Το αποτέλεσμα μοιάζει να δικαιώνει το χαρακτηρισμό: πέντε νεκροί, εκατοντάδες καμένα και λεηλατημένα μαγαζιά, αλλά και αστυνομικά τμήματα, 3.100 συλλήψεις, εκατοντάδες καταδίκες σε δικαστήρια «φαστ-τρακ» (ένας μοντέρνος όρος για τα έκτακτα στρατοδικεία, που λανσαρίστηκε από τον βρετανικό Γκάρντιαν) από άτομα (νεολαίους στην πλειοψηφία τους) που δεν ανήκαν μόνο στους «κακούς» μετανάστες αλλά και στα πιο φτωχά στρώματα της βρετανικής κοινωνίας. Οπως μία 11χρονη που ομολόγησε ότι έσπασε τα τζάμια ενός καταστήματος ενδυμάτων στο Νότιγχαμ και καταδικάστηκε σε εννέα μήνες επιτήρηση (που περιλαμβάνει και «εθελοντική» εργασία για την αποκατάσταση των ζημιών). Ποινή που, όπως υποστήριξε ο ίδιος ο δικαστή,ς είναι μεγαλύτερη από τη συνήθη για μια τέτοια πράξη, αλλά αντανακλά τη σοβαρότητα των πράξεων που συνέβησαν στην πόλη εκείνο το βράδυ.
Αν και η αρχική δήλωση του εκπροσώπου της «Ανεξάρτητης Επιτροπής Παραπόνων για την Αστυνομία» (IPCC) ανέφερε ότι στη συμπλοκή πυροβολήθηκε πρώτα ο ένας αστυνομικός και μετά ο Ντάγκαν, η βαλιστική εξέταση της σφαίρας που καρφώθηκε στον ασύρματο του αστυνομικού τον διέψευσε. Η σφαίρα προέρχονταν από αστυνομικό όπλο και όχι απ’ αυτό που βρέθηκε στον τόπο της συμπλοκής (μια ρέπλικα ανασκευασμένη), σύμφωνα με το προκαταρκτικό πόρισμα της IPCC που δημοσιεύτηκε στις 9 Αυγούστου. Επομένως, και οι τρεις σφαίρες που έπεσαν ανήκαν στα αστυνομικά όργανα και όχι στους «υπόπτους».
Η δολοφονία του Ντάγκαν δεν ήταν κεραυνός εν αιθρία. Από το 1998 μέχρι σήμερα πάνω από 300 άτομα έχουν δολοφονηθεί από την αστυνομία χωρίς να έχει φυλακιστεί ούτε ένας μπάτσος. Μια ματιά να ρίξει κανείς στην ιστοσελίδα της IPCC θα βρει πρόσφατα περιστατικά δολοφονιών πριν αλλά και μετά την δολοφονία του Ντάγκαν (βλ. ένθετο). Οι δολοφονίες συνοδεύονται από τον ρατσισμό στον οποίο η βρετανική αστυνομία έχει να επιδείξει πλούσιο έργο. Σύμφωνα με στοιχεία που είχαν δημοσιευτεί παλαιότερα από τον βρετανικό Γκάρντιαν (17/10/10), η πιθανότητα να υποστεί σωματική έρευνα ένας μαύρος από την αστυνομία είναι 26 φορές μεγαλύτερη από έναν λευκό. Στο δε Λονδίνο, οι κοινωνικές ανισότητες οξύνονται επικίνδυνα, με το 10% των πλουσιότερων να κατέχει 273 φορές περισσότερο πλούτο από το 10% των φτωχότερων, γεγονός που κάνει τη βρετανική πρωτεύουσα τη χειρότερη από άποψη κοινωνικών ανισοτήτων στον ανεπτυγμένο κόσμο, όπως επεσήμανε ο καθηγητής Ντάνι Ντόρλινγκ του πανεπιστημίου του Σέφιλντ σε πρόσφατο βιβλίο του. Αυτό αντανακλάται ακόμα και στο όριο ζωής, που για τους πλουσιότερους Λονδρέζους αυξάνεται ένα έτος κάθε χρόνο, ενώ παραμένει σχεδόν στάσιμο για τους φτωχότερους.
Η όξυνση των κοινωνικών ανισοτήτων έκανε τον Ντόρλινγκ να υποστηρίξει ότι το χάσμα μεταξύ πλούσιων και φτωχών είναι το μεγαλύτερο από την εποχή της δουλείας. Αυτά όμως είναι… ψιλά γράμματα για τον διαχειριστή της εξουσίας των καπιταλιστών. Γι’ αυτό και ο Κάμερον έσπευσε να τονίσει ότι τα γεγονότα είναι άσχετα με κοινωνικά αίτια και με τις πρόσφατες περικοπές (που έπληξαν ιδιαίτερα την περιοχή του Χαρινγκέι, τη διοικητική περιοχή που περιλαμβάνει το Τότεγχαμ, μέχρι του σημείου οι δαπάνες για τον προϋπολογισμό του ταμείου νεολαίας να μειωθούν κατά 75%, με αποτέλεσμα να κλείσουν πολλά κέντρα νεότητας και υπηρεσίες υποστήριξης παιδιών και νεολαίων). Το Νοέμβρη του 2005, ο Σαρκοζί αποκαλούσε «αποβράσματα» τους γόνους των μεταναστών που έκαιγαν σωρηδόν αυτοκίνητα στα γαλλικά προάστια. Τον Αύγουστο του 2011, ο Κάμερον αποκάλεσε «εγκληματίες» αυτούς που λεηλατούσαν μαγαζιά αρπάζοντας τσιγάρα, αρώματα, ρούχα και ηλεκτρικές συσκευές, απειλώντας ότι θα στείλει το στρατό να επιβάλλει την τάξη.
