«Δεν ενδιαφέρομαι για την προεδρία». Μ’ αυτό τον τίτλο παρουσίασε το «Βήμα» της περασμένης Κυριακής συνέντευξη του Φώτη Κουβέλη. Ο τίτλος ήταν εντός εισαγωγικών, για να φαίνεται ότι πρόκειται για φράση του συνεντευξιαζόμενου. Οσο κι αν έψαχνες, όμως, στο σώμα της συνέντευξης, δεν έβρισκες τέτοια ατάκα του Κουβέλη. Το μόνο που λέει είναι: «Σε κάθε περίπτωση η "προεδρολογία" δεν με αφορά. Η "προεδρολογία" βλάπτει σοβαρά και την κοινωνία και την πολιτική».
Η «προεδρολογία» δεν αφορά τον Κουβέλη, όχι η εκλογή του στον προεδρικό θώκο. Γι’ αυτό και για μια ακόμη φορά δεν κάνει μια κατηγορηματική δήλωση, όπως ο Καραμανλής ας πούμε: δεν ενδιαφέρομαι για το αξίωμα του προέδρου της Δημοκρατίας, τελεία και παύλα. Αντίθετα, επαναλαμβάνει την άποψη ότι «η προεδρική εκλογή δεν είναι μια τυπική διαδικασία, διακοσμητικού χαρακτήρα. Ο ίδιος ο Πρόεδρος δεν είναι διακοσμητικό πρόσωπο», προσθέτοντας την επίσης γνωστή άποψή του: «Λέω ότι η προεδρική εκλογή συναρτάται με τις ασκούμενες πολιτικές, υπό την έννοια του ότι δεν μπορεί να αναμένουν πολιτικές συνεννοήσεις, συναινέσεις και συμπτώσεις, αν αυτές οι πολιτικές εξακολουθούν να διευρύνουν τα κοινωνικά ρήγματα». Το νέο είναι πως αυτή τη φορά προσέθεσε πως «η εκτίμησή μου είναι ότι δεν θα αλλάξουν» οι ασκούμενες πολιτικές.
Το συμπέρασμα είναι πως ο Κουβέλης, βλέποντας ότι ο Σαμαράς δεν τον προκρίνει αυτή τη στιγμή, πλασάρει τον εαυτό του ως λύση έκτακτης ανάγκης. Αν δηλαδή, δεν τραβήξουν τον Καμμένο σε μια λύση τύπου Δήμα (αυτό το όνομα πλασάρεται αυτή τη στιγμή), να καταλήξουν σ’ αυτόν για να τραβήξουν τη ΔΗΜΑΡ και τους ανεξαρτητοποιηθέντες απ’ αυτή. ‘Η, αν δεν «κάτσει» η εκλογή και οδηγηθούν αναγκαστικά σε εκλογές, να είναι η πρόταση του ΣΥΡΙΖΑ για την επόμενη Βουλή, στην οποία θα αρκούν μόνο 151 ψήφοι.
Τα υπόλοιπα, ότι «η ΔΗΜΑΡ δεν ετεροκαθορίζεται, δεν διαλύεται, όπως θα εύχονταν πολλοί, δεν διαχέεται σε άλλα κόμματα», διότι «οι λόγοι που κατέστησαν αναγκαία πριν από τέσσερα χρόνια την ίδρυσή της παραμένουν εξίσου επίκαιροι και σήμερα» και κατά συνέπεια «το κόμμα μας θα διατηρήσει την πολιτική και οργανωτική αυτοτέλειά του, θα ανασυγκροτηθεί και θα συμβάλει, μέσα από προγραμματικές συμφωνίες και συμπτώσεις, στη διαμόρφωση μιας προοδευτικής κυβερνητικής λύσης», όπως και η… ντροπαλή ατάκα ότι ο ίδιος θα ξαναείναι υποψήφιος για την προεδρία της ΔΗΜΑΡ, αν του το ζητήσουν οι σύνεδροι (δηλαδή οι κλακαδόροι του), ούτε ο ίδιος τα πιστεύει ούτε κανένας άλλος. Είναι οι συνήθεις υπεκφυγές, όταν κάποιος δε θέλει να παραδεχτεί ότι το κόμμα του έχει ήδη εκμετρήσει το ζην. Απ’ αυτή την άποψη, ο Κουβέλης αναδεικνύεται σε Καρατζαφέρη της σοσιαλδημοκρατίας. Επιμένει να μοστράρει κι αυτός ως αρχηγός ανύπαρκτου κόμματος.
Φυσικά, ελπίζει όπως ελπίζει και ο Καρατζαφέρης. Ελπίζει να καταφέρει να εκλεγεί ο ίδιος πρόεδρος της Δημοκρατίας, στέλνοντας τα στελέχη που του έμειναν πιστά να βρουν καταφύγιο στις στοργικές αγκάλες του ΣΥΡΙΖΑ. Αυτό, όμως, μπορεί να γίνει μόνο στην περίπτωση που δε θα πάει να εκλεγεί πρόεδρος απ’ αυτή τη Βουλή. Αν το δοκιμάσει και αποτύχει, θα χαθεί κι αυτός και οι πιστοί του. Αν πετύχει, τότε θα έχει ξεπουλήσει αυτά τα στελέχη χάριν της προσωπικής του φιλοδοξίας. Το πολύ να βολέψει μερικούς στις υπηρεσίες της Προεδρίας.
