Ο Αλογοσκούφης έχει ένα προσωπικό όραμα (δική του η λέξη). Το παρουσίασε σε συνέντευξή του σε κυριακάτικη εφημερίδα. Θέλει να οδηγήσει το ελληνικό κράτος στην καθιέρωση ενός ενιαίου συντελεστή ύψους 25% στη φορολογία των φυσικών προσώπων, με παράλληλη αύξηση του αφορολόγητου.
Πρέπει να πούμε, ότι αν η συνέντευξη δινόταν τη Δευτέρα, μετά τη γνωστοποίηση του αποτελέσματος των γερμανικών εκλογών, ο Αλογοσκούφης θα είχε καταπιεί τη γλώσσα του και δεν θα μας έκανε κοινωνούς του οράματός του. Βιάστηκε, όμως, θεωρώντας ότι οι φίλοι του οι Χριστιανοδημοκράτες θα σαρώσουν. Δεν σάρωσαν, όμως, και κινδυνεύουν να μείνουν για μια τετραετία ακόμα εκτός κυβέρνησης. Ενας από τους βασικούς λόγους που δεν σάρωσαν, ένας από τους λόγους που «τρόμαξαν» τους γερμανούς ψηφοφόρους και έριξαν τους Χριστιανοδημοκράτες κάτω και από τα επίπεδα των προηγούμενων εκλογών, είναι το ίδιο ακριβώς «όραμα» που περιέλαβαν ως δέσμευση στο εκλογικό τους πρόγραμμα: ενιαίο φορολογικό συντελεστή της τάξης του 25% για όλα τα εισοδήματα πάνω από 21.000 ευρώ το χρόνο (αφορολόγητο κάτω από τα 21.000 ευρώ).
Γιατί τρόμαξαν οι ψηφοφόροι; Γιατί λίγοι Γερμανοί έχουν χαμηλότερο ετήσιο εισόδημα. Η πλειοψηφία όσων έχουν μια σταθερή εργασία κινείται πάνω απ’ αυτά τα επίπεδα. Κάτι αντίστοιχο συμβαίνει και στην Ελλάδα για πολύ κόσμο. Χωρίς να λογαριάσουμε το ότι εδώ το όριο θα μπει πιο κάτω από τα 21.000 ευρώ το χρόνο. Αρκεί να θυμίσουμε ότι με την ισχύουσα φορολογική κλίμακα το τμήμα του εισοδήματος πάνω από τα 23.400 ευρώ το χρόνο φορολογείται με το μεγαλύτερο συντελεστή (40%). Αλλωστε, μιλώντας στο MEGA ο Αλογοσκούφης είπε πως έχει κατά νου μια αύξηση του αφορολόγητου στα 12.000 ευρώ. Δηλαδή, κάθε εισόδημα πάνω από 12.000 ευρώ θα φορολογείται με ενιαίο συντελεστή 25%!
Ο Αλογοσκούφης και όλοι όσοι προτείνουν αυτό το μέτρο έχουν το θράσος να ισχυρίζονται ότι πρόκειται για ένα κοινωνικά δίκαιο μέτρο. Μιλάμε για θράσος, γιατί ισχύει το αντίθετο ακριβώς. Είναι ένα μέτρο υπέρ των πλούσιων και κατά των μεσαίων στρωμάτων και των εργαζόμενων με σταθερή δουλειά. Ενα μέτρο που μετατρέπει την άμεση φορολογία από προοδευτική σε αναλογική, εξαιρώντας μόνο τα πιο φτωχά στρώματα (άνεργους και χαμηλοσυνταξιούχους), από τα οποία έτσι κι αλλιώς το κράτος δεν προσδοκά έσοδα από την άμεση φορολογία (μόνο από την έμμεση). Ας το δούμε αυτό λίγο πιο αναλυτικά.
Η φορολογία χωρίζεται σε δυο βασικά τμήματα. Πρώτο, την άμεση φορολογία, που είναι η φορολογία των φυσικών προσώπων (αυτή που εκκαθαρίζεται κάθε χρόνο με τη φορολογική δήλωση) και η φορολογία των νομικών προσώπων (φορολογία κερδών, που η ΝΔ τη μειώνει μέσα σε δυο χρόνια από το 35% στο 25%). Δεύτερο, την έμμεση φορολογία, που την πληρώνουμε με την αγορά κάθε προϊόντος (ΦΠΑ και ειδικοί φόροι σε καύσιμα, καπνό, αλκοόλ, αυτοκίνητα κ.λπ.).
Οσο πιο μεγάλο είναι το ποσοστό της έμμεσης φορολογίας στο σύνολο των φορολογικών εσόδων τόσο πιο αντιλαϊκό είναι το φορολογικό σύστημα. Γιατί ο εργαζόμενος λαός αποτελεί τη μεγάλη καταναλωτική μάζα και αυτός πληρώνει το συντριπτικά μεγαλύτερο μέρος της έμμεσης φορολογίας. Στην Ελλάδα οι έμμεσοι φόροι τείνουν να πιάσουν το 70% του συνόλου των φορολογικών εσόδων. Αυτό το υψηλότατο ποσοστό όχι μόνο δεν μειώνεται, αλλά χρόνο με το χρόνο χειροτερεύει. Πριν μερικούς μήνες η κυβέρνηση αύξησε τον ΦΠΑ κατά μια μονάδα, οι φόροι καυσίμων καλπάζουν μαζί με τις τιμές, ενώ ειδικά αυτοί οι φόροι θα αυξηθούν κατά 40% μέχρι το 2010, με πρόσχημα την εναρμόνιση των φορολογικών καθεστώτων καυσίμων στις χώρες της ΕΕ. Και βέβαια, είναι ανοιχτό το ζήτημα μιας νέας αύξησης στον ΦΠΑ το 2006 (ο Καραμανλής το απέκλεισε μόνο για τους υπόλοιπους μήνες του 2005).
