♦ Εργαζόμενοι – Ανεργοι – Οργανωθείτε στο συνδικάτο σας – Ελάτε σε επαφή με το ΠΑΜΕ (αφίσα)
Μάλλον εκτός γραμμής πρέπει να είναι πλέον αυτή η αφίσα. Κάπου έμεινε από τα παλιά και την κατέγραψαν οι συνεργάτες της στήλης. Διότι έτσι που είναι γραμμένη εμφανίζει το ΠΑΜΕ σαν παράταξη, η οποία δρα μέσα στα υπάρχοντα συνδικάτα. Ενώ η «γραμμή» πλέον λέει πως το ΠΑΜΕ δεν είναι παράταξη, αλλά τριτοβάθμια συνδικαλιστική οργάνωση, η οποία κηρύσσει και απεργίες. Η «γραμμή» λέει πως πρέπει να δημιουργηθούν «επιτροπές αγώνα» και να μην είναι χώρος αναφοράς τα υπάρχοντα συνδικάτα. Οχι, δεν είμαστε εμείς που θα υπερασπιστούμε το υπάρχον συνδικαλιστικό κίνημα και μάλιστα από μια στενή οργανωτίστικη-νομικίστικη σκοπιά. Απλά σημειώνουμε τις παλινωδίες και τα αδιέξοδα του Περισσού, που έχει μετατραπεί σε ένα σεκταριστικό αστικό-κοινοβουλευτικό κόμμα.
♦ Εκεί που τελειώνει η ηθική αρχίζει η ζωή (σύνθημα με μαρκαδόρο σε αμφιθέατρο του ΕΜΠ)
Ο συνήθης νεολαιίστικος αβανγκαρντισμός. Ελλιπής, όπως πάντοτε. Υπάρχει, άραγε ηθική; Κι αν ναι, είναι μία και αδιαίρετη; Εκτός από την κυρίαρχη ηθική δεν υπάρχει τίποτ’ άλλο; Και μετά το ξεπέρασμα των ηθικών φραγμών (ή έστω των φραγμών της κυρίαρχης ηθικής) τι υπάρχει; Κανένα όριο; Κι αν υπάρχει κάποιο όριο, ποιος το βάζει; Τι σχέση έχει η ηθική με την ανάπτυξη της ταξικής πάλης; Μπορεί ο ατομικισμός να θεωρηθεί ξεπέρασμα της κυρίαρχης ηθικής; Ποια η σχέση ατομικού-συλλογικού; Να συνεχίσουμε; Μάλλον δεν χρειάζεται. Τα ερωτήματα μπορούν κάλλιστα να γίνουν πολύ περισσότερα. Εμείς απλά παραθέσαμε μερικά, για να φανεί το ελλιπές και τα αδιέξοδα της αβανγκαρντίστικης προσέγγισης στα ζητήματα της ηθικής.
♦ Ο συνεχής πόλεμος είναι μονόδρομος για την επαναστατική αξιοπρέπεια (σύνθημα με υπογραφή Αλφάδι)
Οταν η αξιοπρέπεια (είτε σκέτη είτε με ένα ηχηρό επίθετο μπροστά της, όπως το «επαναστατική») τίθεται ως στόχος, τότε έχουμε την επιτομή του ατομικισμού. Τότε το παιχνίδι είναι χαμένο. Το δυστύχημα είναι πως όσοι μετατρέπουν την αξιοπρέπεια σε σκοπό δεν αντιλαμβάνονται πως από κοινωνική άποψη στην πραγματικότητα γίνονται αναξιοπρεπείς. Ηθικολόγοι, την ώρα που δηλώνουν ότι αποστρέφονται την κυρίαρχη ηθική. Συντηρητικοί, την ώρα που νομίζουν ότι αποτελούν το απαύγασμα της επαναστατικότητας, ενώ όλοι οι άλλοι είναι βολεμένοι, υποταγμένοι, ηττημένοι. Θα το περάσουμε κι αυτό το στάδιο. Το στάδιο του μηδενισμού και της αντικοινωνικότητας. Οταν τα ατομικά αδιέξοδα μετατρέπονται σε πολιτική πρόταση, όταν η τακτική απουσιάζει ακόμα και ως έννοια, τότε ανθίζει και αυτή η αντίληψη. Που δεν παύει να είναι πισωδρομική, ακόμα και όταν είναι ηρωική.
♦ Ελλάς ή τέφρα – Ελλάς στην τέφρα («πατημένο» σύνθημα στον Καρέα)
Κάποιοι «πάτησαν» το φασιστικό σύνθημα «Ελλάς ή τέφρα» και το έκαναν «Ελλάς στην τέφρα». Από βλακεία σε βλακεία, δηλαδή.
♦ ΔΝΤ?? Η μόνη λύση είναι το χασίσι (σύνθημα στον Καρέα)
Το ‘χει η περιοχή, φαίνεται, να τραβάει τη βλακεία.
