ως πότε, σύντροφοι, με τα σκατά;
Ολο στην… αποκατάσταση ο Κιμ Ουλ Ης. Ετσι είναι, αφού οι μεγάλοι και σπουδαίοι καλλιτέχνες και πνευματικοί ογκόλιθοι δεν πρέπει να παραγκωνίζονται, αλλά να κάθονται αναπαυτικά σε θρόνους. Προηγήθηκε ο δύων ISIS με την ΕΡΤ, ακολούθησαν κι άλλοι. Και το σύνθημα «τελειώνουμε με το παλιό» (μ' άλλα ΚΥΑ πάνω στη μαλακή α') να κλιμακώνεται και να παίρνει σάρκα και οστά (ως τα…).
Οσο για τη λαϊκή μούσα, εξακολουθεί να καταγράφει την επικαιρότητα για να τη βρουν αποτυπωμένη (από τύπο μένει) και τη μελετήσουν οι γενιές του μέλλοντος:
όμως σε όλους όμοια έπεσε η λεπίδα.
Κατατεμάχισαν μισθούς, πετσόκοψαν συντάξεις
κανένας δεν τη γλίτωσε. Ούτε οι «άνω» τάξεις
αφού –όπως θα μάθατε- ο αριστερός ο άρχων
ψαλίδισε τις εισφορές βουλευτών και δημάρχων.
Μας θλίβει βαθύτατα το γεγονός ότι αυτάς τας δυσκόλους και δυσκώλους στιγμάς που διέρχεται για τριακοστό συνεχόμενο αιώνα το έθνος (τα βάσανα ξεκίνησαν στην πρώιμη αρχαιότητα, ίσως και κάπου πριν την αποτύπωσή τους στην Ιλιάδα και στην Οδύσσεια από τον όμηρο Ομηρο), οι πνευματικοί ταγοί σιωπούν. Πού είναι –για παράδειγμα- ο σοφός Μπάιρον τώρα που τον έχουμε ανάγκη όσο ποτέ; Πού είναι οι τόσοι και τόσοι που γέμιζαν τη στήλη με ανθοστήλες πνευματικών ανθέων, μαργαριταριών τε και ιδεών;
«Η εθνική αστική τάξη είναι ανίκανη να πάρει μια αγωνιστική θέση κατά του ιμπεριαλισμού. Αυτό αποδεικνύει πως φοβάται περισσότερο τη λαϊκή επανάσταση, παρά τη δεσποτική πίεση των μονοπωλίων που κακοποιούν τον εθνικό χαρακτήρα, προσβάλλουν τα πατριωτικά αισθήματα και αποικιοποιούν την οικονομία» (Che Guevara).
ένας μικρός τυμπανιστής. Το λένε «Τσεκελέτο».
Μια το κουρντίζεις και γυρνά τριγύρω με τις ώρες
βαράει γοργά το τύμπανο και όλο μουρμουρίζει
με τη λεπτή του τη φωνή κι οι αγορές χορεύουν!
Χορεύουν και οι δανειστές, χορεύει όλος ο κόσμος
κι εκείνο δώσ' του και βαράει το τύμπανο αβέρτα.
Και όσο ξεκουρντίζεται τόσο και το κουρντίζουν
και χαίρονται. Και χαίρεται. Γεια σου ρε «Τσεκελέτο».
Κι από τον χαρωπό και γεμάτο παραμύθια και όμορφες εικόνες κόσμο των μικρών, η λαϊκή μούσα περνάει στον σκληρό κόσμο των μεγάλων:
έρποντας ζουν, έρπουν και πάν' και έρποντας ψοφάνε.
Ξύλο και χημικά (τι άλλο;) επεφύλαξε στους αγρότες της Κρήτης η ξετσίπ(ρ)ωτη αριστερο-ακροδεξιά κυβέρνηση, «καλωσορίζοντάς» τους στο κλεινόν άστυ. Κλασική η συνταγή, δοκιμασμένη στους αιώνες: πρώτα η έμμεση βία, το οικονομικό, κοινωνικό και πολιτικό τσαλαπάτημα. Και μετά η άμεση, το φυσικό τσαλαπάτημα για όποιον δεν δέχεται αγόγγυστα την κοινωνική ληστεία και την καθολική υπόταξη στις επιταγές της άρχουσας τάξης, των αεριτζήδων αρπακτικών, κλεφτών και αρματολών, καθώς και του πολιτικού και πωλητικού προσωπικού με τις πρόθυμες, άλλοτε γραφικές κι άλλοτε κτηνώδεις μαριονέτες.
«Είμαστε ο πόλεμος ο εμφύλιος του δούλου ενάντια στον αφέντη, η βία ενάντια στη βία. Οχτρός δεν είναι ο αλλόγλωσσος, ο αλλόθρησκος, ο ξένος. Ο οχτρός μας είναι μες στο σπίτι μας, το κράτος είναι ο οχτρός μας, το κράτος είναι ο ξένος. Το χέρι ετούτο δεν θα σηκωθεί ενάντια στους αδερφούς, το ατσαλωμένο χέρι μας θα σηκωθεί στους τύραννους ενάντια» (Κώστας Βάρναλης).
στο παράθυρό σου κάτι να σου πω
κι αν και σε καλύπτει ο Αλέξης σου
ξέρε: θα πληρώσεις για τις λέξεις σου.
Και εισέτι πολλά…
Κοκκινοσκουφίτσα
