Ο ΕΝΦΙΑ έχει αποκτήσει χαρακτηριστικά φόρου-φετίχ, ενώ το αφορολόγητο των 12.000 ευρώ το περίμεναν όχι μόνο οι λεγόμενοι μικρομεσαίοι, που στενάζουν από την άμεση φορολογία του 26% από το πρώτο ευρώ, αλλά και μισθωτοί και συνταξιούχοι που σε ετήσια βάση παίρνουν περισσότερα από τα 9.000 ευρώ του σημερινού αφορολόγητου, μισθωτοί και συνταξιούχοι του στενού και ευρύτερου δημόσιου τομέα, που ψήφισαν «ΣΥΡΙΖΑ δαγκωτό» ελπίζοντας σε μια μικρή έστω ανακούφιση από τη φορολογική λαίλαπα της μνημονιακής περιόδου. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι το χαράτσι του ΕΝΦΙΑ απέκτησε χαρακτήρα φετίχ το καλοκαίρι του 2014 και ήταν αυτό που έγειρε οριστικά την πλάστιγγα υπέρ του ΣΥΡΙΖΑ, στέλνοντας στα τάρταρα την όποια πολιτική αποδοχή είχε απομείνει στη συγκυβέρνηση Σαμαρά-Βενιζέλου.
Μια μέρα μετά την τηλεοπτική εμφάνιση Τσίπρα, ένας άλλος υπουργός, από τους εμφανιζόμενους ως «ντούροι», ο Θ. Δρίτσας, δήλωσε πως «το ζήτημα της ιδιωτικοποίησης του ΟΛΠ αποτελεί μέρος της αναζήτησης μιας νέας συμφωνίας με τους ευρωπαίους εταίρους». Οταν του θύμισαν ότι ήδη από τη μέρα που δρασκέλισε το κατώφλι του υπουργείου Ναυτιλίας δήλωνε πως η διαδικασία ιδιωτικοποίησης του ΟΛΠ ακυρώνεται, δήλωση που επανέλαβε και κατά τις προγραμματικές δηλώσεις, απάντησε ότι «υπάρχουν πιεστικές συγκυρίες που δεν μπορεί κανείς να αγνοήσει».
Και μια μέρα πριν τη συνέντευξη Τσίπρα και ενώ τα πάντα είχαν δρομολογηθεί, στην κομματική «Αυγή» δημοσιεύτηκε συνέντευξη του αντιπροέδρου Δραγασάκη, ο οποίος επανέφερε (με συριζαίικο στιλ, όμως) τα γνωστά και από το πρόσφατο παρελθόν μνημονιακά ψευτοδιλήμματα: αν συνεχιστεί η ασφυξία ρευστότητας, δημιουργούνται «προϋποθέσεις ύφεσης». Και αν αυτό συμβεί, «μπορεί να υποχρεωθούμε να πάρουμε από μόνοι μας μέτρα που τώρα προσπαθούμε να αποφύγουμε». Επειδή, λοιπόν, ρευστότητα δεν μπορεί να εξασφαλιστεί από αλλού (κατέρρευσε πρόωρα και το παραμύθι του Λαφαζάνη για την προκαταβολή των 3-5 δισ. ευρώ που θα έδιναν οι Ρώσοι για τον αγωγό, προπληρώνοντας τα τέλη τριακονταετίας για έναν αγωγό που ακόμη δεν έχει πάρει έγκριση κατασκευής από την ΕΕ!), ενώ οι «αγορές» εκτινάσσουν κάθε μέρα τα επιτόκια σε όλο και μεγαλύτερα ύψη (αντί να χορεύουν πεντοζάλη, οι άτιμες), η ρευστότητα πρέπει να αναζητηθεί από τους παραδοσιακούς δανειστές του ελληνικού καπιταλισμού, τον EFSF, την ΕΚΤ και το ΔΝΤ.
Το σκηνικό είχε στηθεί από τις προηγούμενες μέρες, με την ΠΝΠ ν’ αποτελεί την ύστατη προσπάθεια της κυβέρνησης να συγκεντρώσει λεφτά για να πληρώσει μισθούς και συντάξεις, καθώς τα κρατικά ταμεία είχαν ήδη αδειάσει για να αποπληρωθούν σχεδόν 3 δισ. ευρώ δόσεις προς το ΔΝΤ. Με στημένο το σκηνικό της ασφυξίας και αφού τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ είχαν ρίξει όλα τα αναθέματα στους ανάλγητους δανειστές (τους οποίους όμως εξακολουθούν να προσκυνούν και να αποπληρώνουν, δίνοντας όρκο ότι θα συνεχίσουν να τους αποπληρώνουν «στο διηνεκές», όπως δήλωσε ο «ταφ γκάι» Μπαρουφάκης), ήρθε η ώρα να βγει στη σκηνή ο πρωταγωνιστής, «για να πάρει τη διαπραγμάτευση στα χέρια του».
