Πριν ακόμα ξεκαθαρίσει το τοπίο γύρω από τη σχεδιαζόμενη αεροπορική επιδρομή των αμερικανονατοϊκών ιμπεριαλιστών στη Συρία, ο Βενιζέλος έσπευσε να δηλώσει, μετά από συνεννόηση με τον Σαμαρά, ότι η χώρα μας θα σεβαστεί τις διεθνείς της υποχρεώσεις και τις συμφωνίες που έχει υπογράψει. Δηλαδή, θα παράσχει στους Αμερικανούς και τη νέα «συμμαχία των προθύμων» όσες διευκολύνσεις χρειάζονται για τις πολεμικές τους επιχειρήσεις (βάση Σούδας, ραντάρ Κρήτης, στρατιωτικά αεροδρόμια).
Οι δηλώσεις Βενιζέλου δεν μας προκάλεσαν καμιά εντύπωση. Τα ίδια έχουν γίνει σε όλους τους ιμπεριαλιστικούς πολέμους, με πιο πρόσφατο παράδειγμα τους βομβαρδισμούς στη Λιβύη, για τη διεκπεραίωση των οποίων η Σούδα έπαιξε αποφασιστικό ρόλο. Εντύπωση (όχι σε μας, σε άλλους) προκάλεσε μόνο η βιασύνη του Βενιζέλου να κάνει αυτές τις δημόσιες δηλώσεις, χωρίς να κρατήσει τις συνήθεις διπλωματικές αποστάσεις που κρατιούνται υποκριτικά, όταν ένα θέμα δεν έχει ακόμη «ωριμάσει».
Ο Βενιζέλος, όμως, βιαζόταν να στείλει τα προσωπικά του διαπιστευτήρια στην πέραν του Ατλαντικού υπερδύναμη και τον πιο στενό ευρωπαίο σύμμαχό της στη συγκεκριμένη ιμπεριαλιστική επιχείρηση, τον γάλλο πρόεδρο Ολάντ. Σήκωσε πρώτος τη σημαία του «ατλαντισμού» στην Ελλάδα, για να τον προσέξουν και να τον αναλάβουν υπό την προστασία τους οι «μεγάλοι μας σύμμαχοι».
Στη συνέχεια, καθώς μάλιστα υπήρξε η εμπλοκή με το βρετανικό κοινοβούλιο, η προσφυγή του Ομπάμα στο Κογκρέσο και οι βουλευτικές «γκρίνιες» στη Γαλλία, κατάλαβε ότι πάλι βιάστηκε και με τη βιασύνη του έχασε πόντους στο εσωτερικό της Ελλάδας, όπου –όπως και να το κάνουμε– πάντοτε υπάρχει αντίθεση στις ιμπεριαλιστικές επιθέσεις, ιδιαί-τερα όταν αυτές αφορούν χώρες της γειτονιάς μας. Αντίθεση που ακόμα και όταν δεν εκδηλώνεται με μαζικές αντιπολεμικές κινητοποιήσεις, εγγράφεται ως αρνητική παρακαταθήκη για συγκεκριμένους αστούς πολιτικούς και τα κόμματά τους. Γι’ αυτό και επεδίωξε να αναδιπλωθεί, ζητώντας, με τη γνωστή του ιταμότητα, και τα ρέστα. «Από την Ελλάδα δεν έχει ζητηθεί ούτε συμμετοχή σε στρατιωτικές επιχειρήσεις, ούτε παροχή δι-ευκολύνσεων», ανακοίνωσε με δελτίο Τύπου του ΥΠΕΞ, παραδίδοντας στη συνέχεια… μαθήματα εθνικής υπευθυνότητας: «Το πεδίο της εξωτερικής πολιτικής δεν προσφέρεται για την άσκηση αντιπολίτευσης. Πολύ περισσότερο δε, είναι κατώτερη των περιστάσεων που επικρατούν στην ευρύτερη περιοχή μας, η εσκεμμένη αλλοίωση των επίσημων θέσεων που διατυπώνει ο υπουργός Εξωτερικών εκ μέρους της κυβέρνησης, απευθυνόμενος στη διεθνή κοινότητα».
