Ξεσπάθωσε ο Τράγκας, ο διαφημιστής της Χρυσής Αυγής. «Τα τηλεοπτικά δίκτυα προβάλλουν συνεχώς τις καταθέσεις του τοξικομανούς που ασελγούσε στο παιδί του, βίαζε το παιδί του και είναι αυτή αξιόπιστη μαρτυρία για τη δράση πολιτικού κόμματος με 18 βουλευτές στη Βουλή; (…) Σταδιακά όσοι διαφωνούν με το Μνημόνιο, αριστεροί, δεξιοί ή οικολόγοι κεντρώοι, θα εντάσσονται στη θεωρία των δύο άκρων και στη σύσταση εγκληματικής οργάνωσης». Με το δήθεν ενδιαφέρον για όλους τους «αντιμνημονιακούς», ο διαφημιστής των νεοναζί προσπαθεί να τους βγάλει λάδι. Γιατί, βέβαια, δεν απαντά στα κρίσιμα ζητήματα: έχουμε να κάνουμε με μια δολοφονική νεοναζιστική συμμορία, που οργάνωνε νυχτερινά λιντσαρίσματα μεταναστών και αντιφασιστών, φτάνοντας μέχρι το φόνο (όχι μόνο του Παύλου Φύσσα, αλλά και μεταναστών πριν απ’ αυτόν); Για τον Τράγκα όλα είναι «τηλεοπτικό σόου». Κάτι ξέρει, βέβαια, από τέτοια σόου, γιατί υπήρξε πρωταγωνιστής τους στο παρελθόν, όταν συλλαμβάνονταν κατηγορούμενοι για τη 17Ν και τον ΕΛΑ. Μόνο που τότε αδιαφορούσε για το ποινικό σκέλος και μιλούσε «πολιτικά», αναπαράγοντας ό,τι του σέρβιρε ο Χρυσοχοΐδης, ενώ τώρα έβαλε στη μπάντα την πολιτική και μιλά σαν… ποινικολόγος και δη νομικός παραστάτης των χρυσαυγιτών.
Τον Τράγκα, βέβαια, μπορούμε να τον καταλάβουμε. Στο ακροατήριό του απευθύνεται, στην πελατεία του. Της λέει αυτά που θέλει ν’ ακούσει. Παλιός είναι στο κουρμπέτι, διασυνδέσεις στις μυστικές υπηρεσίες έχει, κατάλαβε αμέσως πως παίζεται το παιχνίδι της «καλής» και της «κακής» Χρυσής Αυγής. Ισως να θέλει να παίξει κι ο ίδιος ρόλο σ’ ένα «εξαγνισμένο» ακροδεξιό μόρφωμα, όπως επιμένουν κάποιες φήμες. Πώς να ερμηνεύσεις, όμως, τη συμπεριφορά του Φωτόπουλου και του Δελαστίκ, που κατέληξαν σε ανάλογα συμπεράσματα, χωρίς βέβαια τη χυδαιότητα του Τράγκα και την απροκάλυπτη συνηγορία του υπέρ της αθωότητας των νεοναζί φιρερίσκων;
Ο Φωτόπουλος (Κυρ. Ελευθεροτυπία, 22.9.13) έγραψε πως «στον απόηχο παρόμοιων συγκρούσεων (σ.σ. αριστερών και αντιεξουσιαστών με νεοναζί) ήλθε και ο θανάσιμος τραυματισμός του Παύλου Φύσσα, ο οποίος κατά πάσα πιθανότητα δεν ήταν προσχεδιασμένη δολοφονία, εφόσον άλλωστε δεν είχε κανένα κίνητρο η ΧΑ να αναγκάσει ακόμη και κάποιους προστάτες της μέσα στη Κοινοβουλευτική Χούντα να συναινέσουν σε άγριες διώξεις εναντίον μελών της που πιθανότατα θα έχουν και αρνητικές επιπτώσεις στα εκλογικά ποσοστά της». Ακόμη και στο επίπεδο των πραγματικών περιστατικών, ο Φωτόπουλος επιλέγει τον πιο ευνοϊκό για τους νεοναζί χαρακτηρισμό: «θανάσιμος τραυματισμός» του Π. Φύσσα! Εχουν και οι λέξεις τη σημασία τους και ο Φωτόπουλος είναι έμπειρος γραφιάς για να μην το ξέρει αυτό.
