Τα χαράματα της 15ης Νοέμβρη, οργανωμένη ομάδα από άτομα του αναρχικού χώρου (όπως δήλωσαν) επιτέθηκε αιφνιδιαστικά σε όσους ήταν συγκεντρωμένοι έξω από το Πολυτεχνείο, περιμένοντας να πάρουν τραπεζάκια και καρέκλες για να βάλουν τα υλικά τους, όπως γίνεται κάθε χρόνο. Η επίθεση ήταν σφοδρή, με παλούκια, γυάλινα μπουκάλια από μπίρες και λοστούς και είχε ως αποτέλεσμα τον τραυματισμό ανθρώπων, κάποιοι από τους οποίους χρειάστηκε να μεταφερθούν σε νοσοκομεία. Οι άνθρωποι που δέχτηκαν την επίθεση ανήκαν σε ακροαριστερές και αναρχικές οργανώσεις (οι σύντροφοι της «Κόντρας» έφτασαν στο χώρο κάνα τέταρτο αργότερα και μόνο από τύχη δεν ήταν ανάμεσα σ’ αυτούς που δέχτηκαν την επίθεση).
Αργότερα, κυκλοφόρησε ένα κείμενο, χωρίς υπογραφή από κάποια συλλογικότητα, αλλά υπογραφόμενο από «κάποιους» απ’ αυτούς που συμμετείχαν στην επίθεση. Ενα κείμενο προκλητικά απολίτικο, που γράφτηκε για να ζητήσει –υποτίθεται- συγνώμη από εκείνους που δέχτηκαν «κατά λάθος» την επίθεση, διότι… αυτή προοριζόταν για μέλη της ΚΝΕ! Ενα κείμενο που, παρά το απολογητικό του ύφος και την… αυτοκριτική συντριβή, επιβεβαίωσε πως ό,τι έγινε ήταν αποτέλεσμα μιας χουλιγκάνικης τραμπούκικης λογικής, η οποία δεν μπορεί να έχει καμιά σχέση με οποιαδήποτε πολιτική κατεύθυνση.
Είχαν, λέει, «αρχική σκέψη απομάκρυνσης και όχι επίθεσης», αλλά κακώς η… αρχική σκέψη «εξελίχθηκε σε τέτοια» (σε επίθεση, δηλαδή). Ολες οι μαρτυρίες, βέβαια, λένε πως δε ζήτησαν από κανέναν να απομακρυνθεί. Αλλωστε, αν το είχαν κάνει, θα είχαν καταλάβει ποιοι ήταν πολιτικά οι συγκεντρωμένοι μπροστά στο Πολυτεχνείο. Επέδραμαν αιφνιδιαστικά, με καθαρά συμμορίτικο τρόπο, εφαρμόζοντας το δόγμα «χτυπάμε και δεν ρωτάμε». Κι αυτός ήταν από την αρχή ο σκοπός τους, άλλο αν εκ των υστέρων κάποιοι επικαλούνται το ψευδοεπιχείρημα ότι είχαν αποφασίσει «όχι επίθεση, αλλά προσπάθεια απομάκρυνσής τους –των μελών της ΚΝΕ- από το χώρο του Πολυτεχνείου». Πώς θα κατάφερναν να πετύχουν την «απομάκρυνση», αν όχι με μια αιφνιδιαστική επίθεση; Δεν έχουν καν το θάρρος να πούνε την αλήθεια.
