Αν ο ρατσιστής-πογκρομιστής δήμαρχος του Ωραιόκαστρου και οι σύλλογοι γονέων των σχολείων του σαλονικιώτικου προάστιου δεν υπήρχαν, θα έπρεπε να είχαν εφευρεθεί. Διότι ο δικός τους αποκρουστικός ρατσισμός, που φτάνει σε επίπεδα απαρτχάιντ, αποτελεί ένα πρώτης τάξης άλλοθι για την εγκληματική πολιτική κράτους-ΕΕ έναντι των προσφύγων, αλλά και μια ευκαιρία για επίδειξη τζάμπα ανθρωπισμού από πολλούς και διάφορους.
Γιατί μας ξενίζει η ρατσιστική συμπεριφορά των συγκεκριμένων; Πρώτη φορά είναι που οι γονείς σε σχολεία «καλών» περιοχών κάνουν το ίδιο; Το Ωραιόκαστρο είναι πιο «ιν» περιοχή από το Χαλάνδρι και το 2012 δεν απέχει δα κάναν αιώνα από το 2016. Ηταν το 2012 που γονείς από δύο δημοτικά σχολεία του Χαλανδρίου προσπάθησαν να αποκλείσουν από τα σχολεία τσιγγανάκια, επικαλούμενοι… υγειονομικούς κινδύνους (γράψαμε αναλυτικά τότε, όπως μπορείτε να δια-βάσετε στο (https://www.eksegersi.gr/Επικαιρότητα/17977.Ρατσιστικό-δηλητήριο-με-άλλοθι-την-κρατική).
Τι τσιγγανάκια τι προσφυγάκια; Σημασία έχει ότι δεν ανήκουμε στην ίδια κοινωνική τάξη ή -για να το πούμε διαφορετικά- σημασία έχει οι παρίες της κοινωνίας να μην επιτρέπεται να «ρυμουλκούν» στο δικό τους κοινωνικό «βυθό» τα παιδιά των καθωσπρέπει οικογενειών, που έχουν μπροστά τους λαμπρό μέλλον. Είμαστε σίγουροι ότι αρκετοί απ' αυτούς που συμμετέχουν σε τέτοιες ρατσιστικές εκδηλώσεις δεν είναι κλασικοί φασίστες. Μπορεί και να έχουν δακρύσει στη θέα των προσφύγων που κατέβαιναν τρέμοντας από τα άθλια φουσκωτά σε κάποια ακτή της Λέσβου. Μπορεί κάποιο Σάββατο, βγαίνοντας από το σούπερ μάρκετ της περιοχής τους, να άφησαν ένα πακέτο μακαρόνια, ένα πακέτο ρύζι και μια οδοντόπαστα στο καλάθι του «Κοινωνικού Παντοπωλείου» του δήμου τους ή της ενορίας της Αγίας Βαρβάρας της μεγαλομάρτυρος, που συγκέντρωνε χρήσιμα πράγματα για τους πρόσφυγες. Αλλο η επίδειξη φιλανθρωπίας, όμως, και άλλο να έχουμε τους «βρομιάρηδες» δίπλα στις μεζονέτες μας και τα παιδιά τους να πηγαίνουν στο ίδιο σχολείο με τα δικά μας, υποβαθμίζοντας το επίπεδο του σχολείου και σπέρνοντας αρρώστιες. Τι αρρώστιες; Μην περιμένετε σαφείς και ψύχραιμες απαντήσεις από ανθρώπους που δεν μπαίνουν στη θάλασσα μαζί με τουρίστες, γιατί είναι -λέει- «αλάδωτοι» (δεν έχουν βαπτιστεί κατά το ορθόδοξο τυπικό, αν δεν το καταλάβατε)!
Αυτός ο όχλος, λοιπόν, που συνήθως είναι μικροαστικός αλλά θα μπορούσε να είναι και εργατικός (γιατί ειδικά στο ζήτημα του σχολείου η εργατική τάξη συμπεριφέρεται εν πολλοίς σαν τη μικροαστική), που άγεται και φέρεται από παπάδες και βλαχοδήμαρχους, είναι θύτης και θύμα ταυτόχρονα. Θύτης των προσφύγων (όπως σε άλλες περιπτώσεις των Τσιγγάνων, των τοξικοεξαρτημένων, των ψυχικά ασθενών) και θύμα ενός συστήματος που τον χρησιμοποιεί σαν τάγμα εφόδου για να αποπροσανατολίζει και να φασιστικοποιεί την εργαζόμενη κοινωνία. Στη συγκεκριμένη περίπτωση, όμως, έγινε και φερετζές ενός συστήματος που αντιμετωπίζει τους πρόσφυγες σαν «τεμάχια» για τα οποία εισπράττει «τροφεία» και «φύλακτρα» από την ΕΕ.
Γιατί όλοι αυτοί που εκστρατεύουν υποκριτικά και πουλάνε τζάμπα ευαισθησία από τα ερτζιανά και τις στήλες των εφημερίδων, δεν λένε κουβέντα για την πολιτική των μαζικών απελάσεων, στην οποία έχει συμφωνήσει το ελληνικό κράτος, για την αθλιότητα των καταυλισμών στους οποίους πέταξαν τους πρόσφυγες, για τα εκατοντάδες ασυνόδευτα παιδιά που γίνονται θύματα κάθε είδους εκμετάλλευσης, για τις εγκύους της Ριτσώνας που δεν έχουν γιατρό και αντιμετωπίζουν με τρόμο την προοπτική να γεννήσουν χωρίς ούτε μια μαμή δίπλα τους, για το πάρτι των ΜΚΟ που παίρνουν τις δουλειές και τις διεκπεραιώνουν είτε με τζάμπα εθελοντές είτε με άθλια αμειβόμενους εργαζόμενους; Πίσω από την καταδίκη των άθλιων του Ωραιόκαστρου, κρύβει τις πομπές του ένα ολόκληρο σύστημα φυλάκισης και εξαθλίωσης των προσφύγων και τρέφει την υποκρισία της μια κοινωνία ηττημένη, μπαϊλντισμένη, αποχαυνωμένη.
Να καταγγείλουμε τον απροκάλυπτο ρατσισμό, όμως πίσω από τα δέντρα να βλέπουμε και το δάσος. Πολιτικά πρέπει να εκφράσουμε την αλληλεγγύη μας, όχι ως πονόψυχοι φιλάνθρωποι και αντιρατσιστές.