Ανασχηματισμός
Πρώτη κίνηση του «σιδερένιου πρωθυπουργού» ήταν η μεταφορά του Μπαρουφάκη στην κατάψυξη. Ο πρωτότυπος ανασχηματισμός ανακοινώθηκε με έναν non paper του Παππά το πρωί της Δευτέρας, ενώ το βράδυ της Κυριακής στο Μαξίμου έγινε σύσκεψη Τσίπρα-Παππά, Δραγασάκη και οικονομικού επιτελείου, η οποία εξελίχτηκε σε δείπνο με κύριο πιάτο «μπαρουφάκη α’λα κρεμ», τις λεπτομέρειες του οποίου ο Παππάς φρόντισε να διοχετεύσει στα παπαγαλάκια του αστικού Τύπου (αναλυτικά γράφουμε σε διπλανές στήλες).
Εκτός από το καπέλωμα του Μπαρουφάκη με τον Τσακαλώτο και τον παροπλισμό του Θεοχαράκη με ταυτόχρονη αναβάθμιση του Χουλιαράκη σε βασικό διαπραγματευτή στις Βρυξέλλες, αξιοσημείωτη είναι η εμπλοκή του γενικού γραμματέα της κυβέρνησης Σαγιά, στον οποίο ανατέθηκε η ευθύνη της επαφής με τα λεγόμενα τεχνικά κλιμάκια της τρόικας στην Αθήνα. Αυτό σημαίνει πως τα τσαλιμάκια των υπουργών λαμβάνουν τέλος. Το «μπουλντόγκ» της κυβέρνησης αναλαμβάνει να διευκολύνει τους τροϊκανούς ικανοποιώντας κάθε επιθυμία τους. Αλλωστε, ο Σα- γιάς, χρόνια δικηγόρος μονοπωλιακών ομίλων, ξέρει από τέτοιες διαδικασίες.
Το μήνυμα που στάλθηκε στο εξωτερικό και στο εσωτερικό ήταν πως «τώρα πιάνουμε δουλειά». Ο Μπαρουφάκης στιγματίστηκε ως ο αίτιος για τις διαδοχικές εμπλοκές, υπό τη συνοδεία των επαίνων και των δηλώσεων στήριξης που συνοδεύουν πάντοτε κάθε «τελειωμένο» υπουργό, μέχρι να έρθει η ώρα του τυπικού ανασχηματισμού του. Ο Τσακαλώτος, με κείνο το υφάκι του κακομοίρη, άρχισε τη λαθολογία, σε δηλώσεις παρουσία του Μπαρουφάκη, ακόμη και από το βήμα της Βουλής («συνεχώς μαθαίνουμε από τις εμπειρίες και τα λάθη μας» είναι το αγαπημένο του μότο).
Οι «εταίροι» εξέφρασαν την ευαρέσκειά τους, ο Ντεϊσελμπλούμ (που έχει και προσωπικό άχτι τον Μπαρουφάκη) υπερέβη τα εσκαμμένα υπαινισσόμενος ότι αυτός πρότεινε στον Τσίπρα τον ανασχηματισμό, ο γερμανικός Τύπος άρχισε τα κοροϊδευτικά σχόλια, όμως όλοι κράτησαν τις επιφυλάξεις τους, με δηλώσεις για απώλεια σημαντικού χρόνου και συνέχιση του αργού ρυθμού από ελληνικής πλευράς.
Είναι προφανές, ότι οι ιμπεριαλιστές δανειστές συνεχίζουν την τακτική των ωμών εκβιασμών και δε θέλουν να δώσουν τον παραμικρό «αέρα» στη συγκυβέρνηση Τσίπρα-Καμμένου. Εχουν καταστήσει σαφές ότι η φάση της «πολιτικής διαπραγμάτευσης» έχει παρέλθει και πως τώρα θα «μιλά» η τρόικα και το EuroWorkingGroup.