Σ’ ένα αποκορύφωμα γελοίας συνωμοσιολογίας, συνέχισε γράφοντας ότι «η Κοινοβουλευτική Χούντα περίμενε να υπάρξει νεκρός για να κηρύξει ολόκληρη την οργάνωση εγκληματική, γεγονός που ιδιαίτερα βολεύει τα κόμματα που μετέχουν σε αυτή, τα οποία θα καρπωθούν και τους ψηφοφόρους που θα μετακομίσουν απο την ΧΑ». Για να καταλήξει στο ότι η ΧΑ δεν είναι συστημική δύναμη! «Και δεν είναι συστημική οργάνωση όχι μόνο εξαιτίας της άγριας δίωξης που υφίσταται από τις ντόπιες και διεθνείς ελίτ, αλλά και με βάση τους προγραμματικούς στόχους της που είναι παρόμοιοι με τους στόχους κάθε ιστορικού εθνικοσοσιαλιστικού ή “φασιστικού” κόμματος: αντίθεση τόσο στο κεφάλαιο όσο και στην αυτόνομα οργανωμένη εργασία, οικονομική αυτάρκεια, εθνικοποίηση ενεργειακών πηγών, “Ευρώπη των εθνών” αντί για την σημερινή “Ευρώπη του κεφαλαίου” κ.λπ. (…) Με άλλα λόγια, η φυσική βία δεν είναι το κύριο χαρακτηριστικό ενός “φασιστικού” κόμματος, όπως συνήθως υποστηρίζεται»!
Βέβαια, ο Φωτόπουλος βιάστηκε να γράψει ότι η συγκυβέρνηση και ο κρατικός κατασταλτικός μηχανισμός κήρυξαν «ολόκληρη την οργάνωση εγκληματική», πράγμα που γι’ αυτόν προφανώς δεν ισχύει. Στην πραγματικότητα συνέβη το αντίθετο και μάλιστα αυτό το αντίθετο (ο διαχωρισμός σε μια «σοβαρή» Χρυσή Αυγή και σε μια «εγκληματική οργάνωση») αποτελεί το κορυφαίο στοιχείο των εξελίξεων των τελευταίων ημερών, όπως μπορείτε να διαβάσετε αναλυτικά στις επόμενες σελίδες της «Κ». Ομως, μεγαλύτερη σημασία έχουν οι υπόλοιπες απόψεις που εκφράζει. Πρόκειται για απόψεις που αν τις σχολιάζαμε θα υποτιμούσαμε τη νοημοσύνη των αναγνωστών μας. Τις σχολίασαν, άλλωστε οι νεοναζί στην ιστοσελίδα τους, διά του «θεωρητικού» της συμμορίας Γιώργου Μισιάκα, που γράφει με το ψευδώνυμο Γιώργος Μάστορας. Αρκεί και μόνο ο τίτλος του σπεκουλαδόρικου δημοσιεύματος στην επίσημη ιστοσελίδα των νεοναζί: «Κατάθεση έντιμου αριστερού: "Η σιωνιστική ελίτ απαιτεί την απαγόρευση της Χρυσής Αυγής"». Γράφει ο νεοναζί: «Αν και ο Φωτόπουλος είναι αριστερός και παρότι σε κάποια σημεία δεν ξεφεύγει από την συστημική προπαγάνδα, σ' ότι αφορά την ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ, εν τούτοις δείχνει έντιμος και με αναλύσεις, οι οποίες διαθέτουν ένα υπόβαθρο σκέψης και μελέτης που δεν αποτελούν προϊόν υποβολής». Και εντοπίζει (δεν ήταν και δύσκολο) το εμφανώς αβανταδόρικο –και ποινικά, όχι μόνο πολιτικά– σημείο του άρθρου του Φωτόπουλου. Οτι «κατά πάσα πιθανότητα δεν ήταν προσχεδιασμένη δολοφονία, εφόσον άλλωστε δεν είχε κίνητρο η ΧΑ».
