Το γερμανικό Spiegel ήταν το πρώτο που ενημέρωσε τους Γάλλους, ότι στην πρώτη επίσκεψη του Μακρόν στο Βερολίνο, ο νεοεκλεγείς «και αριστερός και δεξιός» πρόεδρος συμφώνησε με τη Μέρκελ πως για να επιστρέψει η ανάπτυξη στη Γαλλία, θα πρέπει να επιβληθεί τριετές πάγωμα μισθών και μια σειρά άλλα «αναπτυξιακά μέτρα», όπως μια πιο σκληρή εργασιακή μεταρρύθμιση και η αποδυνάμωση του 35ωρου.
Μερικές μέρες μετά από το δημοσίευμα του γερμανικού περιοδικού, ο Μακρόν μισάνοιξε τα χαρτιά του, αποκαλύπτοντας ότι πρώτο μέλημά του είναι η εργασιακή μεταρρύθμιση. Θέλει να επιφέρει ουσιώδεις αλλαγές στον ογκώδη εργατικό κώδικα της Γαλλίας, με πρώτες τη διευκόλυνση της «κινητικότητας» (πίσω από τον όρο κρύβεται η απελευθέρωση των απολύσεων) και την καθιέρωση της δυνατότητας μεμονωμένων εταιριών να διαπραγματεύονται μισθούς με τους εργαζόμενούς τους, χωρίς να είναι υποχρεωμένες να διεξάγουν συλλογικές διαπραγματεύσεις με τα συνδικάτα.
Δεν έχουν, βέβαια, καμιά πρωτοτυπία τα συγκεκριμένα μέτρα. Τα έχουμε ζήσει πολύ καλά στην Ελλάδα, που το εργασιακό καθεστώς ούτε που συγκρινόταν μ' αυτό της Γαλλίας, όπου η εργατική τάξη έχει κερδίσει πολλές κατακτήσεις, ιδιαίτερα μετά τον Μάη του '68, που η γαλλική αστική τάξη φοβήθηκε για τα «χειρότερα» και αναγκάστηκε να κάνει παραχωρήσεις. Τα οποία κέρδη της γαλλικής εργατικής τάξης στον τομέα των μερικών διεκδικήσεων έχουν μπει στο στόχαστρο εδώ και χρόνια.
Οι απόπειρες των κυβερνήσεων ξεσήκωναν πάντοτε αντιστάσεις από τα ρεφορμιστικά συνδικάτα, που δέχονταν την πίεση της βάσης, άλλοτε περισσότερο και άλλοτε λιγότερο ισχυρές. Κατά κανόνα οι κυβερνήσεις «κάτι έπαιρναν», όμως και αυτό που απέμεινε θεωρείται από τη γαλλική μπουρζουαζία «αντικίνητρο για την ανταγωνιστικότητα και την ανάπτυξη».
Ως υπουργός Οικονομίας του Ολάντ ο Μακρόν είχε ετοιμάσει εργασιακή μεταρρύθμιση που προέβλεπε μείωση της αποζημίωσης για απόλυση και διευκόλυνση των ομαδικών απολύσεων στο όνομα της κρίσης. Υπήρξαν εργατικές αντιδράσεις και ο Ολάντ αναγκάστηκε να κάνει πίσω, αν και στη συνέχεια πέρασε με προεδρικό διάταγμα τον αντεργατικό νόμο Ελκομρί. Τώρα, ο Μακρόν ως πρόεδρος θέλει να κάνει αυτά που δεν μπόρεσε να κάνει ως υπουργός. Αρχισε ήδη συναντήσεις εργασίας με εκπροσώπους των «κοινωνικών εταίρων» ξεκινώντας φυσικά από το συνδικάτο των καπιταλιστών MEDEF.
Eνόψει των βουλευτικών εκλογών του Ιούνη, ο Μακρόν ξετυλίγει την αντεργατική ατζέντα του, προκειμένου να τραβήξει δεξιές ψήφους. Οταν δοκιμάσει να υλοποιήσει τα μέτρα αυτής της ατζέντας, θα δούμε τι «κουράγια» έχει η γαλλική εργατική τάξη, μεγάλο μέρος της οποίας απέσχε από το δεύτερο γύρο των προεδρικών εκλογών, αρνούμενη να μπει στο δίλημμα «Μακρόν ή Λεπέν;».
