Με το δεύτερο κύμα της πανδημίας να μετράει ήδη νεκρούς και διασωληνωμένους και την κυβέρνηση να τρέχει να μαζέψει τα ασυμμάζευτα, βαρύ φόρο καλούνται να πληρώσουν ξανά και οι πρόσφυγες.
Οι συνθήκες διαβίωσης στις δομές «φιλοξενίας» της χώρας έχουν χειροτερεύσει τραγικά με τον κοροναϊό να βρίσκεται προ των πυλών (αν όχι ήδη εντός), οι διαδικασίες για την παραλαβή των εγγράφων τους έχουν σχεδόν «παγώσει», η πρόσβαση σε ιατρικές υπηρεσίες είναι οριακά αδύνατη, ενώ οι εξαγγελίες των αρμόδιων υπουργών για το τι μέλλει γενέσθαι προμηνύουν κακά μαντάτα.
Λάσπες και φίδια
Πλέον, μετά την ολική καταστροφή της Μόριας, τις καθημερινές φωτιές στη δομή της Σάμου, καθώς και το επαναλαμβανόμενο «άδειασμα» της πλατείας Βικτωρίας, το φαινόμενο των σκηνών στις εκάστοτε δομές «φιλοξενίας» τόσο της Αττικής όσο και των νησιών έχει λάβει και πάλι τεράστιες διαστάσεις.
Από το «νεόδμητο» Καρά Τεπέ, το οποίο εμφανίζεται κατά τα άλλα στις αεροφωτογραφίες πλήρως και αρμονικά δομημένο, μέχρι τον Ελαιώνα και τη Μαλακάσα, οι άνθρωποι ζουν μέσα στις λάσπες και στο κρύο, ενώ σε ορισμένες περιπτώσεις (δομή «φιλοξενίας» Μαλακάσας) βρίσκουν ακόμα και φίδια που τρυπώνουν στα παραπήγματα που έχουν στήσει για να προστατεύσουν όπως όπως τη ζωή και την όποια «περιουσία» τους.
Από όσους είχαν την «τύχη» να μετακινηθούν από την πλατεία Βικτωρίας με το όνειρο να τελειώσει η αστεγία τους, μέρος «πετάχτηκε» ουσιαστικά στη δομή του Ελαιώνα, χωρίς καμία πρόνοια για στέγαση και παροχές που είναι αναγκαίες για την ομαλή διαβίωση ενός ανθρώπου.
Αδράνεια των διοικήσεων
Αυτή η καθημερινότητα, αντί να οδηγεί σε κινητοποίηση των αρμόδιων διοικήσεων να λάβουν μέτρα και να προχωρήσουν σε αποσυμφόρηση των δομών, μετακινώντας τους ανθρώπους σε ασφαλέστερα περιβάλλοντα, έχει δώσει «άλλοθι» για την απόλυτη αδράνεια. Καμία ενέργεια για τίποτα.
Με το πρόσχημα των «δύσκολων καιρών», τα αγαπημένα «γαλάζια παιδιά» φροντίζουν να κρυφτούν πίσω από το δάχτυλό τους και να προσπεράσουν τις ευθύνες τους. Αυτός είναι ο τρόπος για να διαχειριστούν την κατάσταση, από την οποία το μόνο που τους απασχολεί είναι να φτιάξουν το προσωπικό τους προφίλ, υπηρετώντας τους ανθρώπους που τους τοποθέτησαν στο πόστο τους και εισπράττοντας παράλληλα ένα διόλου ευκαταφρόνητο ποσό.
Τι μέλλει γενέσθαι;
Η περιγραφή μας δεν είναι ούτε λεπτομερειακή ούτε γλαφυρή. Είναι μια απλή αναφορά των όσων μαθαίνουμε από το ρεπορτάζ στα σημεία που ζουν οι πρόσφυγες. Με μια κυβερνητική γραμμή εμφανή σε όλα τα επίπεδα, η οποία υποδηλώνει επιτάχυνση των διαδικασιών ασύλου με σκοπό να υπάρξουν πιο εύκολες και άμεσες απορρίψεις, χειροτέρευση των συνθηκών διαβίωσης στις δομές και επιστροφές προσφύγων πίσω στις χώρες τους, δεν μπορούμε να έχουμε και πολλές προσδοκίες.
Τα μελλούμενα δεν είναι ευοίωνα. Δεν παριστάνουμε τις Κασσάνδρες αλλά αντιλαμβανόμαστε ότι η κυβέρνηση έχει αποφασίσει προ πολλού να αφήσει το προσφυγικό τελευταίο στη σειρά με τις προτεραιότητές της, σε περίοδο πανδημίας μάλιστα, που αυτό μπορεί να κοστίσει ανθρώπινες ζωές. Αλλά τις μετράνε ως τέτοιες τις ζωές των προσφύγων;
