Εντάξει, ο Σκανδαλίδης δεν είναι η πρώτη φορά που λέει πως η περίοδος του «ιστορικού συμβιβασμού με τη Δεξιά» ολοκληρώνεται με τη θητεία αυτής της κυβέρνησης και πως μετά τις επόμενες εκλογές το ΠΑΣΟΚ πρέπει να συνεργαστεί με τον ΣΥΡΙΖΑ. Οταν, όμως, βγαίνει ο Βενιζέλος και λέει τα ίδια (με διαφορετικά λόγια), το πράγμα αλλάζει. Κυβέρνηση «με προοδευτικό πρόσημο» προκρίνει ο Βενιζέλος για μετά τις επόμενες εκλογές και –αν αυτό δεν καταστεί δυνατό– κυβέρνηση «όλων των υπεύθυνων ευρωπαϊκών δυνάμεων».
Δεν είναι η πρώτη φορά που τα λέει αυτά, όμως στην αστική πολιτική το πότε λες κάτι έχει καμιά φορά μεγαλύτερη σημασία απ’ αυτό που λες. Από την άποψη αυτή εκτιμούμε ότι ο Βενιζέλος πρώτον είναι παραζαλισμένος απ’ αυτά που γίνονται στο ΠΑΣΟΚ και δεύτερον δεν έχει εμπιστοσύνη στον Σαμαρά και φοβάται εκλογικό αιφνιδιασμό.
Για την κατάσταση στο ΠΑΣΟΚ δεν χρειάζεται να πούμε πολλά. Η περιβόητη Δημοκρατική Παράταξη, της οποίας ετοιμάζουν το συνέδριο, δε θα είναι παρά μετονομασία της Ελιάς. Από το υπόλοιπο Κέντρο δε βρέθηκε ούτε τσόντα. Ο Θεοδωράκης δεν έχει κανένα λόγο ν’ ανακατευτεί με τα «πίτουρα» για να τον φάνε οι «κότες». Αυτή είναι και η εντολή που έχει από τους μεγαλοεκδότες. Να μείνει στην άκρη για να υπάρχει εφεδρεία, σε περίπτωση που το ΠΑΣΟΚ και οι συν αυτώ βαρέσουν διάλυση. Ο Λυκούδης, όμως; Ολοι περίμεναν ότι η λεγόμενη μεταρρυθμιστική τάση της ΔΗΜΑΡ θα έμπαινε στις διαδικασίες του συνέδριου της Δημοκρατικής Παράταξης, όμως ο Λυκούδης και οι άνθρωποί του φέρθηκαν έξυπνα. Κράτησαν τις αποστάσεις τους και περιμένουν τις εξελίξεις, για να μπορούν να το ‘χουν δίπορτο: και προς το ΠΑΣΟΚ και προς το Ποτάμι. Γιατί να βιαστούν να δεσμευτούν από τώρα με έναν από τους δύο και ιδιαίτερα με το υπό κατάρρευση ΠΑΣΟΚ;
Το ίδιο χάλια είναι η κατάσταση και μέσα στο ΠΑΣΟΚ. Ο Σαχινίδης έριξε μια ξεγυρισμένη χλαπάτσα στον Βενιζέλο, παραιτούμενος από τομεάρχης Οικονομικών. Τι να τον κάνει τον τίτλο, όταν τον απέκλεισαν από το ταξίδι στο Παρίσι για τη συνάντηση με την τρόικα; Δεν είναι κορόιδο να εμφανίζεται σαν τσιράκι του Βενιζέλου, χωρίς ο ίδιος να έχει οποιοδήποτε όφελος. Παραιτούμενος έκανε το σχετικό ντόρο γύρω από το όνομά του, ενώ δεν έχασε τις επαφές με τα αστικά ΜΜΕ και την προβολή που εξασφαλίζει μέσω των πάνελ τους. Ο Καρχιμάκης, έχοντας συσπειρώσει μια μερίδα των παλιών Παπανδρεϊκών (του άφησε προίκα και ο μπατζανάκης του ο Παπουτσής, φεύγοντας για την… ξενητειά), ρίχνει συνεχώς τα δικά του καρφιά, ενώ ο Γιωργάκης αποτελεί μια διαρκή απειλή, καθώς κρατάει για τον εαυτό του το στοιχείο του αιφνιδιασμού.
Είναι λογικό, ενόψει αυτής της κατάστασης, ο Βενιζέλος να αισθάνεται παραζαλισμένος. Οταν βλέπει και τη φιλολογία περί αιφνιδιαστικών εκλογών, φοβάται πως ο Σαμαράς σχεδιάζει χωρίς αυτόν και μπορεί να του τη φέρει. Ετσι, χωρίς να πει τίποτα σκληρό για τον ΣΥΡΙΖΑ (κόντρα στις συνήθειές του, δηλαδή), μίλησε για κυβέρνηση «με προοδευτικό πρόσημο», διεκδικώντας την πατρότητα της ιδέας. Και βέβαια, δεν απέφυγε το φτύσιμο από τον ΣΥΡΙΖΑ, στελέχη του οποίου διευκρίνισαν ότι κυβέρνηση με τον Βενιζέλο δεν υπάρχει περίπτωση να σχηματίσει ο ΣΥΡΙΖΑ. Ολ’ αυτά, βέβαια, δεν αποτελούν δεσμεύσεις, ούτε προδιαγράφουν το τι θα γίνει μετά τις εκλογές. Δημιουργούν, όμως, μια τάση «ξωπετάγματος» του Βενιζέλου. «Εσύ είσαι το πρόβλημα, κάτσε στην ακρούλα σου και άσε μας να συνεργαστούμε με τον ΣΥΡΙΖΑ» θα του πουν οι υπόλοιποι Πασόκοι, αν δημιουργηθούν συνθήκες κυβερνητικής συνεργασίας. Το ξέρει, το αισθάνεται καθημερινά γύρω του, ξέρει πως έχει ημερομηνία λήξης το τέλος της θητείας της σημερινής συγκυβέρνησης και έχει ήδη κλείσει συμφωνία με τον άλλοτε φίλο του, μετά εχθρό και τώρα πάλι φίλο Α. Λοβέρδο. Κι αυτή η συμφωνία, όμως, δεν μπορεί να πάει μακρύτερα από το τέλος της θητείας της συγκυβέρνησης. Οι υπόλοιποι Πασόκοι δεν είναι σχολιαρόπαιδα για να τα πιάσουν κορόιδα ο Βενιζέλος με τον Λοβέρδο. Δεν το ‘χουν σε τίποτα ακόμη και σε διάσπαση να πάνε, αν δουν ότι αυτό τους βολεύει καλύτερα.