Επανερχόμενος για ν’ απαντήσει στις αντιδράσεις που προκάλεσε το άρθρο του (αλήθεια, δεν τις περίμενε;) ο Φωτόπουλος έγινε πιο χυδαίος, τσουβαλιάζοντας όλες τις αντιδράσεις που προκάλεσε το άρθρο του και αποδίδοντάς τες σε κάποιο «άτυπο (προς το παρόν) αντιφασιστικό Μέτωπο που περιλαμβάνει όλο το πολιτικό φάσμα: από την δεξιά “διανόηση” και τους οπαδούς των κομμάτων της κοινοβουλευτικής Χούντας, μέχρι την “ροζ” και “Ελευθεριακή” Αριστερά, καθώς και, δυστυχώς, την κομμουνιστογενή». Και ξέπεσε στο έσχατο σημείο γελοιότητας, υποστηρίζοντας με το γνωστό γραφικό του ύφος: «Οταν έκανα σύγκριση της ΧΑ με τα εθνικοσοσιαλιστικά κόμματα δεν αναφερόμουν βέβαια στη γνωστή ιστορικά δράση τους αλλά, όπως τόνιζα, στους προγραμματικούς στόχους τους, στους οποίους από ό,τι γνωρίζω, δεν ανήκει η άσκηση μαζικής βίας, στην οποία επιδόθηκαν συστηματικά εναντίον των Εβραίων, Σλάβων, Ρομά κ.α. με στόχο την μεγίστη δυνατή εξολόθρευση τους»! Εχει μεσολαβήσει η ναζιφασιστική θηριωδία και ο Φωτόπουλος κάνει διαχωρισμό ανάμεσα στη δράση των ναζιφασιστών και στους… προγραμματικούς τους στόχους, λες και είναι κάποιος τελών υπό σύγχυση «διανοούμενος» της δεκαετίας του ‘20, που προβληματίζεται αν ο ναζιφασισμός είναι εργατικό ρεύμα ή «ο πιο θρασύς και ο πιο δόλιος καπιταλισμός», όπως έγραφε ο Μπρεχτ.
Εκείνος, όμως, που έδωσε ρέστα στη σεναριολογία ήταν ο Γ. Δελαστίκ («Πριν», 22.9.13). Κατ’ αυτόν, ο Ρουπακιάς ήταν ένας βαλτός δολοφόνος, όχι όμως από τη Χρυσή Αυγή, αλλά μάλλον από μυστικές υπηρεσίες, κατ’ εντολήν της κυβέρνησης, η οποία είναι και η μόνη η οποία ωφελείται πολιτικά από τα γεγονότα! Θαυμάστε απόψεις πολιτικού Κλουζό: «Πάντως από πολιτική σκοπιά (το υπογραμμίζουμε, από πολιτική, όχι από αστυνομική σκοπιά, γιατί μπορεί να αποδειχθούν γεγονότα που ανατρέπουν τις πολιτικές εικασίες) πολύ δύσκολα μπορεί κανείς να υποθέσει ότι την εντολή δολοφονίας την έδωσαν ηγετικά στελέχη πρώτης γραμμής του κόμματος στο οποίο ανήκει ο δράστης, εκτός πια αν με κάτι τα εκβίαζαν άλλοι κύκλοι. Η Χρυσή Αυγή πάντως υφίσταται σοβαρή πολιτική ζημιά με τη δολοφονία που διέπραξε ο δράστης. Από κόμμα που εκφράζει την κοινωνική οργή και την απόγνωση πολιτικά καθυστερημένων δεξιών κυρίως ψηφοφόρων εναντίον της μνημονιακής πολιτικής της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ, μετά τη δολοφονία και την επίθεση εναντίον μελών του ΚΚΕ και της ΚΝΕ στο Πέραμα εμφανίζεται ως κόμμα του …“να σφάξουμε τους αριστερούς” (…) Αυτή η συμπεριφορά (σ.σ. του Ρουπακιά) υποδηλώνει άνθρωπο που δολοφονεί για να συλληφθεί, να καταδικαστεί με ισόβια και να μπει φυλακή για πολλά χρόνια. Εχει πλήρη επίγνωση ότι η δολοφονία θα αποδοθεί και στον πολιτικό του χώρο, τη Χρυσή Αυγή (…) Δεν είναι απλώς εξοργιστικές οι θέσεις Σαμαρά – Βενιζέλου. Το σοβαρότερο είναι ότι πυκνώνουν τις αναπόδεικτες –μέχρι στιγμής, τουλάχιστον– αμφιβολίες για το κατά πόσο ο δολοφόνος έδρασε όντως πρωτοβουλιακά ή αν σκότωσε εκτελώντας εντολές κάποιων άγνωστων σε εμάς κέντρων, διαφορετικών πάντως από την ηγεσία της Χρυσής Αυγής»!
