Τίτλος: «Κι αν είναι ροκ, δεν τον φοβούνται». Υπότιτλος: «Εντελώς καθησυχαστικοί οι επιχειρηματικοί παράγοντες μπροστά στο ενδεχόμενο αριστερής κυβέρνησης, διαψεύδουν πλήρως την κινδυνολογία του πρωθυπουργού». Το θέμα στην ΕφΣυν, υπογεγραμμένο από τον συντάκτη που καλύπτει το ρεπορτάζ ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος εμφανίζεται μονίμως πιο μάχιμος και από τον Σκουρλέτη, μας πληροφόρησε για τις δηλώσεις που έκαναν σε εκπομπή του Bloomberg στελέχη κορυφαίων καπιταλιστικών ομίλων (Λάτση, Κόκκαλη), σύμφωνα με τις οποίες δεν αισθάνονται καμιά ανησυχία –πόσο μάλλον απειλή– από την επικείμενη ανάδειξη του ΣΥΡΙΖΑ στην κυβερνητική εξουσία.
Ετσι, μαζί με πολλά άλλα, θα πρέπει να πετάξουμε στο σκουπιδοτενεκέ της Ιστορίας και εκείνη την παλιά κινέζικη παροιμία που προειδοποιεί ότι πρέπει να «ψαχνόμαστε» όταν μας επαινεί ο εχθρός μας. Επειδή, όμως, η παροιμία αυτή μετράει πολλούς αιώνες ζωής, στη διάρκεια των οποίων ουδέποτε έχασε την επικαιρότητά της, το συμπέρασμα που πρέπει να βγάλουμε είναι πως οι εμφανιζόμενοι ως εχθροί κάθε άλλο παρά εχθροί είναι.
Μη νομίζετε πως πρόκειται για μια παρέκκλιση του φανατικού συντάκτη της ΕφΣυν. Το επίσημο κομματικό όργανο, η «Αυγή» την ξεπερνά σε φανατισμό, φτάνοντας ορισμένες φορές στο έσχατο σημείο γελοιότητας. Οπως όταν για τη συνάντηση πάπα-Τσίπρα δεν περιορίστηκε στο τετριμμένο ιδεολόγημα για τον «πάπα των φτωχών», αλλά ενημέρωσε τους αναγνώστες της ότι ο πάπας έχει μετατραπεί σε «κατήγορο του αδίστακτου τραπεζικού συστήματος»! Ποιος; ο πρόεδρος της πανίσχυρης Τράπεζας του Βατικανό, με τις πολυπλόκαμες διασυνδέσεις σε όλο τον κόσμο (μεταξύ των οποίων και διασυνδέσεις με τη μαφία), ο προκαθήμενος μιας καμαρίλας που έχει συμμετοχή σε χιλιάδες καπιταλιστικές επιχειρήσεις σε όλο τον κόσμο, που ηγείται μερικών τεράστιων πολυεθνικών, που είναι αναμεμιγμένη σε άπειρα σκάνδαλα! Τίτλοι, όπως «Διεθνές ενδιαφέρον για το ΣΥΡΙΖΑ: Φόρουμ AMBROSETTI, Μόντι – Πρόντι για τον Αλ. Τσίπρα, το "Spiegel" για τη Ρένα Δούρου, οι "New York Times" για τον Μανώλη Γλέζο» αποτελούν εκδηλώσεις ενός πολιτικού επαρχιωτισμού, που αναζητά αναγνώριση και αποδοχή από τα ισχυρά ιμπεριαλιστικά κέντρα.
Ακόμη και τα ελληνικά «ΜΜΕ των εργολάβων», που μέχρι και τις τελευταίες ευρωεκλογές πολεμούσαν λυσσαλέα τον ΣΥΡΙΖΑ, έχουν αλλάξει γραμμή και εκφράζουν την ικανοποίησή τους για τα διεθνή «ανοίγματα» του ΣΥΡΙΖΑ, μη διστάζοντας να παρέμβουν στα εσωκομματικά του, για να κατακεραυνώσουν τους «αριστερούς» του ΣΥΡΙΖΑ. Οπως το «Εθνος» του Μπόμπολα, που έγραφε στις 9 Σεπτέμβρη: «Πολύ καλά έκανε ο κ. Τσίπρας που προτίμησε να πάει στο φόρουμ στο Τσερνόμπιο, από τις διαδηλώσεις της Θεσσαλονίκης, καθώς σ' αυτό συμμετείχαν θεσμικοί και οικονομικοί παράγοντες με μεγάλη επιρροή στα ευρωπαϊκά θέματα. Είναι προφανής η χρησιμότητα που έχει να παρουσιάσει τις θέσεις του, εντάσσοντάς τες – με τη διαφορετικότητά τους – σ' ένα ευρωπαϊκό περιβάλλον, με ρεαλιστικό τρόπο, όπως προκύπτει και από τις θετικές αναφορές του ιταλικού Τύπου. Δεν είναι τυχαίο ότι υπέρμαχοι της πρόσκλησης του κ. Τσίπρα ήταν ο Μάριο Μόντι και ο Ρομάνο Πρόντι».
Ο κύβος έχει ριφθεί. Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει δώσει τις διαβεβαιώσεις του στο διεθνές χρηματιστικό κεφάλαιο και η ελληνική αστική τάξη τον αντιμετωπίζει ως μια ωφέλιμη για το σύστημά της πολιτική εναλλακτική λύση.
Π.Γ.
