Ο Ερντογάν τα έχωσε πάλι προσωπικά στον Κούλη καλώντας τον –από το βήμα του τουρκικού Κοινοβουλίου αυτή τη φορά- «να μάθει τα όριά του». Τα ελληνικά ΜΜΕ ξεσηκώθηκαν και πάλι με τη «νέα πρόκληση του σουλτάνου». Τόσες φορές που παίχτηκε το σχετικό βίντεο από τα δελτία ειδήσεων και άλλες τηλεοπτικές εκπομπές κοντέψαμε να το μάθουμε απέξω (και στα τουρκικά!).
Ο Κούλης, όμως, επέδειξε ψυχραιμία. «Δεν θα μείνω στη σημερινή τοποθέτηση. Νομίζω ότι τα έχω ξαναδεί αυτά στο παρελθόν. Τέτοιες εξάρσεις μερικές φορές μπορεί να γίνονται και για εσωτερικούς λόγους, αν και δεν υποτιμώ τη σημασία της ρητορικής στη διαμόρφωση καλού κλίματος. Τις ξεκινήσαμε τις διερευνητικές. Εχουμε προσκαλέσει τους τούρκους συνομιλητές μας να έρθουν στην Αθήνα και είμαστε στη φάση όπου τους έχουμε προτείνει ημερομηνίες και περιμένουμε την απάντησή τους». Αυτή ήταν η τοποθέτησή του στον Παπαχελά, η οποία προσγείωσε ανώμαλα εκείνους που περίμεναν αντεπίθεση-χώσιμο.
Ο Μητσοτάκης γνώριζε πολύ καλά πως μια μέρα πριν από την «έξαρση» του Ερντογάν είχε πραγματοποιηθεί μια ακόμα τηλεδιάσκεψη του τούρκου προέδρου με τη γερμανίδα καγκελάριο, η οποία ανακοινώθηκε και από τις δυο πρωτεύουσες, με τον εκπρόσωπο της Μέρκελ να χαιρετίζει τα «θετικά μηνύματα» από την Ανατολική Μεσόγειο. Και ασφαλώς είναι καλά ενημερωμένος για δημοσιεύματα του τελευταίου διαστήματος στη Γερμανία. Οπως το δημοσίευμα της «Φρανφούρτερ Αλγκεμάινε Τσάιτουνγκ» την περασμένη Δευτέρα, υπό τον άκρως χαρακτηριστικό τίτλο «Δε φταίει μόνο η Τουρκία». ‘Η τη μελέτη της «δεξαμενής σκέψης» νοτιοανατολικών ευρωπαϊκών μελετών, «Suedosteuropa Gesellschaft», που σημειώνει ότι «η αλληλεγγύη την οποία δικαίως ζητεί η Ελλάδα από την ΕΕ έναντι των τουρκικών προκλήσεων σε καμιά περίπτωση δε σημαίνει αλληλεγγύη των εταίρων με τους ελληνικούς στόχους που είναι αστήρικτοι από άποψη διεθνούς δικαίου».
Επειδή τα γνωρίζει όλ’ αυτά και σίγουρα έχει πάρει και προσωπικά τα μηνύματα από τη Μέρκελ, ο Μητσοτάκης ακολούθησε το δόγμα του μπαμπά του: όταν το αφεντικό σου δίνει μια σφαλιάρα, σκύψε το κεφάλι και βούλωσ’ το, γιατί η δεύτερη θα είναι σβουριχτή.
Το μεγάλο αφεντικό της Ευρωένωσης θέλει να μπουν «στο ράφι» τα ελληνοτουρκικά και να μην αποτελούν παράγοντα που επηρεάζει τις γερμανο-τουρκικές και ευρω-τουρκικές σχέσεις. Ο Ερντογάν είναι στριμωγμένος, κυρίως λόγω της οικονομικής κρίσης που δέρνει την Τουρκία, και αυτή είναι η ευκαιρία για ιμπεριαλιστικές ρυθμίσεις. Γι’ αυτό και η Μέρκελ δεν επιτρέπει να μπαίνουν οι ελληνοτουρκικές διαφορές στη μέση και να εμποδίζουν/καθυστερούν τις ιμπεριαλιστικές ρυθμίσεις που θέλει να κάνει -είτε απευθείας είτε μέσω ΕΕ- η Γερμανία με την Τουρκία.
