«Πιστεύω στην ένοπλη πάλη σαν μοναδική λύση για τους λαούς που αγωνίζονται για την απελευθέρωσή τους και είμαι συνεπής με τις πεποιθήσεις μου. Πολλοί θα με πουν τυχοδιώκτη και είμαι, μόνο που είμαι άλλου είδους τυχοδιώκτης, ένας από εκείνους που προβάλλουν τα στήθη τους για να αποδείξουν τις αλήθειες τους».
Τσε Γκεβάρα
Ρούφηξα ξεροσφύρι αρκετές φορές την τοποθέτηση του Δημήτρη Κουφοντίνα στο τρομοδικείο του Κορυδαλλού και σούρωσα. Είναι συναρπαστικό το μεθύσι που μπορεί να σου προκαλέσει ένας επαναστατικός λόγος με τσαμπουκά. Σε κάνει να νιώθεις ότι χαμογελάει η καρδιά σου, ονειρεύεσαι ξύπνιος, ταξιδεύει η σκέψη σου σε μονοπάτια ζόρικα αλλά και υπέροχα. Αχταρμάς μέσα σου τα συναισθήματα. Χαρμάνι το παράπονο και η αισιοδοξία, η πίκρα και η αποφασιστικότητα, η μελαγχολία και ο ενθουσιασμός.
Μίλησε ο Δημήτρης για τους αντάρτες του ΕΛΑΣ και του Δημοκρατικού Στρατού και θυμήθηκα με υπερηφάνεια το γέρο μου. Κι αυτόν τρομοκράτη τον έλεγαν, όταν αγωνιζόταν ενάντια στους Γερμανούς κατακτητές και αργότερα όταν πολεμούσε τους ντόπιους μοναρχοφασίστες και τους ξένους συμμάχους τους οραματιζόμενος μια σοσιαλιστική Ελλάδα.
Αναφέρθηκε ο Δημήτρης Κουφοντίνας και στη σημερινή «Αριστερά που υπέστειλε τη σημαία του σοσιαλισμού και επέτρεψε στους απατεώνες του ονείρου να ευτελίσουν τις αξίες του αγώνα και να εξαργυρώσουν το παρελθόν» και αυτομαστιγώθηκα από δακρυσμένες σκέψεις. Ισως γιατί στις γραμμές αυτής της συμβιβασμένης Αριστεράς χαράμισα πολλά χρόνια απ’ τη ζωή μου.
Δεν θυμάμαι ποτέ άλλοτε να έχω διαβάσει κείμενο, όπως η ομιλία του Δημήτρη, που να με συναρπάσει τόσο έντονα, να με συγκινήσει, να με ενθουσιάσει, να με κάνει να νιώσω τόσο ταξικό μίσος για τους καταπιεστές μου και παράλληλα βεβαιότητα. Βεβαιότητα ότι κάποια στιγμή ο ήλιος της επανάστασης θα βγάλει κέρατα και θα πάρει παραμάζωμα τους καπιταλιστές και τους κολαούζους τους ,ανατέλλοντας το ξημέρωμα μιας λαϊκοδημοκρατικής Ελλάδας.
Θα γίνει ακριβώς όπως τα λέει ο ποιητής και αγωνιστής της Εθνικής Αντίστασης Γιώργος Κοτζιούλας:
Πού θα πάτε, πού θα πάτε! Κομποδιάστε τα κλεμμένα,
κρύψτε και τ’ ασημικά σας να τα χαίρεται η σκουριά
Θάβγουμε κι’ εμείς παγάνα, θα σας εύρουμ’ ως τον ένα,
και στην πόλη μέσα αν είστε και στ’ απόμερα χωριά.
Πού θα πάτε, πού θα πάτε! Φυλακές και ξερονήσια
κι οι κλωτσιές στα κρατητήρια κι οι χαφιέδες στα γιαπιά
μας διδάξαν να βαρούμε τους δημίους αλύπητα, ίσια,
σαν το φίδι που του δίνουν κατακέφαλα χτυπιά.
Είναι ξεκάθαρο για κάθε κομουνιστή αυτό που έγραψε ο Φρ. Ενγκελς:
«…η βία παίζει κι έναν άλλο ρόλο στην Ιστορία, έναν επαναστατικό προοδευτικό ρόλο, είναι η μαμή που από κάθε παλιά κοινωνία ξεγεννά μια καινούργια, αποτελεί το όργανο με το οποίο επιβάλλεται η κοινωνική εξέλιξη και σπάει τις αποστεωμένες, τις νεκρές πολιτικές μορφές».
Τώρα, το πότε θα εκδηλωθεί και τι μορφή θα έχει η βία, είναι ζητήματα που αφορούν το επαναστατικό κίνημα και μέσα σ’ αυτό μπορούμε να το συζητήσουμε. Σε καμιά περίπτωση όμως δε θ’ αφήσουμε τα λαμόγια του συστήματος και τα παπαγαλάκια του να προσπαθήσουν ν’ απαξιώσουν τους συντρόφους που αντιστάθηκαν τώρα ένοπλα στην καπιταλιστική βαρβαρότητα.
Γιώργης Γιαννακέλλης
