Τι μπορεί να ενώνει τον Γιωργάκη Παπανδρέου, τους παραγωγούς ζαρζαβατικών της Κρήτης, μια ολλανδική εταιρία τυποποίησης, τον Σαρκοζί και τη Μέρκελ; Η απάντηση είναι ότι τους ενώνουν οι σχέσεις εξάρτησης μιας εξαρτημένης χώρας με τις ιμπεριαλιστικές χώρες.
Στην Κρήτη ανακάλυψαν ότι ένα κρουαζιερόπλοιο που έπιασε στο Ηράκλειο διέθετε στους επιβάτες του κηπευτικά που παράγονται στην Κρήτη, τυποποιούνται, όμως, συσκευάζονται και διανέμονται από ολλανδική εταιρία. Και άρχισαν μια συζήτηση για την ανάγκη να δημιουργηθούν «ομάδες παραγωγών», οι οποίες θα εκσυγχρονίσουν το δίκτυο διανομής και θα φτάνουν μόνες τους στη διεθνή αγορά, χωρίς να χρειάζονται τους ολλανδούς μεσάζοντες.
Παπαρολογούν, δηλαδή, βάζοντας την εξαρτημένη Ελλάδα στην ίδια μοίρα με την ιμπεριαλιστική Ολλανδία, η οποία ελέγχει το μεγαλύτερο μέρος του εμπορίου νωπών και επεξεργασμένων τροφίμων στην Ευρώπη. Χώρες σαν την Ελλάδα θα περιορίζονται στην παραγωγή αγροτικών πρώτων υλών, τις οποίες τα ολλανδικά (και γαλλικά και γερμανικά) μονοπώλια του κλάδου των τροφίμων θα παίρνουν, θα τυποποιούν, θα συσκευάζουν, θα επεξεργάζονται και θα διανέμουν στους μεγάλους πελάτες, όπως είναι μια εταιρία εκμετάλλευσης κρουαζιερόπλοιων ή οι χοντρέμποροι στις αγορές των ευρωπαϊκών κρατών. Το κεφάλαιο όλων μαζί των θερμοκηπιάδων της Κρήτης είναι πολύ μικρότερο από το κεφάλαιο που έχουν επενδύσει μονοπώλια σαν την ολλανδική εταιρία της ιστορίας μας.
Το ίδιο ακριβώς συνέβη και στις Κάννες εκείνη τη μοιραία –για τον Γιωργάκη– νύχτα του Νοέμβρη του 2011. Από την περασμένη Τρίτη τα αστικά ΜΜΕ στην Ελλάδα ασχολούνται με τις πιπεράτες λεπτομέρειες (πόσο χοντρά τα έχωσε ο Σαρκοζί στον Γιωργάκη, αν ήταν ή δεν ήταν παρών ο Ομπάμα και αν συγκράτησε ή όχι τον έξαλλο Σαρκοζί που ήταν έτοιμος να σαλτάρει στο τραπέζι για να φτάσει στο ύψος του ΓΑΠ) ή με το αν τον Παπαδήμο επέλεξε ο Μπαρόζο και αν ο Σαμαράς ήταν ενήμερος από τότε.
Αυτές οι λεπτομέρειες λειτουργούν καθαρά αποπροσανατολιστικά, όταν δεν τοποθετούνται στη σωστή βάση. Διότι περιορίζουν το ζήτημα στις προσωπικότητες των αστών ηγετών (ο ΣΥΡΙΖΑ αποθεώνει αυτή τη λογική) και όχι σ’ αυτό που εκπροσωπούν και στους συσχετισμούς που καλούνται να αντιμετωπίσουν. Στ’ αρχίδια μου το γράφω το σύνταγμά σας, είχε πει ο Λίντον Τζόνσον στον παππού του Γιωργάκη, όταν ως πρωθυπουργός κλήθηκε στο Λευκό Οίκο τη δεκαετία του ‘60. Το ίδιο είπαν στον εγγονό ο Σαρκοζί με τη Μέρκελ, δείχνοντάς του την πόρτα της εξόδου. Κι αυτός πήρε δρόμο.
Γιατί; Γιατί εκπροσωπεί τον κακομοιριασμένο ελληνικό καπιταλισμό, τον απόλυτα εξαρτημένο από τις ιμπεριαλιστικές χώρες. Γιατί εκπροσωπεί την ελληνική αστική τάξη, η οποία δε θέλει καμιά διατάραξη των σχέσεων με τις ιμπεριαλιστικές χώρες. Γιατί κάθε διατάραξη μπορεί να βάλει σε κίνδυνο το ίδιο το σύστημά της, να αποδεσμεύσει κοινωνικές δυνάμεις που θα βγάλουν μπροστά τις εργατικές και λαϊκές απαιτήσεις. Ο Σαρκοζί δεν μπορεί να μιλήσει στη Μέρκελ όπως μίλησε στον Γιωργάκη, γιατί η Μέρκελ είναι ισότιμή του ενώ ο κάθε Γιωργάκης είναι υποτελής.