Κομματικό «μασάζ»
Αμέσως μετά τη συνέντευξη Τσίπρα στον Χατζηνικολάου, άρχισε και το κομματικό «μασάζ». Ο γραμματέας του ΣΥΡΙΖΑ Κορωνάκης και ο γραμματέας της κοινοβουλευτικής ομάδας Μαντάς πήραν μέρος στην πρώτη σύσκεψη της «πολιτικής ομάδας διαπραγμάτευσης», με αντικείμενο την «προετοιμασία νομοσχεδίου για την κωδικοποίηση των μεταρρυθμιστικών προτάσεων που περιέχει η “λίστα Βαρουφάκη’’ στο πλαίσιο της εξελισσόμενης διαπραγμάτευσης». Επισήμως δεν ανακοινώθηκε η συμμετοχή τους, όμως ο Τσακαλώτος, στις δηλώσεις που έκανε μετά τη σύσκεψη μαζί με τον Μπαρουφάκη, δεν είχε κανένα πρόβλημα να δηλώσει ότι συμμετείχαν και αυτοί, «για να υπάρχει μια επικοινωνία, να ξέρουν οι βουλευτές τι γίνεται»! Δείχνοντας στοιχειώδη άγνοια για στοιχειώδη θεσμικά ζητήματα, στα οποία ο ΣΥΡΙΖΑ ορκιζόταν, όσο ήταν στην αντιπολίτευση, είπε το εξής αμίμητο: «Οταν αυτή η ομάδα (σ.σ. η διαπραγματευτική) εντοπίσει βασικά πολιτικά προβλήματα είναι προφανές ότι το θέμα πρέπει να πάει είτε στην Πολιτική Γραμματεία, είτε στην Κεντρική Επιτροπή είτε στο Υπουργικό Συμβούλιο»! Κουζίνα, σαλοτραπεζαρία ένα για τον Ευκλείδη. Κυβέρνηση και κόμμα ένα! Ας του κάνει επειγόντως κάποιος μερικά μαθήματα, γιατί είναι σε θέση να τινάξει στον αέρα όσα με τη θεσμολαγνεία του έχτιζε επί χρόνια ο ΣΥΡΙΖΑ.
Ακολούθησε η μετάβαση, μετά από καιρό, του Τσίπρα στην Κουμουνδούρου, όπου ανέλαβε προσωπικά το «μασάζ» στα μέλη της Πολιτικής Γραμματείας και του προεδρείου της ΚΟ. Ισχυρή γκρίνια δεν βγήκε προς τα έξω, πέρα από κάποιες «προειδοποιήσεις» στελεχών της «Αριστερής Πλατφόρμας» και τα γνωστά «καουμποϊλίκια» του Στρατούλη.
Περί δημοψηφίσματος
Ο ίδιος ο Τσίπρας απέκλεισε τις εκλογές έριξε όμως στην πιάτσα το ενδεχόμενο δημοψηφίσματος για τη «μεγάλη συμφωνία» του καλοκαιριού. Δεν πρόκειται για εκβιασμό προς τους δανειστές, αλλά για διαχείριση του κομματικού μηχανισμού του ΣΥΡΙΖΑ και του πιο ριζοσπαστικού κομματιού των ψηφοφόρων του.
Η οποιαδήποτε εκλογική διαδικασία θα είχε νόημα μόνο αν η συγκυβέρνηση τα έσπαγε με τους δανειστές και δεν υπέγραφε νέα συμφωνία με τους όρους που θα της επέβαλαν. Τότε όμως δε θα χρειαζόταν δημοψήφισμα αλλά εκλογές. Μια κυβέρνηση δεν μπορεί να βάλει σε δημοψήφισμα την άρνησή της, αλλά να ζητήσει έγκριση γι’ αυτή την άρνηση μέσω ανανέωσης της λαϊκής εντολής. Δημοψήφισμα με υπογεγραμμένη τη συμφωνία, θα ήταν σκέτος εκβιασμός του ελληνικού λαού, καθώς το σύνολο των «ευρωπαϊκών» κομμάτων θα καλούσε σε υπερψήφιση της συμφωνίας (ακόμη και αν για αντιπολιτευτικούς λόγους έκανε κριτική σε πλευρές της). Για ένα τέτοιο δημοψήφισμα ενδεχομένως να μην είχαν αντίρρηση ούτε οι ιμπεριαλιστές δανειστές.
Ο Τσίπρας και η παρέα του είναι αποφασισμένοι να μείνουν όσο μπορούν στην εξουσία και για να το πετύχουν αυτό θέλουν τη στήριξη της ντόπιας αστικής τάξης και των μηχανισμών που αυτή διαθέτει. Οπως επιδιώκουν μια «μίνι συμφωνία» τώρα, έτσι θα επιδιώξουν μια «μάξι συμφωνία» τον Ιούνη, που θα περιλαμβάνει σαν «τυράκι» την αναδιάρθρωση του χρέους (αυτή που έχει υποσχεθεί το Eurogroup από το Νοέμβρη του 2012), μια νέα δανειακή σύμβαση και νέο Μνημόνιο, φυσικά, το οποίο θα ονομαστεί «αναπτυξιακή συμφωνία». Μόλις κλείσουν μια τέτοια συμφωνία, δε θα έχουν κανένα λόγο να πάνε σε δημοψήφισμα.
