρτυρα- «κατέβηκαν από ένα μαύρο Ford Focus χωρίς πινακίδες, κύκλωσαν τον Ασμάνη, του προκάλεσαν ελαφρά τραύματα και τον απείλησαν να “προσέξει καλά τι θα πει“ και “πώς θα το πει“ όταν τον καλέσει ο ανακριτής που έχει στα χεριά του την υπόθεση του Σήφη Βαλυρακη, διαφορετικά τον προειδοποίησαν ότι θα τον “λιώσουν“»!
Η Μίνα Βαλυράκη είπε στον Γ. Παπαχρήστο («Νέα», 24.02.22) «ότι ο μεν ανακριτής της υπόθεσης δεν δείχνει να βιάζεται και τόσο, ο δε προηγούμενος ανακριτής που αρχικά είχε θέσει την υπόθεση στο αρχείο, παραμένει στη Χαλκίδα. Παρότι από τον Σεπτέμβριο του ‘21, προ εξαμήνου σχεδόν, έχει μετατεθεί στη Σύρο». «Γιατί άραγε, διερωτάται η κυρία Βαλυράκη, και ομολογώ ότι κάποιος από το υπουργείο Δικαιοσύνης θα πρέπει να της δώσει μια πειστική απάντηση», έγραψε ο Παπαχρήστος.
Θα επαναλάβουμε αυτό που έχουμε γράψει και παλιότερα. Αν στην υπόθεση του θανάτου του Σήφη Βαλυράκη, που ήταν ένα προβεβλημένο πρόσωπο (πρώην υπουργός και βουλευτής) γίνονται τέτοια πράγματα, κάτω από τη μύτη (αν όχι με συμμετοχή) της αστικής Δικαιοσύνης, πράγματα που θυμίζουν μαφία, σκεφθείτε τι γίνεται σε υποθέσεις που αφορούν απλούς ανθρώπους. Η χήρα του Βαλυράκη, Μίνα, είναι επίσης προβεβλημένο πρόσωπο της αστικής κοινωνίας (ζωγράφος) και είναι αναγκασμένη να κάνει συνεχώς καταγγελίες για τους χειρισμούς του αστυνομικού και δικαστικού μηχανισμού. Και συγκινεί ελάχιστους, στους οποίους δεν συγκαταλέγονται οι αρμόδιοι υπουργοί.
Μιλάνε όλοι μιλάνε και οι…
Μπορεί ο Πούτιν να παρουσιάστηκε σαν νέος τσάρος, ως εραστής της τσαρικής αυτοκρατορίας και του μεγαλορώσικου σωβινισμού των «ιερών ρωσικών εδαφών», προχωρώντας σε μια βρόμικη, καφενειακού τύπου πολεμική ενάντια στην πολιτική των Μπολσεβίκων, του Λένιν και του Στάλιν, στο εθνικό ζήτημα, όμως κάποιοι επιμένουν ότι ο Πούτιν είναι… υβρίδιο κομμουνισμού και εθνικισμού, διότι αυτό είναι η ουσία του… λενινισμού! Ποιος τα γράφει αυτά; Ο Πέτρος Παπασαραντόπουλος. Τον θυμόμαστε νεαρό «Ρηγά» στην Πολυτεχνική Σχολή του ΑΠΘ, τα πρώτα χρόνια μετά την πτώση της χούντας, να είναι κυριολεκτικά ο καρπαζοεισπράκτορας του αμφιθεάτρου. Κάθε που μίλαγε σειόταν η μεγάλη αίθουσα των συνελεύσεων από τα γέλια. Κι έτρεχαν μετά ο (μακαρίτης) Θωμάς Βασιλειάδης και τα άλλα στελέχη του «Ρήγα» (που ήταν πρώτη δύναμη στη Σχολή) να μαζέψουν τις μπούρδες που πέταγε. Αυτός, όμως, είχε σχέδιο στη ζωή του και κατάφερε να γίνει μπίζνεσμαν στις εκδόσεις. Παράτησε και τους «ανανεωτές» και έτσι εξασφάλισε «βήμα» στα αστικά μίντια. Γιατί; Γιατί συνέχισε να λέει και να γράφει τις ίδιες παπάρες που έσειαν την αίθουσα της φοιτητικής συνέλευσης από τα γέλια. Οπως η «ανάλυση» περί λενινισμού, που είναι… υβρίδιο κομμουνισμού και εθνικισμού! Και για τον Πούτιν, που «είναι η ενσάρκωση αυτού του υβριδίου, του κομμουνισμού και του υπερεθνικισμού»! Αυτό μόνο ένας Παπασαραντόπουλος θα μπορούσε να το γράψει, κανένας σοβαρός αστός αναλυτής.