Μας μένει η άμεση φορολογία, που αφορά, όπως είδαμε, περίπου το 30% της συνολικής φορολογίας. Υποτίθεται ότι αυτή η φορολογία επιβάλλεται με τρόπο προοδευτικό (με τη μαθηματική έννοια του όρου). Δηλαδή, όσο μεγαλώνει το δηλούμενο εισόδημα, τόσο μεγαλώνει και ο συντελεστής με τον οποίο φορολογείται. Η φορολογία κερδών υπαγόταν πριν μερικά χρόνια σε ενιαίο συντελεστή 40%. Τον μείωσε το ΠΑΣΟΚ στο 35% και τον ξαναμειώνει η ΝΔ στο 25%. Παράλληλα, οι κυβερνήσεις ακολουθούν τη μέθοδο της μείωσης της προοδευτικότητας της φορολογικής κλίμακας, με τη μείωση των κλιμακίων. Τα κλιμάκια ήταν κάποτε 8, έχουν γίνει 4. Ετσι, το φορολογικό σύστημα γίνεται ολοένα και περισσότερο αναλογικό, γεγονός που είναι σε βάρος των λεγόμενων μεσαίων εισοδημάτων, στα οποία υπάγονται και πάρα πολλοί εργαζόμενοι (τεχνίτες με σταθερή δουλειά, εργαζόμενοι στο Δημόσιο και τις ΔΕΚΟ).
Τώρα, ο Αλογοσκούφης ζητάει την κατάργηση κάθε προοδευτικότητας και την προώθηση ενός αναλογικού μοντέλου, με μια αύξηση του αφορολόγητου, χωρίς να λέει καν πόση θα είναι αυτή. Το αποτέλεσμα θα είναι όλα τα μεγάλα εισοδήματα να φορολογούνται με χαμηλότερο συντελεστή (θα πέσουν από το 40% στο 25%), ενώ τα εισοδήματα των μεσαίων στρωμάτων και μεγάλων τμημάτων των εργαζόμενων θα ανέβουν στον ενιαίο φορολογικό συντελεστή 25%.
Ας δώσουμε δυο παραδείγματα για να γίνει πιο κατανοητό. Ας πάρουμε έναν εργαζόμενο που παίρνει 1300 ευρώ το μήνα. Με τη σημερινή φορολογική κλίμακα αυτός πληρώνει φόρο 1950 ευρώ. Με τον ενιαίο συντελεστή θα πληρώνει 4550 ευρώ!
Ας πάρουμε και έναν καπιταλιστή που εμφανίζει επιχειρηματική αμοιβή (αυτή ξέχωρα από τα κέρδη, που φορολογούνται στην πηγή με 25% και δεν φορολογούνται με τη φορολογική δήλωση) 42.000 ευρώ. Αυτός με το σημερινό σύστημα θα πληρώσει φόρο 11.190 ευρώ. Με ενιαίο συντελεστή 25% θα πληρώνει φόρο 10.500 ευρώ. Οσο μεγαλύτερο εισόδημα δηλώνει τόσο μεγαλύτερη ωφέλεια θα έχει. Αυτό πρέπει να σημειωθεί, γιατί οι καπιταλιστές, πέρα από τα κέρδη, αρπάζουν ένα σωρό λεφτά από άλλες δραστηριότητές τους και στις φορολογικές τους δηλώσεις εμφανίζουν κατ’ ανάγκη πολύ ψηλότερα εισοδήματα από τις 42.000 ευρώ που πήραμε στο παράδειγμα.
Ας πάρουμε και έναν καπιταλιστή που εμφανίζει επιχειρηματική αμοιβή (αυτή ξέχωρα από τα κέρδη, που φορολογούνται στην πηγή με 25% και δεν φορολογούνται με τη φορολογική δήλωση) 42.000 ευρώ. Αυτός με το σημερινό σύστημα θα πληρώσει φόρο 11.190 ευρώ. Με ενιαίο συντελεστή 25% θα πληρώνει φόρο 10.500 ευρώ. Οσο μεγαλύτερο εισόδημα δηλώνει τόσο μεγαλύτερη ωφέλεια θα έχει. Αυτό πρέπει να σημειωθεί, γιατί οι καπιταλιστές, πέρα από τα κέρδη, αρπάζουν ένα σωρό λεφτά από άλλες δραστηριότητές τους και στις φορολογικές τους δηλώσεις εμφανίζουν κατ’ ανάγκη πολύ ψηλότερα εισοδήματα από τις 42.000 ευρώ που πήραμε στο παράδειγμα.
Οπως βλέπετε, έχουμε να κάνουμε με μια ακόμη προκλητική αναδιανομή εισοδήματος προς όφελος των μεγάλων εισοδημάτων, προς όφελος της κεφαλαιοκρατίας. Δεν φτάνει που τους μειώνει τη φορολογία κερδών, θέλει να τους μειώσει τη φορολογία και από όλες τις άλλες πηγές εισοδημάτων (επιχειρηματικές αμοιβές, μισθοί μάνατζερ, ενοίκια κ.λπ.). Και βέβαια, αυτό που θα κερδίσουν οι καπιταλιστές και οι «εισοδηματίες» θα το φορτωθούν τα μεσαία στρώματα και μεγάλο κομμάτι των εργαζόμενων μισθωτών, που είναι ο στόχος για την κυβέρνηση.