Φυσικά, ξεσηκώθηκε σάλος. Γιατί ο Δελαστίκ δεν είναι ο Φωτόπουλος. Είναι ηγετικό στέλεχος του ΝΑΡ και της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, γνωστός δημοσιογράφος στον αστικό Τύπο, διευθυντής του «Πριν». Δεν υπολόγισε ότι το άρθρο του θα λειτουργήσει αθωωτικά για τη νεοναζιστική συμμορία που θα το κάνει σημαία της; Δεν είμαστε εμείς αρμόδιοι ν’ απαντήσουμε σ’ αυτό το ερώτημα. Ας το απαντήσει ο ίδιος και οι σύντροφοί του που τήρησαν αιδήμονα σιωπή, λες και πρόκειται για κάτι το ασήμαντο (ορισμένοι τον υπερασπίστηκαν κιόλας). Εμείς μένουμε σ’ αυτό που γράφτηκε, αδιαφορώντας για το κίνητρό του.
Η επιχειρηματολογία Δελαστίκ φαίνεται σοβαροφανής, αλλά στη βάση της είναι χυδαία. Από πότε μια ενέργεια κρίνεται εκ του πολιτικού αποτελέσματος; Αν δηλαδή ένα κόμμα κάνει ένα σοβαρό πολιτικό λάθος και το εκμεταλλευτεί ο αντίπαλός του, αυτό σημαίνει ότι το λάθος οργανώθηκε από τον αντίπαλο; Επειδή η συγκυβέρνηση έκανε τη γνωστή πολιτική σπέκουλα μετά τη δολοφονία Φύσσα, σημαίνει ότι αυτή έστειλε τον δολοφόνο να διαπράξει το έγκλημα, για να τσακίσει την… αντιμνημονιακή ΧΑ; Και ο δολοφόνος; Εναντι ποιας αμοιβής δέχτηκε να πάει ισόβια, όπως γράφει ο Δελαστίκ;
Τέτοια σενάρια πραγματικά δεν αντέχουν σε κριτική. Τι μένει; Η απόφανση Δελαστίκ ότι «πολύ δύσκολα μπορεί κανείς να υποθέσει ότι την εντολή δολοφονίας την έδωσαν ηγετικά στελέχη πρώτης γραμμής». Απόφανση που έχει και πολιτικό και νομικό περιεχόμενο, λειτουργώντας και στα δυο επίπεδα ως υπερασπιστικό επιχείρημα των ναζιστών, ενισχυμένο μάλιστα, καθώς προέρχεται από έναν αποδεδειγμένα αντιφασίστα.
Το ότι το έγκλημα είναι μέσα στο «πολιτικό DNA» αυτής της συμμορίας ο Δελαστίκ το παραβλέπει. Το ότι από τύχη δεν υπήρξε νεκρός στην επίθεσή τους κατά των μελών του Περισσού, προφανώς δεν ισχύει. Οι δολοφονίες μεταναστών από χρυσαυγίτες έγιναν κι αυτές ερήμην της ηγεσίας της νεοναζιστικής συμμορίας; Το ότι ο Π. Φύσσας είναι θύμα ενός προαναγγελθέντος εγκλήματος, το ότι στη θέση του θα μπορούσε να είναι κάποιος άλλος πριν ή κάποιος άλλος μετά, επίσης δεν ισχύει. Το μόνο που ισχύει είναι ότι «πολιτικά» η ΧΑ δεν ευνοήθηκε. Λες και ο υπόκοσμος που κυβερνά αυτή τη συμμορία είναι σε θέση να κάνει πολιτικές αναλύσεις σε βάθος, λες και έχουν την πολιτική στόφα του Χίτλερ και των συνεργατών του για να διαμορφώνουν μεθοδικά την τακτική τους και να βλέπουν μέχρι πού τους παίρνει να «απλωθούν». Ισχύει ή όχι ότι έφτιαξαν τάγματα εφόδου και τα ξαμόλυσαν όχι μόνο κατά μεταναστών, αλλά και κατά αριστερών και αναρχικών, με στόχο να «καθαρίσουν» ολόκληρες γειτονιές; Ισχύει ή όχι ότι αδιαφορούσαν για τις συνέπειες της δράσης των ταγμάτων εφόδου, αφού «είχε πάρει αέρα ο κώλος τους», κατά το κοινώς λεγόμενο, και είχαν δεδομένη την ανοχή του κράτους; Δεν οδηγεί αυτή η τακτική τους υποχρεωτικά στο έγκλημα, που τις προηγούμενες φορές αφορούσε μετανάστες, ενώ τώρα αφορούσε έναν έλληνα αντιφασίστα;
