Χρέος μας η ανατροπή. Φωτιά-τσεκούρι, τώρα!
Ορκίστηκε η νέα βουλή στο γνωστό σκηνικό που θύμιζε πάλι θεοκρατικό καθεστώς της ανατολής, βάσει της κοσμοαντίληψης του οποίου παρατηρήθηκαν κάποια καθόλου ευοίωνα σημάδια για την –κατά μακαριστό– «δεξιά του Κυρίου». Πώς αλλιώς να ερμηνευτεί το ότι η βουλευτίνα της «Χρυσής Αυγής» και σύζυγος Μιχαλολιάκου έσπασε το τακούνι της κατά την είσοδο στο κοινοβού-λιο; Τι άλλο από οφθαλμοφανές σημάδι μπορεί να είναι; Αλλά και η απουσία του προσωρινά μονόφθαλμου πρωθυπουργού, τι άλλο μπορεί να σηματοδοτεί; Μάλιστα, οι θεράποντες ιατροί του έδωσαν ρητή εντολή να μην ταξιδέψει αεροπορικώς τουλάχιστον για τις επόμενες σαράντα (άλλος θείος και ενδεικτικός αριθμός!) ημέρες! Οσο για την παροιμία «καλύτερα να σου βγει το μάτι παρά το όνομα», ρωτήστε τον ίδιο, που πλέον τα έχει δοκιμάσει και τα δύο… Νομίζουμε ότι –συγκριτικά– δεν είναι και τόσο κακό να σου βγει το όνομα. Σ’ αυτό ίσως να συμφωνεί και ο σύζυγος της Αννας (ποιας Διαμαντοπούλου ρε;) που τραγούδησε ότι του έβγαλαν το μάτι στον Ακράγαντα (το Ακριτζέντο, που οι Καμμένος, Καρατζαφέρης, Αδωνις και αμέτρητοι άλλοι υπερέλληνες βεβαιώνουν ότι είναι όντως ελληνικό). Αν στα παραπάνω προστεθεί και ο Ράπανος, τότε μιλάμε για μεγάλη κακοδαιμονία και περιμένουμε με αγωνία να δούμε τις εξελίξεις.
«Κοιτάξτε οποιαδήποτε κοινοβουλευτική χώρα: Η καθ’ αυτό “κρατική” δουλειά διεξάγεται πίσω από τα παρασκήνια και την κάνουν οι διευθύνσεις, τα γραφεία, τα επιτελεία. Στα κοινοβούλια απλώς φλυαρούν με τον ειδικό σκοπό να ξεγελούν τον “λαουτζίκο”» (Β. Ι. Λένιν – «Κράτος και επανάσταση»).
Μεγάλο ήταν όμως και το πρόβλημα που προέκυψε και με τα έδρανα της βουλής, αφού το αυτοαποκαλούμενο «κομμουνιστικό» κόμμα των δώδεκα πλέον όλων κι όλων βουλευτών γραπώθηκε σ’ αυτά που είχε καταλάβει μετά την Φλωράκειο-Καραμανλική επανάσταση (στην ουσία επρόκειτο για διάσκεψη που επισφραγίστηκε με το γνωστό έγγραφο και την φαρδιά-πλατιά υπογραφή του Χαρίλαου) του 1974 και δεν τα άφηνε! Ο ΣυΡιζΑ τα ήθελε λόγω πλειοψηφίας, η ΔημΑρ λόγω συμμετοχής της στην κυβέρνηση και έγινε της τάνασπου, που λέει και ο σ. Βασίλης.
Δικαιολογημένα πανηγυρίζει η στήλη τη συνεισφορά στην ελληνική (αστυνομική) λογοτεχνία, μιας διακεκριμένης διανοούμενης που ακούει στο χριστιανικό όνομα Αγγελική και στο μίζερο επαρχιώτικο επίθετο Νικολούλη. Η διαθέτουσα κληρονομικό χάρισμα τηλεπερσόνα έγραψε ένα αστυνομικό θρίλερ με τον χαρακτηριστικό τίτλο «Ονειρεύτηκα τον δολοφόνο σου», βασισμένο σε πραγματικά γεγονότα. Το δυσάρεστο είναι ότι «πρόκειται για το πρώτο βιβλίο μιας σειράς μυθιστορημάτων με ιστορίες εμπνευσμένες από την πολύχρονη εμπειρία της στο αστυνομικό ρεπορτάζ», όπως μας ενημερώνουν τα μέσα μαζικής εξημέρωσης. Για τους φίλους του είδους θα πρέπει να σημειώσουμε, χωρίς να κάνουμε ρατσιστικές διακρίσεις, ότι στο σπουδαίο πόνημα περιγράφεται «το ταξίδι αναζήτησης μιας δημοσιογράφου-ερευνήτριας, μετά την είδηση ότι σε μια μικρή επαρχιακή πόλη εξαφανίζεται μέσα στη νύχτα μια νεαρή και όμορφη κοπέλα». Ενδεικτικό του τι συμβαίνει και τι μας περιμένει, είναι ότι σε πρόσφατη παρουσίαση στο «Politia Tennis Club» (πού αλλού ρε ξενέρωτοι;), το βιβλίο παρουσίασαν οι Γιάννης Κακουλίδης, Γιάννης Πανούσης και Νίκος Χατζηνικολάου. Grand σουξέ!
«Πρέπει να απαλλαχτούμε από τις θεωρίες του ανθρωποκεντρισμού, όπως και από τις αφελείς θεωρίες της θρησκείας και όλων αυτών των πραγμάτων (…) Δεν γίνεται αντί να ζούμε, να προσπαθούμε να επιβιώσουμε (…) Κάθε πλάσμα έρχεται στον κόσμο με δικαιώματα, με δυνατότητες, να ζήσει τη ζωή του, να χαρεί, να είναι χορτάτο, να καλύπτει τις ανάγκες του, κλπ. Αλλά ο άνθρωπος έρχεται σ’ έναν κόσμο, όπου εκτός από τους πορφυρογέννητους, δεν ξέρει πού πάει και τι κάνει και πώς να ζήσει (…) Είμαστε πια μια κοινωνία σχιζοφρενών. Από τη μια ένας αφύσικος πολιτισμός και από την άλλη η οντότητά μας σαν άνθρωποι. Είμαστε ψυχασθενείς. Απλώς ο καθένας νομίζει ότι ο άλλος είναι κι όχι ο ίδιος (…) Δυστυχώς, για πρώτη φορά ζω σε μια κοινωνία η οποία δείχνει να χει πάθει εγκεφαλικό! Δεν αντιδρά με τίποτα! Να συμβαίνουν τόσο τρομακτικά πράγματα και μέσα σ’ αυτήν και στον κόσμο και γύρω της και να μην παίρνει χαμπάρι! Να μην αντιδρά με τίποτα! (…) Ο δρόμος προς την απελευθέρωση από τη βαρβαρότητα, είναι ένας δρόμος πάνω από την πυρά που πρέπει να περάσει ο καθένας μας. Πάρα πολύ δύσκολος δρόμος (…) Τολμάτε ρε, τολμάτε! Γράψτε αυτό που θέλετε, αυτό που σκέφτεστε» (Χρόνης Μίσσιος).
Κοκκινοσκουφίτσα