Εκτός αν φτάσει η ώρα της πρώτης διάσπασης του ΣΥΡΙΖΑ, οπότε το πολιτικό τοπίο θα αλλάξει άρδην και τίποτα δεν μπορεί ν’ αποκλειστεί. Από «οικουμενική» κυβέρνηση μέχρι εκλογές.
Νομοθέτηση μέρους της «λίστας»
Το οικονομικό επιτελείο ετοίμαζε εντατικά ένα πολυνομοσχέδιο, το οποίο θα περιλαμβάνει τα πρώτα μέτρα, παρμένα από τη «λίστα Βαρουφάκη» της 23ης Φλεβάρη. Παρά τις αρχικές πληροφορίες, το νομοσχέδιο δεν κατατέθηκε στο EuroWorkingGroup της Τετάρτης, αλλά ειπώθηκε πως θα πήγαινε πρώτα στο υπουργικό συμβούλιο, το οποίο κλήθηκε να συνεδριάσει την Πέμπτη, παραμονή Πρωτομαγιάς, μέρα εξαιρετικά χαμηλής δημοσιότητας.
Αναμφισβήτητα υπήρξε κάποια εμπλοκή στη διαπραγμάτευση με τους δανειστές. Αυτό φάνηκε καθαρά από τον τραγέλαφο το βράδυ της Τετάρτης. Κατά τις 10 ο Μπαρουφάκης με τον Τσακαλώτο διέρρευσαν διάφορα (πιο κραυγαλαίο ήταν ότι δε θα δοθεί ούτε η 13η σύνταξη φέτος), το Μαξίμου δυσαρεστήθηκε και τους έβαλε να βγάλουν διορθωτική δήλωση στις 12:30 μετά τα μεσάνυχτα, για να πουν ότι… διατηρούνται οι «κόκκινες γραμμές»!
Τελικά, ούτε στο υπουργικό συμβούλιο κατατέθηκε το πολυνομοσχέδιο, μολονότι αυτό κράτησε πέντε ώρες. Προφανώς το παζάρι στις Βρυξέλλες συνεχίζεται, προφανώς η κυβέρνηση ζορίζεται και προφανέστατα ο Τσίπρας δε θα πάρει εκ των προτέρων έγκριση από τους υπουργούς. Πρώτα θα κλείσει τη συμφωνία και μετά θα πάει το πολυνομοσχέδιο ως τετελεσμένο στο υπουργικό συμβούλιο, με τον εκβιασμό «get it or leave it».
Το μόνο βέβαιο είναι πως το πολυνομοσχέδιο θα κατατεθεί μόνο αν έχει την έγκριση της τρόικας, αν έχει κλειστεί συμφωνία. Το είπε φόρα-παρτίδα ο «συμμορφωμένος» Μπαρουφάκης. Οταν ρωτήθηκε πότε θα κατατεθεί το νομοσχέδιο, απάντησε: «Είναι αντικείμενο διαπραγμάτευσης»! Οταν, δε, ρωτήθηκαν με τον Τσακαλώτο αν μπορεί να κλείσει μερικώς ή ολικώς η συμφωνία χωρίς επώδυνα μέτρα, ο Τσακαλώτος απάντησε κυνικά («Δεν νομίζω ότι περιμένετε να σας απαντήσουμε σε αυτό, πριν από τη διαπραγμάτευση»!), ο δε Μπαρουφάκης το έριξε στη… δημιουργική ασάφεια: «Σε αυτό έχω μια στάνταρ απάντηση. Βεβαίως συμβιβάζεσαι για να βρεις μια λύση σε μια διαπραγμάτευση. Θα συμβιβαστούμε, αλλά δεν θα βγούμε συμβιβασμένοι από αυτή τη διαπραγμάτευση»!
Από πλευράς Μαξίμου καλλιεργείται μια αισιοδοξία, ότι η συμφωνία είναι κοντά. Από πλευράς Βρυξελλών, όμως, καλλιεργείται το αντίθετο. Είναι κι αυτού του τύπου οι δηλώσεις κομμάτι της διαπραγματευτικής τακτικής, μόνο που πλέον έχει γίνει φανερό ποιος είναι ο δυνατός και ποιος ο «χεσμένος» σ’ αυτή τη διαπραγμάτευση. Οσονούπω, λοιπόν, θ’ ακούσουμε όχι μόνο για τη διατήρηση του μνημονιακού πλέγματος, αλλά και τα πρώτα νέα μέτρα.