Και σ’ αυτή την ανακοίνωση, όμως, δεν παρέλειψε να επαναλάβει ότι «η κυβέρνηση θα τηρήσει «τις υποχρεώσεις της χώρας στο πλαίσιο του ΟΗΕ, της ΕΕ, του ΝΑΤΟ και των διμερών μας συμβάσεων». Αυτές οι υποχρεώσεις περιγράφονται στην περιβόητη «Συνολική Τεχνική Συμφωνία (CTA) μεταξύ της Ελληνικής Δημοκρατίας και των ΗΠΑ» (κυρώθηκε με το νόμο 3108/2003, επί κυβέρνησης Σημίτη). Στην παράγραφο 6 του άρθρου 3 αυτής της συμφωνίας αναφέρεται: «Η ευκολία των Ηνωμένων Πολιτειών στην Αεροπορική Βάση της Σούδας στην Κρήτη μπορεί να χρησιμοποιείται ως σημείο εισόδου και εξόδου προς και από την Ελλάδα από τα στρατιωτικά αεροσκάφη, εφόδια και συνδεόμενο προσωπικό των ΗΠΑ, κατά την εκτέλεση αποστολών εγκεκριμένων από την Ελληνική Δημοκρατία».
Οταν χρειαστεί, λοιπόν, θα ζητηθεί η «έγκριση» της ελληνικής κυβέρνησης και αυτή, φυσικά, θα δοθεί. Αυτή θα είναι η ελληνική συμμετοχή σε μια ακόμη ιμπεριαλιστική εκστρατεία στην περιοχή μας, όποια μορφή κι αν αυτή πάρει τελικά. Κόντρα στη θέληση του ελληνικού λαού, που δε θέλει καμιά συμμετοχή στους πολέμους που εξαπολύουν οι ιμπεριαλιστές.
Η παραδοσιακή αμερικανοδουλεία όλων των ελληνικών αστικών κυβερνήσεων, που κρατάει από το 1947, όταν οι αμερικανοί ιμπεριαλιστές διαδέχτηκαν τους Αγγλους για να εξασφαλίσουν τη νίκη των μοναρχοφασιστών επί του ΔΣΕ, επιβεβαιώθηκε για μια ακόμη φορά κατά την επίσκεψη Σαμαρά στην Ουάσιγκτον, στις αρχές Αυγούστου. Σχολιάζαμε τα αποτελέσματα αυτού του ταξιδιού στη διαδικτυακή έκδοση της «Κόντρας»:
1. Οι Αμερικανοί δεν έχουν ιδιαίτερα οικονομικά συμφέροντα στην Ελλάδα (σε επίπεδο επενδύσεων), ούτε σχεδιάζουν. Σε ό,τι αφορά τη διαχείριση του χρέους, παρεμβαίνουν μέσω ΔΝΤ. Η παρέμβασή τους, όμως, γίνεται σε άλλα επίπεδα. Γίνεται είτε στο Eurogroup, όπου συμμετέχει η διευθύντρια του ΔΝΤ Κριστίν Λαγκάρντ, είτε στις διμερείς σχέσεις τους με τη Γερμανία, η οποία ηγεμονεύει στην Ευρωζώνη και καθορίζει τις οικονομικές της εξελίξεις, λαμβάνοντας υπόψη μόνο το αδιατάρακτο του στρατηγικής συμμαχία γερμανο-γαλλικού άξονα. Την πρώτη φορά που ο αμερικανός υπουργός Οικονομικών Τζακ Λιου δοκίμασε να καταφερθεί δημόσια κατά της γερμανικής οικονομικής στρατηγικής, επισκεπτόμενος προ μηνών το Βερολίνο, δοκίμασε μια δυσάρεστη έκπληξη, καθώς ο παριστάμενος Βόλφγκανγκ Σόιμπλε αντέδρασε αμέσως, δηλώνοντας πως η Γερμανία δεν δέχεται υποδείξεις για την οικονομική της πολιτική.