Στόχος τους, λέει, ήταν να διώξουν τα μέλη της ΚΝΕ από το Πολυτεχνείο, αλλά είχαν λάθος πληροφόρηση, διότι οι… ανιχνευτές που έστειλαν έκαναν λάθος και μπέρδεψαν τους κνίτες με άλλους! Σε τι διαφέρουν, τελικά, αυτοί οι «μάγκες» από τα ΚΝΑΤ; Σε τίποτα απολύτως. Ακόμη και σε μέλη της ΚΝΕ να είχε γίνει η επίθεσή τους, στο βαθμό που ήταν απρόκλητη, θα είχε τον ίδιο χαρακτήρα. Θα ήταν ένας χουλιγκάνικος τραμπουκισμός. Η επίκληση των γεγονότων της Μυτιλήνης ήρθε εκ των υστέρων σε μια προσπάθεια να δικαιολογηθούν τα αδικαιολόγητα. Οταν η πολιτική αντιπαράθεση υποκαθίσταται από τον τραμπουκισμό, η εκ των υστέρων επίκληση πολιτικών λόγων περισσότερο εκθέτει παρά δικαιολογεί τους δράστες του τραμπουκισμού.
Η εκ των υστέρων «συγνώμη» μ’ αυτό το πολιτικά πρωτόγονο κείμενο, το οποίο μάλιστα δεν βγήκε από κάποια συνέλευση των επιτεθέντων, αλλά από κάποιους μόνον απ’ αυτούς (βάσιμα μπορούμε να υποθέσουμε ότι κάποιοι άλλοι δεν αισθάνθηκαν καν αυτή την ανάγκη), θυμίζει τη «συγνώμη» της «Ορίτζιναλ» μετά από το δολοφονικό πογκρόμ μελών της (μαζί με μπράβους του Μελισσανίδη και φασίστες του Getto Club) ενάντια σε κατοίκους της Φιλαδέλφειας, που κατέληξε σε σοβαρούς τραυματισμούς και σε διάρρηξη και βανδαλισμό της «Στρούγκας». «Συγνώμη που δεν κρατήσαμε τα νεύρα μας», είχαν πει τότε, σε μια κατάπτυστη ανακοίνωση. «Συγνώμη που επιτεθήκαμε σε λάθος ανθρώπους», ειπώθηκε τώρα, μ’ αυτό το πολιτικά κατάπτυστο κείμενο!
Και για να τελειώνουμε. Το ζήτημα δεν είναι να καταδικάσουμε αυτή την ενέργεια (αυτό είναι αυτονόητο). Το ζήτημα είναι να καταδικάσουμε τις λογικές του χουλιγκανισμού μέσα στο κίνημα, που υποκαθιστούν την πολιτική αντιπαράθεση με τους τραμπουκισμούς. Και να τελειώνουμε μ’ αυτά τα φαινόμενα που αποτελούν ντροπή για ένα κίνημα που θέλει να λέγεται απελευθερωτικό.
Και κάτι ακόμη. Σύμφωνα με όσα δήλωσαν δημόσια (και με υπογραφές οργανώσεων) αυτοί που δέχτηκαν την επίθεση, από τους επιτιθέμενους ακούστηκαν φωνές ότι στο Πολυτεχνείο θα κυματίζει μόνο η μαύρη και όχι η κόκκινη σημαία. Αυτό δεν αφορά μόνο τα μέλη της ΚΝΕ, που υποτίθεται ότι ήταν ο στόχος της τραμπούκικης επίθεσης, αλλά έναν πολύ ευρύτερο πολιτικό χώρο. Η ίδια η λογική «μαύρο και όχι κόκκινο», έτσι όπως παρουσιάζεται, θυμίζει αντιπαράθεση «Ολυμπιακός-Παναθηναϊκός». Υπάρχει, όμως, μια γενικότερη λογική που εκπορεύεται από τμήμα του αναρχικού χώρου. Μια λογική αντικομμουνιστική στην ουσία της, που τσουβαλιάζει στον κοινό παρονομαστή του «εξουσιασμού» όποιον αναφέρεται στο μαρξισμό. Οταν αυτή η λογική εκτίθεται με τα εργαλεία της πολιτικής, αποτελεί απλώς ένα τμήμα του ιδεολογικού μετώπου. Οταν αυτή η λογική εκφέρεται απλώς ως ανιστόρητη φρασεολογία, τότε τροφοδοτεί φαινόμενα σαν τον τραμπουκισμό της 15ης Νοέμβρη.
