Ο ΜΑΡΞ έχει γράψει ότι όταν επαναλαμβάνεται η Ιστορία, η δεύτερη φορά είναι φάρσα. Πουθενά, βέβαια, ο Μαρξ δεν μας είπε να θεωρήσουμε το (δανεισμένο από τον Χέγκελ) απόφθεγμά του ως θεϊκό δόγμα. Ενα λογοτεχνικό παιχνίδι ήταν περισσότερο, παρά μια απόλυτη αλήθεια.
Τα σκεφτόμασταν αυτά καθώς παρακολουθούσαμε τον Γιωργάκη να τάζει πολλά και διάφορα από τη Θεσσαλονίκη. Μέχρι και μείωση φόρων για τα φυσικά πρόσωπα και αύξηση του φόρου στα κέρδη των επιχειρήσεων εξήγγειλε, αν το ΠΑΣΟΚ κερδίσει τις επόμενες εκλογές.
Ούτε δυο χρόνια δεν έχει συμπληρώσει εκτός κυβέρνησης το ΠΑΣΟΚ. Τί μεσολάβησε, άραγε, και δεν έκανε ως κυβέρνηση αυτά που υπόσχεται σήμερα; Ετσι και το ρωτήσεις αυτό στους Πασόκους έχουν έτοιμη την απάντηση: «Εμάς μας τιμώρησε ο λαός για τα λάθη μας».
Αυτοκριτική του κώλου. Για να ξεφύγουν από το ζήτημα. Για να μη συζητηθεί αυτό που ονομάζεται πολιτική αξιοπιστία. Δεν είναι δυνατόν ένα κόμμα που πριν ενάμισι χρόνο ήταν στην κυβέρνηση και είχε όλη την άνεση να προχωρήσει σε μια στοιχειώδη φορολογική μεταρρύθμιση υπέρ των ασθενέστερων εισοδημάτων, να υπόσχεται ότι θα το κάνει στην επόμενη θητεία του, χωρίς να δίνει καμιά εξήγηση γιατί στην προηγούμενη θητεία του έκανε το ακριβώς αντίθετο.
Τα ίδια ακριβώς έκανε η ΝΔ του Καραμανλή. Ουδέποτε άσκησε κριτική στην εφιαλτική τριετία Μητσοτάκη. Εταζε, έταζε, έταζε, αντιπολιτευόταν στα λόγια το ΠΑΣΟΚ, μέχρι που κέρδισε τις εκλογές και τα ξέχασε όλα. Το ίδιο κάνει τώρα ο Γιωργάκης. Πρν καλά καλά κλείσει διετία μακριά από την κυβέρνηση αποφάσισε ν’ αρχίσει και τα ταξίματα, γιατί μόνο με την κριτική στην κυβέρνηση δεν «βγαίνει» (αδιάψευστος μάρτυρας τα γκάλοπ). Και δεν αποκλείεται να κερδίσει τις επόμενες εκλογές. ‘Η να τις χάσει με μικρή διαφορά, γεγονός που θα του δώσει νέα πνοή για την επόμενη φορά.
Να, λοιπόν, που η Ιστορία επαναλαμβάνεται. Χωρίς καθόλου να είναι φάρσα. Τραγωδία μόνο. Τραγωδία για τα εκατομμύρια των εργαζόμενων, των ανέργων, των φτωχών, που ψηφίζουν τα κόμματα εξουσίας αναζητώντας κάτι καλύτερο. Που ξεχνούν γρήγορα, ξαναγίνονται θύματα κι δεν λένε να ξεπεράσουν τον κοινοβουλευτικό κρετινισμό.