Γι' αυτό και ο Ομπάμα υπήρξε ιδιαίτερα προσεκτικός στη σύντομη (όπως προβλέπει το αυστηρό πρωτόκολλο του Λευκού Οίκου) δήλωσή του μετά τη συνάντηση με τον Σαμαρά. Τι είπε και το έκαναν σημαία τα παπαγαλάκια της κυβερνητικής προπαγάνδας; Οτι δε φτάνει μόνο η λιτότητα, αλλά χρειάζεται και η ανάπτυξη για να καταπολεμηθεί η ανεργία. Κάντε ένα σύντομο ψάξιμο στο Διαδίκτυο και θα βρείτε η ίδια δήλωση να έχει γίνει δεκάδες φορές από την Μέρκελ, τον Σόιμπλε, τον Γιούνκερ, τον Μπαρόζο, τον Ντεϊσελμπλούμ και άλλους ιθύνοντες της Γερμανίας και της Ευρωζώνης. Τρεις φορές, σε μια τόσο σύντομη δήλωση, ο Ομπάμα αναφέρθηκε στην ανάγκη της λιτότητας, αλλά αυτό τα ελληνικά παπαγαλάκια δεν το «είδαν»: «Είμαι σίγουρος πως ο Πρωθυπουργός κ. Σαμαράς θα τηρήσει τη δέσμευσή του για τη συνέχιση των δομικών μεταρρυθμίσεων (…) Είναι σημαντικό να υπάρχει ένα σχέδιο για δημοσιονομική εξυγίανση προκειμένου να γίνει το χρέος διαχειρίσιμο (…) Πιστεύω πως ο Πρωθυπουργός κ. Σαμαράς έχει δεσμευτεί να προχωρήσει στις σκληρές δράσεις που χρειάζονται». Tα παπαγαλάκια είδαν μόνο τις αναπτυξιολογικές παπαριές, τις οποίες λένε συνεχώς και οι γερμανοί πολιτικοί.
Αλλά κι αν κλείσουμε τα μάτια μπροστά στην πραγματικότητα και δεχτούμε την προπαγάνδα του Μαξίμου, σύμφωνα με την οποία ο Ομπάμα κατήγγειλε τη γερμανική οικονομική στρατηγική, μήπως έχει αυτό καμιά πρακτική σημασία; Μήπως ετοιμάζονται τίποτα αμερικάνικες επενδύσεις που θ' αλλάξουν την όψη του ελληνικού καπιταλισμού; Μήπως οι ΗΠΑ ετοιμάζονται ν' αγοράσουν το δημόσιο χρέος που πλέον βρίσκεται στα χέρια της Γερμανίας και των άλλων χωρών της Ευρωζώνης; Οι μόνες κινήσεις που έχουν γίνει από αμερικανικής πλευράς τα τελευταία χρόνια είναι οι κινήσεις των επιθετικών vulture funds, των κεφαλαίων-γύπας, που αγόρασαν πάμφθηνα ελληνικά ομόλογα στη δευτερογενή αγορά, ενώ στη συνέχεια αρνήθηκαν να μπουν στο «κούρεμα» του PSI και εισπράττουν στο ακέραιο τα ομόλογα που απέκτησαν.
2. Οι Αμερικανοί δεν ενδιαφέρονται μεν για επενδύσεις στην Ελλάδα ή για τη διαχείριση του χρέους, έχουν όμως ενεργειακή στρατηγική για την περιοχή, στην οποία βρίσκονται σε σκληρό ανταγωνισμό με τη Ρωσία. Για να πάρει ο Σαμαράς την πρόσκληση για την Ουάσιγκτον και να του χαρίσει μερικά λεπτά ο Ομπάμα, λίγο πριν αναχωρήσει για διακοπές στη Χαβάη, τέθηκαν στην ελληνική πλευρά δυο όροι. Τον έναν τον γνωρίζαμε ήδη, τον άλλο τον πληροφορηθήκαμε αμέσως μόλις το πρωθυπουργικό αεροπλάνο απογειώθηκε από το αεροδρόμιο της Ελευσίνας με κατεύθυνση τις ΗΠΑ.
