Νέες Συμπράξεις με ιδιωτικούς κεφαλαιοκρατικούς φορείς για την κατασκευή και διαχείριση δημόσιων έργων ανακοίνωσαν οι συναρμόδιοι υπουργοί. Συγκεκριμένα, πρόκειται για την κατασκευή και συντήρηση δυο νέων Δικαστικών Μεγάρων, τριών νέων Φυλακών, έξι νέων πανεπιστημιακών κτιρίων και τριάντα μιάς νέων σχολικών μονάδων. Οι ιδιώτες θα κατασκευάσουν τα συγκεκριμένα έργα και θα τα εκμεταλλεύονται για 25 χρόνια, νοικιάζοντάς τα στο κράτος και έχοντας κλειστά συμβόλαια για τη συντήρησή τους.
Περιττεύει, βέβαια, να πούμε, ότι οι ιδιώτες μπαίνουν σ’ αυτές τις δουλειές έχοντας μελετήσει καλά και γνωρίζοντας τι κέρδη θα αποκομίσουν. Αλλωστε, το Δημόσιο είναι ο καλύτερος πελάτης (σίγουρα λεφτά και εισόδημα μεγάλο). Περιττεύει ακόμα να πούμε ότι η κατασκευή θα γίνει «άρπα κόλλα» και ότι τεράστια κέρδη θα βγουν από τη συντήρηση (μέσα στην 25ετία οι συμβάσεις θα αναθεωρηθούν κάμποσες φορές).
Το ερώτημα είναι, γιατί το κράτος δεν κατασκευάζει μόνο του τα κτίρια που χρειάζεται για τη λειτουργία του. Λεφτά μπορεί να βρει, ακόμα και με δανεισμό. Και μόνο το εργολαβικό κέρδος να λογαριάσεις, το κόστος για το Δημόσιο θα είναι πολύ μικρότερο. Η απάντηση είναι απλή. Οταν «λιμνάζουν» κεφάλαια και αναζητούν χώρους επικερδούς τοποθέτησης, το κράτος αναλαμβάνει τη διευκόλυνσή τους. Αυτή είναι η ουσία της έννοιας «κράτος στρατηγείο», που για πρώτη φορά ακούσαμε από τους «εκσυγχρονιστές» του Σημίτη.
