είσαι ο μπάτλερ τους, Αλέξη
Μπορεί να μην της φαίνεται μετά από τόσες αναπαλαιώσεις και μερεμέτια, αλλά η Ολγα που τρέμει (επειδή ξέρει καλά πως καμιά φορά η ιστορία έρχεται τούμπα. Και τότε…) κλείνει την Τετάρτη τα 65 χρόνια της.
«Αλήθεια, σε μαύρα χρόνια ζω! Τα λόγια που δεν κεντρίζουν είναι σημάδι χαζομάρας. Μου λένε: Φάε και πιες! Να ‘σαι ευχαριστημένος που έχεις! Μα πώς να φάω και να πιω όταν το φαγητό μου τ’ αρπάζω από τον πεινασμένο, όταν κάποιος διψάει για το ποτήρι το νερό που έχω; Κι ωστόσο, τρώω και πίνω. Αλήθεια, σε μαύρα χρόνια ζω!» (Berthold Brecht).
Αστυ και νέμομαι η ετυμολογία για τις αστυνομίες που νέμονται τα άστεα. Αστεία άστεα φυλασσόμενα από αστειονομίες, όπως διαδίδουμε οι κομμουνιστές. Ομως, στα παραμύθια της η γιαγιά έλεγε ότι ο αστυνόμος (άστην όμως) είναι ο καλός που μας φυλάει από τους κακούς. Τη φορά αυτή οι κακοί είναι οι αγρότες, αυτοί οι τραχείς άνθρωποι που προσβάλλουν τα αστικά σαλόνια ακόμη και με την τηλεοπτική παρουσία τους τα όμορφα πεθαμένα βράδια. Είναι αυτοί που θέλουν να εισβάλουν στην πρωτεύουσα με τα τρακτέρ τους (τους ανελκυστήρες ντε, που έλεγε κι ο ανυπέρβλητος υπουργός του χθες σε μια από τις κορυφαίες τζουμακίες του που έμεινε στην ιστορία). Η αστειονομία στο κλεινόν άστυ ετοιμάζεται να προσφέρει ημέρες δόξης και νέες λαμπρές σελίδες στην ιστορία της καταστολής (τι σκατά; Στολής. Της κατά στολής). Την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές, είναι νωπή η δήλωση «εξ αστυνομικών πηγών» που παίζει σε κεντρικά μέσα εξημέρωσης: «Τα τρακτέρ δεν πρόκειται να φτάσουν στο κέντρο της Αθήνας». Και στήνονται μπλόκα (όχι αγροτικά), στήνεται πολεμικό σκηνικό και η «πρώτη φορά αριστερά» αστυνομία ετοιμάζεται να «περιποιηθεί» πατροπαράδοτα τον αφέντη λαό. Και στο πρόσωπο των αγροτών να χτυπήσει για άλλη μια φορά κατάμουτρα όποιον δεν σκύβει το κεφάλι.
«Δεν μας χρειάζονται οι χωρικοί για να κάνουμε την επανάσταση, μα καμία επανάσταση δεν μπορεί να πετύχει αν έχει εναντίον της τους χωρικούς» (Karl Liebknecht).
Πήγε στο Ιράν με το πιτσουνάκι της και έβαλε και τη μαντίλα η αθώα Περιστερά, που από τότε που μπήκε στο κουρμπέτι τη λένε Μπέτυ. Δηλαδή αν πάει στον Αμαζόνιο, θα βάλει εκείνα τα τεράστια κόκαλα στη μύτη και στα χείλη; Ασε μας κυρά μου…
«Η σημερινή εκπαίδευση αντιμετωπίζει το παιδί σαν σκλάβο που πρέπει να προσαρμοστεί στη λογική του ενήλικου. Το παιδί θάβει στο υποσυνείδητό του μια ζωή που ήθελε να την αφήσει να ξεδιπλωθεί και δεν μπόρεσε.
Οι ρίζες της βίας και του πολέμου δεν βρίσκονται μόνο σε οικονομικούς λόγους. Βρίσκονται πρώτα απ' όλα σ' ένα σύστημα εκπαίδευσης που διδάσκει τον ανταγωνισμό, που αγνοεί την αγάπη και παράγει τελικά αδύναμα και υπανάπτυκτα άτομα, χωρίς ηθική αντίσταση, έτοιμα για την αγορά του πολέμου ή για οποιαδήποτε άλλη ανταγωνιστική αρένα. Ενάντια σ' αυτή την αναχρονιστική εκπαίδευση πρέπει τώρα να αγωνιστούμε όλοι. Πριν μας σαρώσουν οριστικά η βία και ο πόλεμος…» (Maria Montessori).
Τέρμα η Συγγρού, αλλάζει πιάτσα η Νέα Δημοκρατία. Ο Κούλης το 'πε και το 'κανε. Πήρε σβάρνα τους δρόμους, τους πήρε ως Πειραιώς (ποια τράπεζα ρε;) και τελικά βρήκε εκεί αυτό που οραματίστηκε ως πολιτική φωλιά που θα στεγάσει τις υπηρεσίες και τα όνειρα της πλατιάς, ξεχειλωμένης προς τα άκρα παράταξης. Στο νούμερο 62 (αλήθεια, το 65 που έχει βαριά σημειολογία και παραπέμπει και κάπου χρονολογικά ως προς την αγία οικογένεια ενός αιώνα, ήταν πιασμένο;).
«Η επιπόλαιη και ταυτόχρονα σκεπτικιστική κι εύπιστη αστική τάξη, είναι διαποτισμένη με μια δεισιδαίμονα εμπιστοσύνη στο κράτος-πρόνοια, το οποίο ωστόσο αδιάκοπα κατακρίνει, κατηγορώντας πάντα την κυβέρνηση για τα δικά της σφάλματα και είναι ανίκανη να επιχειρήσει οτιδήποτε χωρίς την παρέμβαση των αρχών» (Gustave le Bon – «Ψυχολογία των όχλων»).
