Ο Σιμόν και η Χάνα, ζευγάρι για είκοσι χρόνια, γνωρίζουν –ο καθένας ξεχωριστά- τον Ανταμ, με τον οποίον αποκτούν και σεξουαλικές σχέσεις. Οταν το ανακαλύπτουν, αντιδρούν. Ομως, μετά από λίγο συνειδητοποιούν ότι θέλουν να είναι τρίο.
Κεντρικές φράσεις στην ταινία είναι «πρέπει να αφήσεις πίσω σου τις ντετερμινιστικές σου ιδέες για τη βιολογία» και «λέμε ότι είναι βιολογικός διαχωρισμός, (ο διαχωρισμός ανάμεσα σε αρσενικά και θηλυκά) αλλά ίσως είναι απλά κάτι συμβολικό». Τίθεται, λοιπόν, το ζήτημα της σχέσης του βιολογικού φύλου με το κοινωνικό φύλο και τη σεξουαλικότητα, και ένα σωρό παρόμοιες έννοιες, οι οποίες τα τελευταία χρόνια απασχολούν ολοένα και περισσότερο.
Ο σκηνοθέτης υποστηρίζει ότι υπάρχει διαφορά ανάμεσα στην ηδονή και την αναπαραγωγή και ότι μάλιστα οτιδήποτε προκαλεί ηδονή δεν είναι ανάγκη να σχετίζεται με την αναπαραγωγή που μέχρι πρόσφατα θεωρούνταν ο πιο σημαντικός λόγος για τις σεξουαλικές σχέσεις. Μέσα απ’ αυτό το πρίσμα (σεξ=αναπαραγωγή) δημιουργήθηκαν τα πρότυπα
συμπεριφοράς (αρσενικά-θηλυκά), τα οποία εγκλωβίζουν τους ανθρώπους και ως προς το κομμάτι της ηδονής. Αυτές οι απόψεις είναι επηρεασμένες από τη μεταδομιστική φεμινιστική θεωρία, στην οποία κυρίαρχο μοτίβο είναι ότι το φύλο είναι προϊόν κοινωνικού καθορισμού και διαμορφώνεται μέσα από παραστασιακές επιτελέσεις. Οι φορείς αυτών των θεωριών υποστηρίζουν στρεβλά ότι προέρχονται από τη μαρξιστική θεωρία (εννοώντας φυσικά εκείνον τον «μαρξισμό», με τον οποίο ο Μαρξ εγγράφως είχε ζητήσει να μην τον ταυτίζουν). Σύμφωνα μ’ αυτή τη θεωρία, δεν μιλάμε πια για αστική και εργατική τάξη και για επιβολή της αστικής τάξης στην εργατική, αλλά για ετεροφυλοφιλική κανονικότητα, με την ετεροφυλοφιλία να επιβάλλεται σε οποιαδήποτε άλλη μορφή άντλησης ικανοποίησης.
Υπενθυμίζουμε ότι τον Τίκβερ τον έχουμε γνωρίσει από ταινίες όπως «Τρέξε Λόλα, τρέξε» και «Το άρωμα: Η ιστορία ενός δολοφόνου».
Ελένη Π.