Τέτοιες πολιτικές σκέψεις είναι πολύ εύκολες για έναν αριστερό, ενώ ένας έμπειρος δημοσιογράφος γνωρίζει πολύ καλά ποιες είναι οι συνέπειες της παραμικρής φράσης που γράφει. Για να χτυπήσει κάποιος τη σπέκουλα της συγκυβέρνησης δεν χρειάζεται να μετατραπεί σε συνήγορο των νεοναζί δολοφόνων. Μπορεί να χτυπήσει εξίσου και στα δύο μέτωπα. Το έκανε ακόμη και ο ΣΥΡΙΖΑ. Αντίθετα, ο Δελαστίκ κατέφυγε σε συνωμοσιολογικά σενάρια, κάνοντας μονομέτωπο κατά της συγκυβέρνησης και εφοδιάζοντας τους νεοναζί με υπερασπιστικά επιχειρήματα, που δεν τα άφησαν ανεκμετάλλευτα.
«Εξαιρετική ενόχληση προκάλεσε στη κυβέρνηση το άρθρο στο Πριν», έγραψε ο Δελαστίκ επανερχόμενος (χωρίς, πάντως, να τα βάλει και με τα αφεντικά του –το Μπομπολέικο– που τον αποδοκίμασαν από τις στήλες του «Εθνους»). Ναι, αλλά προκάλεσε και εξαιρετική ευφορία στη Χρυσή Αυγή, η οποία το έκανε σημαία της με άρθρο του Γ. Μάστορα στην ιστοσελίδα της. «Ουσιαστικά, δηλαδή, ο δημοσιογράφος δεν πιστεύει ότι το έγκλημα είχε πολιτικό κίνητρο, επομένως καταρρέει το τεράστιο ψέμμα για εμπλοκή της ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ», έγραψε –μεταξύ πολλών άλλων– ο συντάκτης της νεοναζιστικής ιστοσελίδας. Γιατί ο Δελαστίκ προτίμησε να αποσιωπήσει τη χρυσαυγίτικη σπέκουλα και έμεινε στην ενόχληση της κυβέρνησης; Αν η ενόχληση της κυβέρνησης δικαιώνει τις απόψεις του (κατά τη γνωστή τυπική λογική), τότε η χαρά της ΧΑ τι κάνει;
«Ενοχλεί εντονότατα την κυβέρνηση η επισήμανση ότι πρέπει να δούμε αν ο χρυσαυγίτης δολοφόνος έδρασε κατ’ εντολήν της ηγεσίας της Χρυσής Αυγής ή αν εκτελούσε διαταγή άλλων κέντρων η οποία διαταγή φυσικά πέρασε μέσα από την ηγεσία της Χρυσής Αυγής», έγραψε ο Δελαστίκ στο άρθρο-απολογία, θεωρώντας ότι απευθύνεται σε κρετίνους που δε θυμούνται τι είχε γράψει στο πρώτο άρθρο του. Από το «πολύ δύσκολα μπορεί κανείς να υποθέσει ότι την εντολή δολοφονίας την έδωσαν ηγετικά στελέχη πρώτης γραμμής», φτάσαμε στο «η οποία διαταγή φυσικά πέρασε μέσα από την ηγεσία της Χρυσής Αυγής». Ούτε μια ψευτο-αυτοκριτική δεν είναι σε θέση να αρθρώσει ο Δελαστίκ. Ας τον χαίρονται οι σύντροφοί του.
ΥΓ: Πάτε στοίχημα ότι τα άρθρα των Φωτόπουλου-Δελαστίκ θα χρησιμοποιηθούν κατά κόρον από τους υπερασπιστές των νεοναζί στη δίκη τους, αν και όταν αυτή γίνει;
Πέτρος Γιώτης
