Ακόμη κι αν κανείς αμφιβάλλει για τον πολιτικό χαρακτήρα που έχουν οι αποφάσεις προφυλάκισης ή μη προφυλάκισης των νεοναζί βουλευτών, μια επιγραμματική αναφορά στα ποινικά δεδομένα της υπόθεσης διαλύουν κάθε αμφιβολία.
Ολοι τους είναι βουλευτές και έχουν συλληφθεί χωρίς άρση της ασυλίας τους, μόνο για το αδίκημα της συμμετοχής (και διεύθυνσης) «εγκληματικής οργάνωσης», που είναι κακούργημα αυτόφωρο, διότι η οργάνωση θεωρείται ότι έχει διαρκή δράση. Απ’ αυτή την άποψη, λοιπόν, δεν υπάρχει καμιά διαφορά μεταξύ τους. Ολοι κατηγορούνται για το ίδιο αδίκημα. Οσα λέγονται για τον Λαγό και τον Μιχαλολιάκο, ότι αυτοί είναι «δεμένοι» στην υπόθεση της δολοφονίας Φύσσα, είναι ανυπόστατα, διότι απλούστατα η ανάκριση δεν μπορεί να διερευνήσει την εμπλοκή τους σ’ αυτό το αδίκημα, αφού το αυτόφωρο πέρασε και δεν έχει αρθεί η βουλευτική τους ασυλία γι’ αυτό το αδίκημα.
Το άλλο επιχείρημα που διοχετεύεται από την Ευελπίδων είναι πως οι τρεις που δεν προφυλακίστηκαν δεν κρίθηκαν ύποπτοι φυγής, ούτε ύποπτοι διάπραξης νέων αδικημάτων, καθώς είναι πλέον γνωστά πρόσωπα, όπως και οι μεταξύ τους διασυνδέσεις. Και γιατί αυτό δεν ισχύει για τον Λαγό και τον Μιχαλολιάκο;
Ομως και αυτό καθαυτό το επιχείρημα συνιστά πρόκληση, αν το δει κανείς από τη σκοπιά του ισχύοντος ποινικού δικαίου. Εχεις μια «εγκληματική οργάνωση», έχεις συλλάβεις κάποιους ως διευθυντικά στελέχη της, θεωρείς ότι η οργάνωση ακόμη υφίσταται, εξακολουθείς να συλλαμβάνεις μέλη της σε διάφορες πόλεις της χώρας, εξακολουθείς να ψάχνεις για να βρεις στοιχεία για άλλους, και αφήνεις ελεύθερους τους μισούς από τη διευθυντική ομάδα, προσφέροντάς τους (μιλώντας πάντα με βάση την ποινική λογική) τη δυνατότητα να οργανώσουν την απόκρυψη στοιχείων (π.χ. του οπλοστάσιου που υπάρχει, σύμφωνα με το κατηγορητήριο, και δεν έχει βρεθεί), να οργανώσουν την ποινική άμυνα των μελών των ταγμάτων εφόδου, δυσχεραίνοντας έτσι το έργο της ανάκρισης. Πόσο μάλλον που η βουλευτική ασυλία, την οποία εξακολουθούν να έχουν, τους προσφέρει τεράστια ευχέρεια κινήσεων.
Ας μην κοροϊδευόμαστε. Οι ελληνικές δικαστικές αρχές είναι πρώτες στην Ευρώπη σε αριθμό προφυλακίσεων. Στέλνουν ανθρώπους στη φυλακή για ψύλλου πήδημα. Ακόμα και απλούς διαδηλωτές, με βάση τον κουκουλονόμο. Δε θα μιλήσουμε για όσους έχουν κατηγορηθεί ως μέλη ένοπλων επαναστατικών οργανώσεων (είτε αναλαμβάνουν την πολιτική ευθύνη είτε αρνού-νται τη συμμετοχή τους), που δεν διανοείται κανείς ότι μπορεί να μην προφυλακιστούν, ακόμη κι αν πρόκειται για οργανώσεις που έχουν σταματήσει τη δράση τους πριν από χρόνια (όπως έγινε π.χ. με τους κατηγορηθέντες για συμμετοχή στον ΕΛΑ). Εδώ στους κατηγορούμενους για συμμετοχή της ΣΠΦ έχουν φτάσει στο σημείο να κουρελιάζουν ποινικό νόμο και Σύνταγμα, παρατείνοντας τις προφυλακίσεις μέχρι και τους 36 μήνες! Αρκεί ν’ αναφέρουμε το παράδειγμα τεσσάρων κατοίκων της Ιερισσού, τεσσάρων μεροκαματιάρηδων, με οικογένειες που εξαρτώνται από τη δική τους δουλειά, που προφυλακίστηκαν για τα επεισόδια στις Σκουριές και οι αιτήσεις τους για αποφυλάκιση υπό όρους απορρίπτονται.
Είναι προφανές, ότι η μη προφυλάκιση των τριών νεοναζί βουλευτών είναι πέρα από το πνεύμα και το γράμμα του ισχύοντος ποινικού δικαίου και πέρα από την παράδοση που έχουν δημιουργήσει οι ελληνικές δικαστικές αρχές. Το γεγονός ότι τη σχετική απόφαση διαχωρισμού των κατηγορούμενων σε προφυλακιστέους και μη, σε «επικίνδυνους» και «ακίνδυνους», σε «καλούς» και «κακούς» πήραν δυο ανακριτές και δυο εισαγγελείς ομόφωνα, δείχνει ότι δούλεψε άλλο κέντρο. Κέντρο ισχυρό, που μπορούσε να καλύψει τα νώτα τους. Γιατί αποκλείεται να μην ήξεραν τι αποτελέσματα θα προκαλούσε αυτή τους η απόφαση. Και δεν είναι καθόλου εύκολο να ομοφωνήσουν τέσσερις δικαστικοί σ’ ένα τόσο σοβαρό πολιτικό ζήτημα, εν γνώσει τους ότι ποινικά η απόφασή τους ήταν εντελώς μετέωρη. Μόνο η ύπαρξη κάποιου ισχυρού κέντρου μπορεί να εξηγήσει αυτή τη μπετονένια ομοφωνία (ένας να διαφωνούσε, οι τρεις θα προφυλακίζονταν μέχρι να αποφανθεί το συμβούλιο).
Ποιο ήταν αυτό το κέντρο; Δεν είμαστε σε θέση να το γνωρίζουμε, ούτε θα κάνουμε σενάρια. Θα παραθέσουμε μόνο ένα δεδομένο και μια σκέψη. Το δεδομένο είναι η διαρροή του Δένδια, ότι η δική του πρόταση ήταν να ασκηθούν διώξεις μόνο κατά Λαγού και Μιχαλολιάκου, για την υπόθεση της δολοφονίας Φύσσα και δίωξη κατά παντός υπευθύνου (in rem) για όλα τα υπόλοιπα (δηλαδή, καρφώνει τον Αθανασίου για ερασιτεχνισμό). Η σκέψη είναι πως αποκλείεται ισχυροί κύκλοι της αστικής τάξης, που ποντάρουν στους νεοναζί και το ρόλο που μπορούν να παίξουν μελλοντικά, να μην έχουν παρέμβει σ’ αυτή την υπόθεση.
