Σε κατάσταση νευρικής κρίσης βρίσκονται οι οργανωμένοι οπαδοί του Παναθηναϊκού, που βλέπουν την ποδοσφαιρική ομάδα του συλλόγου να παραπαίει αγωνιστικά. Το οικονομικό και διοικητικό αδιέξοδο που ταλανίζει την ομάδα έχει επηρεάσει στο μέγιστο βαθμό τον προπονητή και τους παίχτες, που δείχνουν να μην έχουν τα απαραίτητα ψυχικά αποθέματα για να αντεπεξέλθουν στις απαιτήσεις των play-offs. Οι πράσινοι είναι πλέον με την πλάτη στον τοίχο και κινδυνεύουν να χάσουν τη συμμετοχή τους στα προκριματικά του Champions League (τουλάχιστον, με τη νίκη του επί του Ολυμπιακού Βόλου στο ΟΑΚΑ, εξασφάλισαν τη συμμετοχή τους στην Ευρώπη).
Δεν νομίζω ότι χρειάζεται ιδιαίτερη ανάλυση για να εξηγηθεί η κατρακύλα των πράσινων. Ο Παναθηναϊκός στους τρεις πρώτους αγώνες των play-offs έμοιαζε με ομάδα παλαιμάχων (έχασαν από ΠΑΟΚ και Ολυμπιακό Βόλου εκτός και πήραν με το ζόρι ισοπαλία από την ΑΕΚ στο ΟΑΚΑ), γεγονός που οφείλεται αποκλειστικά και μόνο στην έλλειψη διοίκησης. Αν και η αντίδραση του Καραγκούνη, μετά τον αγώνα με τον Ολυμπιακό Βόλου, που ζήτησε από τους μετόχους της πράσινης ΠΑΕ αφενός να πάνε στο γήπεδο για να βοηθήσουν με την παρουσία τους τους παίχτες να ξεπεράσουν την αγωνιστική τους πτώση και αφετέρου να στηρίξουν την ομάδα στο παρασκήνιο και στα εξωαγωνιστικά κέντρα αποφάσεων για να μη μπορεί ο κάθε τυχαίος να ασελγεί σε βάρος του Παναθηναϊκού, ήταν απόλυτα φυσιολογική, από την πλειοψηφία των αθλητικών συντακτών του ασκήθηκε έντονη κριτική. Με το πρόσχημα ότι οι παίχτες του Παναθηναϊκού είναι πληρωμένοι, σε αντίθεση με αυτούς της ΑΕΚ ή του ΠΑΟΚ, και έχουν μισθούς που προκαλούν το κοινό αίσθημα σε μια περίοδο οικονομικής κρίσης, τους εγκαλούν γιατί δεν μπαίνουν στο γήπεδο για να υπηρετήσουν την ομάδα τους και να τιμήσουν τη φανέλα που φοράνε.
Σε όσους δεν ασχολούνται συστηματικά με το ποδόσφαιρο και δεν γνωρίζουν τον τρόπο λειτουργίας των ΠΑΕ τα «επιχειρήματα» των συναδέλφων μου είναι πιθανόν να α-κούγονται λογικά. Ομως, σε καμιά στιγμή δεν πρέπει να ξεχνάμε αφενός τις ιδιαιτερότητες που υπάρχουν στη λειτουργία μιας ομάδας και αφετέρου ότι η ομάδα αυτή είναι επαγγελματική, δηλαδή μια αθλητική καπιταλιστική επιχείρηση. Καταρχήν, για να καταλάβουμε σε κάποιο βαθμό την ψυχολογία των ποδοσφαιριστών του Παναθηναϊκού, θα πρέπει να εξετάσουμε τον τρόπο με τον οποίο αντιδρούμε όλοι όσοι είμαστε τυχεροί και δουλεύουμε στις συνθήκες της οικονομικής κρίσης. Πόσοι από εμάς έχουν όρεξη για δουλειά και πόσο έχει πέσει η ψυχολογία μας με τα όσα συμβαίνουν γύρω μας και με το ζοφερό μέλλον που μας ετοιμάζουν; Πόσοι από εμάς καταναλώνουμε περισσότερη φαιά ουσία για να σκεφτούμε την επόμενη μέρα από αυτή που καταναλώνουμε για να κάνουμε τη δουλειά μας; Αν στα παραπάνω προσθέσουμε και το γεγονός ότι σε μια επαγγελματική ποδοσφαιρική ομάδα η δυνατή διοίκηση και η σταθερότητα είναι αναγκαίες, γιατί εξασφαλίζουν τόσο την ηρεμία στα αποδυτήρια όσο και τη σιγουριά ότι δεν θα μπορέσουν εξωαγωνιστικοί παράγοντες (π.χ. οι αποφάσεις ενός διαιτητή) να υπονομεύσουν την προσπάθειά τους, καταλαβαίνουμε γιατί οι παίχτες τους Παναθηναϊκού παρουσιάζουν μια άθλια αγωνιστική εικόνα.