Το ζήτημα των κυρώσεων, που ο Μητσοτάκης εξακολουθεί να το βάζει μόνο σε ρητορικό επίπεδο, είναι τελειωμένο στη σημερινή φάση. Εδώ δεν αποφασίστηκαν κυρώσεις όταν το «Ορούτς Ρέις» αλώνιζε την Ανατολική Μεσόγειο, στις διαφιλονικούμενες περιοχές, θα επιβληθούν τώρα (τον Μάρτη) που το τουρκικό σκάφος είναι περιορισμένο στον Κόλπο της Αττάλειας, όπου προβλέπεται να παραμείνει τουλάχιστον μέχρι τον Ιούνη;
Η επιλογή της κυβέρνησης Μητσοτάκη είναι σαφής: άσε το χρόνο να κυλάει, μέχρι να δούμε τι θα γίνει. Κι επειδή παίζεται και το γνωστό blame game ανάμεσα στις δυο πλευρές, ο Μητσοτάκης προτιμά να μην οξύνει τα πράγματα και να παραμείνει προσηλωμένος στις περιβόητες διερευνητικές συνομιλίες, που τον Μάρτη θα έχουν τον 62ο γύρο τους (στην Αθήνα). Φυσικά, η «ήπια» στάση του Μητσοτάκη δε δεσμεύει τα αστικά ΜΜΕ, τα οποία επιδίδονται στη γνωστή εθνικιστική προπαγάνδα με στόχο να παραμείνει «τυφλή» η πλειοψηφία του ελληνικού λαού.
Το πρώτο crash-test δεν αναμένεται στα ελληνο-τουρκικά αλλά στο Κυπριακό, καθώς πλησιάζει η ώρα της άτυπης πενταμερούς διάσκεψης που συγκαλεί ο γενικός γραμματέας του ΟΗΕ (δε θα γίνει στη Νέα Υόρκη αλλά στη Γενεύη, με εναλλακτική τη Βιέννη). Η ΕΕ θα έχει και πάλι ρόλο παρατηρητή (μάλλον με τον Ζοζέπ Μπορέλ) και η ελληνική και κυπριακή διπλωματία προσπαθούν να την εμπλέξουν σε μέτωπο ενάντια στην τουρκική/τουρκοκυπριακή πρόταση για λύση δύο κρατών. Η πρόταση αυτή, που την επανέλαβε και ο Ερντογάν κατά την «έξαρσή» του από το βήμα του τουρκικού Κοινοβουλίου, βρίσκεται ασφαλώς σε πλήρη αντίθεση με τα ψηφίσματα της γενικής συνέλευσης του ΟΗΕ και την έως τώρα ατζέντα για την εξεύρεση «λύσης» στο Κυπριακό. Οταν, όμως, ο ίδιος ο γενικός γραμματέας του ΟΗΕ δήλωσε ότι θα μπορούσε να τη δεχτεί, αν προηγουμένως τη δεχτούν τα δύο μέρη, η ΕΕ δεν έχει κανένα λόγο να προτρέξει και να μπει σε μέτωπο με την ελληνική/ελληνοκυπριακή πλευρά. Πρόκειται για ένα πρώτης τάξης πρόσχημα για να μην κάνει τίποτα μέχρι να συγκληθεί η πενταμερής του ΟΗΕ.
Αλλωστε, όλοι γνωρίζουν πως πριν από λίγα χρόνια, ο Αναστασιάδης εμφανιζόταν ως ένθερμος οπαδός της λύσης των δύο κρατών, την οποία μάλιστα φέρεται ότι πρότεινε στον Τσαβούσογλου, στο περιθώριο της διάσκεψης του Κραν Μοντανά το 2017.
Τι μένει τελικά; Μια διαδικασία αυστηρά ελεγχόμενη από τις ιμπεριαλιστικές δυνάμεις και επομένως προσαρμοσμένη στους στρατηγικούς σχεδιασμούς τους για την προώθηση των συμφερόντων τους στην περιοχή και στους συγκυριακούς σχεδιασμούς τους στην περίοδο που διανύουμε.