Ο πρώτος όρος ήταν να μην μπουν οι Ρώσοι στην ελληνική ενεργειακή αγορά. Ετσι, εκεί που η Gazprom ήταν έτοιμη ν' αγοράσει ΔΕΠΑ και ΔΕΣΦΑ και ο Αλεξέι Μίλερ μπαινόβγαινε στο Μαξίμου πιο συχνά από τους Βενιζέλο-Κουβέλη, η δουλειά χάλασε, η ΔΕΠΑ έμεινε στο ράφι και ο ΔΕΣΦΑ δόθηκε στους Αζέρους, στενούς ενεργειακούς συμμάχους των ΗΠΑ. Ταυτόχρονα, ο ελληνικός διάδρομος επιλέχτηκε για τον αμερικανοϊταλικών συμφερόντων αγωγό ΤΑΡ, που μπορεί να μην είναι από τους πρωτεύοντες αγωγούς, όμως κατοχυρώνει την Ελλάδα ως στοιχείο της αμερικάνικης ενεργειακής σφαίρας επιρροής.
Ο δεύτερος όρος ήταν η υπογραφή του Μνημόνιου Κατανόησης μεταξύ Ισραήλ, Ελλάδας και Κύπρου, κίνηση που ανακοινώθηκε αιφνιδιαστικά την ώρα που ο Σαμαράς έφευγε για Ουάσινγκτον. Δεν είναι τυχαίο ότι τη φιέστα της υπογραφής του Μνημόνιου στην Κύπρο παρακολουθούσε ο εβραϊκής καταγωγής αμερικανός υφυπουργός Εξωτερικών, αρμόδιος για θέματα Ενέργειας, Ειμος Χοκστάιν, ο οποίος υπήρξε ο ενορχηστρωτής της συμφωνίας. Δεν χρειάζεται να αναφερθούμε στη στρατηγική συμμαχία των ΗΠΑ με το Ισραήλ, που εδώ και 65 χρόνια αποτελεί τον χωροφύλακά τους στην περιοχή. Ούτε στους πολεμικούς τυχοδιωκτισμούς που εγκυμονεί κάθε «συγχρωτισμός» με το σιωνιστικό μόρφωμα.
3. Τέλος, κάτι «ψήνεται» στο Κυπριακό, στο οποίο επίσης αναφέρθηκε δημόσια ο Ομπάμα. Κι αυτό που «ψήνεται» είναι το βρυκολάκιασμα του σχεδίου Ανάν. Αρκεί να σκεφτούμε σε τι οικονομικό χάλι βρίσκονται σήμερα Κύπρος και Ελλάδα, εν αντιθέσει με την Τουρκία που ακόμα διανύει τη φάση της σχετικής καπιταλιστικής ανάπτυξης, ενώ έχει αναβαθμίσει και τον περιφερειακό της ρόλο.
Τα παπαγαλάκια, βέβαια, δίνουν ρέστα και σ' αυτό το θέμα. Οπως διαβάσαμε στα «Νέα», συνεργάτης του πρωθυπουργού που ήταν παρών σε όλες τις συναντήσεις είπε πως «ακόμα και για το Κυπριακό μας ρώτησαν τι θέλουμε»! Το φαντάζεστε; Ο Ομπάμα ή ο Κέρι να ρωτάνε τον Σαμαρά (που φίλησε κατουρημένες ποδιές για να πάρει την πρόσκληση) τι θέλει να γίνει στο Κυπριακό και όχι να του υπαγορεύουν τις αμερικάνικες απαιτήσεις!
Τότε, δεν υπήρχε στην ατζέντα η επίθεση στη Συρία. Οταν προπαγάνδισαν έτσι την επίσκεψη Σαμαρά στην Ουάσιγκτον, όταν ο εθνικιστής-ακροδεξιός πρωθυπουργικός σύμβουλος Φαήλος Κρανιδιώτης συνέγραψε στη συνέχεια… πραγματεία υπέρ της αμερικανοδουλείας, μπορούμε να φανταστούμε πόσο πρόθυμη και άμεση θα είναι η ανταπόκριση σε ό,τι ζητήσουν οι Αμερικανοί για τη σχεδιαζόμενη επίθεσή τους στη Συρία.