Είναι απόλυτα φυσιολογικό, όταν ακούν τους μεγαλομετόχους της ομάδας να μιλούν σχεδόν καθημερινά για οικονομικό αδιέξοδο, για ανάγκη πώλησης πρωτοκλασάτων παιχτών και μείωσης των συμβολαίων όσων παραμείνουν, για «πέτρινα χρόνια» και άλλα παρόμοια, να μη σκέφτονται το μεγαλείο και την ιστορία της ομάδας, αλλά την επόμενη δική τους μέρα και το πού θα συνεχίσουν την καριέρα τους. Οσο για τους αθλητικογράφους είναι οι τελευταίοι που δικαιούνται να μιλούν για το μεγαλείο και την ιστορία της ομάδας. Στη συντριπτική τους πλειοψηφία λειτουργούν ως υπάλληλοι του κάθε καπιταλιστή που έχει, εκτός των άλλων επιχειρήσεών του, και μια επαγγελματική ποδοσφαιρική ΠΑΕ, προσπαθώντας καθημερινά να πείσουν τους οπα- δούς, ότι είναι κουραστικό και δαπανηρό να είσαι πρόεδρος σε μια ΠΑΕ. Ας μην προσπαθούν λοιπόν να φορτώσουν στις πλάτες των ποδοσφαιριστών την ευθύνη για τη σημερινή εικόνα του Παναθηναϊκού. Οσοι έχουν ασχοληθεί με τα διοικητικά κάποιας ομάδας γνωρίζουν πολύ καλά ότι το οποιοδήποτε διοικητικό πρόβλημα επηρεάζει σημαντικά τη διάθεση και την αγωνιστικότητα των παιχτών. Είναι φανερό ότι στον Παναθηναϊκό δεν υπάρχει κανένα σχέδιο για την επόμενη μέρα και κατά συνέπεια είναι λογικό οι παίχτες να σκέπτονται ήδη τις προτάσεις που έχουν από άλλες ομάδες και λιγότερο το αν θα καταφέρουν να βγάλουν τη φετινή χρόνια. Αλλωστε, είναι απόλυτα φυσιολογικό να ενδιαφέρεται ο υπάλληλος λιγότερο από τον ιδιοκτήτη για το μέλλον της επιχείρησης, ιδιαίτερα όταν ο υπάλληλος έχει τη δυνατότητα να βρει αμέσως δουλειά σε άλλη επιχείρηση.
Κος Πάπιας
papias@eksegersi.gr
Αν το επίπεδο της αλληλεγγύης ανάμεσα στους λαούς της Ευρώπης ήταν ανάλογο μ’ αυτό των οπαδών της γερμανικής Μάιντζ προς τον Ηρακλή, τα οικονομικοκοινωνικά δεδομένα στην ευρωπαϊκή σκηνή θα ήταν πολύ διαφορετικά και προς όφελος της εργατικής τάξης. Περισσότεροι από 10.000 οπαδοί της Μάιντζ, πριν από τον αγώνα της ομάδας τους με τη Ζανκτ Πάουλι, έκαναν πορεία προς το γήπεδο για να δηλώσουν τη συμπαράστασή τους στην προσπάθεια του Ηρακλή να αποφύγει τον υποβιβασμό, εξαιτίας της μη χορήγησης άδειας συμμετοχής στη Σούπερ Λίγκα. Στη συνέχεια, στο πέταλο των φανατικών οπαδών της γερμανικής ομάδας δέσποζε πανό, το περιεχόμενο του οποίου αποτελεί τον τίτλο της σημερινής στήλης. Οι οπαδοί των δυο ομάδων έχουν «αδελφοποιηθεί» τα τελευταία χρόνια και στις εξέδρες των οργανωμένων οπαδών υπάρχουν σημαίες και λάβαρα και των δυο ομάδων. Εκτός από τους οπαδούς της γερμανικής ομάδας, μηνύματα συμπαράστασης στις «γριές» έχουν στείλει οι οπαδοί της Ράγιο Βαγεκάνο και της Ατλέτικ Μπιλμπάο από την Ισπανία και τη Χώρα των Βάσκων, της Μπουντούσνοστ από το Μαυροβούνιο, της ιταλικής Ρόμα και της Ζέμουν από τη Σερβία. Οσον αφορά την κατάσταση ανάμεσα στους έλληνες οπαδούς, οι φήμες ότι οι οργανωμένοι οπαδοί του ΠΑΟΚ και του Αρη ξέσπασαν σε επευφημίες και χειροκροτήματα μετά την ανακοίνωση της επιτροπής αδειοδότησης δυστυχώς δεν μπορούν να διαψευστούν…
