Να τες και οι εμπράγματες εγγυήσεις, που δεν υπήρχε περίπτωση να δώσουμε. Μια ακόμη «κόκκινη γραμμή» διαλύθηκε, σαν να ήταν φτιαγμένη με χρωματιστούς κόκκους άμμου. Για την ακρίβεια, με τέτοια υλικά είναι φτιαγμένες όλες οι «κόκκινες γραμμές». Προπαγανδιστικά πυροτεχνήματα που φτιάχνουν οι σύμβουλοι του Παπανδρέου, για να λειτουργήσουν για λίγο καιρό και να αποφορτίσουν κάπως την πίεση που δέχεται η κυβέρνηση.
Μόλις στις 19 Ιούνη, στη συζήτηση για την ψήφο εμπιστοσύνης, ο Παπανδρέου δήλωνε, ότι «δεν μπορούμε να δεχτούμε όρους υποτιμητικούς για τη χώρα μας. Αλλιώς μπορεί να φτάσουμε σε αδιέξοδο, με ό,τι αυτό μπορεί να σημαίνει για τη χώρα μας». Τώρα, είναι ο Βενιζέλος που γυρίζει το χαβά, δηλώνοντας ότι τις εμπράγματες εγγυήσεις τις ζητούν οι Φινλανδοί, γιατί «στο εθνικό υποσυνείδητο των Φινλανδών υπάρχει η έννοια του collateral», επειδή «είχαν περάσει πριν από μερικά χρόνια, στις αρχές της δεκαετίας του ΄90 από μια πολύ μεγάλη δημοσιονομική περιπέτεια και τότε είχαν κληθεί να παράσχουν εγγυήσεις, δηλαδή collateral». «Αρα λοιπόν», κατέληξε μ’ εκείνο το από καθέδρας ύφος που δεν σηκώνει αμφισβήτηση, «εάν βρεθούμε αντιμέτωποι με ένα ερώτημα μεγάλης επιμήκυνσης, μεγάλης μείωσης επιτοκίων και μεγάλης ελάφρυνσης του κόστους εξυπηρέτησης, και πρέπει εκεί να αντιμετωπίσουμε ζητήματα εγγυητικών μηχανισμών, αυτό πρέπει να το κάνουμε γιατί ο εγγυητικός μηχανισμός θα μας επιτρέψει πολλά πράγματα». Και για να εμπεδώσουν οι δημοσιογράφοι ότι πέφτει κι αυτή η «κόκκινη γραμμή», επανέλαβε: «Αρα είναι κάτι το οποίο καλό είναι να υπάρχει στο τραπέζι. Εντάξει;».
Ηταν σαφές από την πρώτη στιγμή, ότι οι «δανειστές μας» απαιτούσαν εμπράγματες εγγυήσεις για τη δεύτερη δανειακή σύμβαση, γιατί η πρώτη δεν είναι και τόσο ισχυρή σ’ αυτόν τον τομέα. Απαιτούσαν, δηλαδή, να μπει ενέχυρο ολόκληρη η Ελλάδα, για να μπορούν να βγάζουν τα κομμάτια τους στο σφυρί, προκειμένου να εισπράττουν τις τοκογλυφικές δόσεις των δανείων τους.
Στο προηγούμενο φύλλο της «Κ» γράφαμε ότι η εταιρία για το ξεπούλημα της κρατικής περιουσίας δεν φτιάχτηκε για να μειώσει το χρέος, αλλά για να υπάρχει η δυνατότητα να βγαίνουν στο σφυρί διάφορα «φιλέτα», κάθε φορά που δεν θα υπάρχουν αρκετά χρήματα στο δημόσιο ταμείο για να πληρώνεται μια τοκογλυφική δόση. Η χορήγηση εμπράγματων εγγυήσεων στους δανειστές αποτελεί την πιο λαμπρή επιβεβαίωση αυτής μας της εκτίμησης. Οταν έχει εγγραφεί υποθήκη, τότε το ακίνητο ή την επιχείρηση μπορεί να τα βγάλει στο σφυρί ο ίδιος ο δανειστής.
