Tο είδαμε κι αυτό. Γυναίκες συναδέλφισσες πίσω από τα απορριμματοφόρα κι εμείς να είμαστε υποχρεωμένοι να εξηγήσουμε τα αυτονόητα των αυτονόητων.
Οτι δηλαδή είναι ανεπίτρεπτο για βιολογικούς – ιατρικούς λόγους οι συναδέλφισσες να κάνουν μια τόσο βαριά και ανθυγιεινή εργασία. Γιατί πέρα από τη μεγαλύτερη κούραση και εντατικότητα είναι πιο ευάλωτες στα προβλήματα που δημιουργούνται από την αποκομιδή των απορριμμάτων.
Για το λόγο αυτό, της βιολογικής διαφορετικότητας των γυναικών, αλλά και της διπλής και τριπλής καταπίεσης που δέχονται στην καπιταλιστική κοινωνία, το συνδικαλιστικό κίνημα είχε θέσεις (και τώρα έχει στα χαρτιά) που ζητούσαν τη γρήγορη συνταξιοδότηση των γυναικών, το μικρότερο ωράριο και άλλα.. .
Γι’ αυτό κανένας δε διανοούνταν να αποπειραθεί να βάλει τις γυναίκες πίσω από τα απορριμματοφόρα. Oι συνθήκες βέβαια υγιεινής και ασφάλειας, οι συνθήκες των όρων και των μέσων αποκομιδής θα έπρεπε να ήταν στο καθημερινό στόχαστρο όλων των εργαζόμενων, ανεξάρτητα αν είναι γυναίκες ή άνδρες, αν δουλεύουν στην καθαριότητα ή στα γραφεία. Kάτι τέτοιο όχι μόνο σταμάτησε να υπάρχει, αλλά πολύ περισσότερο, πριν φτάσουμε στην προκλητική και βάρβαρη αυτή ισότητα των δύο φύλων, προηγήθηκε η ραγδαία επιδείνωση της θέσης των ανδρών συναδέλφων που δουλεύουν στην καθαριότητα (μεγαλύτεροι τομείς, συνεχείς αλλαγές στο ωράριο, συνεχές κυνηγητό).
Mια καινούργια λαμπρή σελίδα γράφει η προοδευτική διοίκηση του δήμου Kαλλιθέας και το ταξικό συνδικάτο που ανήκει στο ΠAME και εμπνέεται (η πλειοψηφία του) από τα ιδανικά του κομμουνισμού. Για άλλη μια φορά επιβεβαιώνεται ότι ο κατήφορος δεν έχει πάτο, ότι η δίψα για εξουσία, για περισσότερη εξουσία μετάλλαξε και συνεχώς μεταλλάσσει τους υποτιθέμενους προοδευτικούς.
Οτι ο συμβιβασμός, ο συνεχής συμβιβασμός κάνει τους αριστερούς άτονους, άνευρους, ψεύτες και υποκριτές. Οταν έχουν το θράσος να ισχυρίζονται ότι μόνες τους, εθελοντικά (!!!), πήγαν οι συναδέλφισσες πίσω από τα απορριμματοφόρα, δεν ξέρουμε αν υπάρχουν κι άλλες τέτοιες εθελόντριες συναδέλφισσες. Aπλά, ακόμη κι αν υπάρχουν, όχι οι κομμουνιστές, όχι οι αριστεροί, όχι οι προοδευτικοί, όχι οι συνδικαλιστές, αλλά οι απλοί άνθρωποι θα έπρεπε να τις αποτρέψουν από αυτό το απονενοημένο έγκλημα κατά του εαυτού τους. Πολύ δε περισσότερο θα έπρεπε, έστω και γι’ αυτό να σηκώσουν λιγάκι το κεφάλι τους στην προοδευτική διοίκηση.
Eδώ έφτασαν τα πράγματα. Tραγική κατάληξη ενός συλλόγου που με όλες τις διαφωνίες που είχαμε, είχε ζωή, είχε δύναμη, διεκδικούσε. Eδώ και χρόνια υπάρχει άπνοια από άκρη σ’ άκρη, και όσο μεγαλύτερη άπνοια τόσο περισσότερο παίζει η λογική του μικρότερου κακού, τόσο περισσότερο ψέμα, τόσο περισσότερος παραλογισμός.
Πού αλλού θα έφτανε η κατρακύλα του «χειρισμού» του θέματος των συμβασιούχων, του αχαρακτήριστου τρόπου που «παλεύονται» οι «απεργίες» της ομοσπονδίας, των τόσων προβλημάτων που συνεχώς επιδεινώνονται σε όλους τους χώρους και που οι εργαζόμενοι τα αγνοούν, εκτός αν πρόκειται για στενά δικά τους προβλήματα.
Tραγική κατάληξη ενός χώρου που θέλει να αυτοπροσδιορίζεται ως αριστερός, κομμουνιστικός, αντιιμπεριαλιστικός και δεν μπορεί να αρθρώσει μια προοδευτική λέξη πέρα από τη δικαιολογία και τα ψέματα.
Aυτό το χαρτί δεν έχει μόνο το χαρακτήρα του δημόσιου επαίνου στη διοίκηση του δήμου για την προοδευτικότητά της, δεν έχει μόνο το χαρακτήρα του δημόσιου επαίνου στο σύλλογο για την αγωνιστικότητά του και την ευαισθησία του. Εχει το χαρακτήρα μιας ερώτησης, μιας απορίας, ενός προβληματισμού. Για πόσο ακόμα και ως που;
• Απαιτούμε να σταματήσει εδώ και τώρα αυτό το αίσχος
• Ζητάμε έκτακτη γενική συνέλευση
Παρέμβαση
